En dan ineens, floep, is het alweer voorbij. Vandaag een lange reisdag met veel verschillende treinen. En dan ben ik weer thuis, slapen in mijn eigen bed.
Wat een gekke vakantie heb ik gehad, eerst een paar dagen in London, waar ik genoten heb van Kew Gardens, het hardrockcafe, Moulin Rouge en leuke wandelingen door onontdekte stukjes van de stad.Daarna met trein en boot naar Isle of Man, een leuk eiland in de Ierse Zee. Helaas heb ik daar niet zoveel gewandeld als ik van tevoren bedacht had. Ik bracht vooral veel tijd door in mijn hotelkamer, die had dan gelukkig weer wel zeezicht. Maar de echte highlights van Man heb ik wel gezien. Tegen de tijd dat ik opknapte was het tijd voor Liverpool en dat was voor mij de verrassing van deze reis, wat een leuke en hippe stad. Ik heb genoten van de toeristische hoogtepunten als Beatles en Liverpool FC, maar ook lekker door de stad geslenterd en in de parken mijn boek zitten lezen. Kortom, alles wat vakantie moet bieden.
Maar vandaag moet ik mijn koffer weer inpakken. Waarom lukt het op de heenweg altijd om alles keurig in de koffer te krijgen en moet je bij de terugreis altijd op je koffer gaan liggen om hem weer dicht te krijgen? Ik heb niet gigantisch geshopt of zo, die 5 kids-shirtjes zijn het volume niet. Maar het lukt uiteindelijk weer, met een beetje geweld zit alles er in en zit de koffer dicht en op slot. On the way home dan maar.
Het regent in Liverpool bij vertrek en het is denk ik 22 graden, prima weertje, maar de Liverpoolers klagen nog steeds over de warmte. Ik vind het gewoon komisch. Na een kort wandelingetje ben ik alweer op het station en kan ik alvast instappen in de Avanti West Coast hogesnelheidstrein. Die brengt me met een rotvaart terug naar London. Onderweg lekker verzorgd met koffie en een fruitsalade, prima geregeld zo. En dan loop ik ineens weer op Euston Road in London, van Euston Station naar st. Pancras International. Daar mag ik ook meteen inchecken en doorlopen naar de wachtruimte voor de internationale treinen. Maar wat is hier aan de hand joh? Ik pas er bijna niet meer bij zo vol is het! Blijkt dat een van de twee treinen naar Parijs een technische storing heeft waardoor er nu mensen staan voor 2 treinen naar Parijs en 1 trein naar Brussel. Gelukkig is de storing snel verholpen en mogen de reizigers voor de 1e trein al snel inpakken, dat geeft lucht. Na een poosje mensen kijken mag ik ook instappen en gaan we op weg naar Brussel. Het is vol in de trein, maar met een gereserveerde zitplaats hoef je je daar niet druk om te maken. Ook in deze trein word ik verwend met een lekkere maaltijd, ik houd ervan. Als ik de Kanaaltunnel uitkom is het ineens weer een uur later, wat is dat toch raar met die tijdzones. Maar goed een uur tijdsverschil overleven we wel he? In Brussel is er weer een korte wachttijd, de warmte slaat hier al aardig toe, maar gelukkig zijn de treinen tot nu toe nog steeds voorzien van airco. Ik houd het wel uit.
Ik reis lange trajecten, waar de trein doorheen raast en iets kortere trajecten waar het rustiger gaat. Vanmorgen om 10.45 uurvertrokken uit Liverpool Limestreet Station, met overstappen in London, Brussel, Rotterdam en Utrecht kun je stellen dat dit een lange reisdag is. Ik hoop vanavond om 21.30 uur in Amersfoort aan te komen.
Dat betekent dat ik weer bijna thuis ben en dat mijn reis er weer opzit, dank jullie wel voor het meelezen en voor al die lieve reacties. Ik geniet daar iedere keer weer van. En dank voor alle lieve support tijdens mijn zieke-dagen! Tot een volgende reis.