Gisterenavond zijn we met een groepje van 7, de ‘jonkies’ in de groep, naar Hole in One geweest. Een Engelse pub vlakbij het hotel, supergezellig. Lekker meegeblérd met de zangeres die daar stond op te treden en een 0.0 Guinness gedronken, ik houd ervan.

Enne….dat jonkies moet je met een korrel zout nemen, we zitten tussen de 35 en 65, maar zijn toch op twee tieners na de jongsten van de groep.

Vandaag gaat de reis naar veel verschillende locaties. Als eerste stoppen we in Camara de Lobos, dat is een leuk vissersdorpje. De kleurrijke bootjes liggen klaar op het strand en in de baai. Er is een prachtig kapelletje waar de vrouwen gingen bidden voor een behouden terugkomst van zee voor hun mannen en zoons. Even lekker rondslenteren en ook de locals bekijken, veel mannen die daar een potje zaten te kaarten aan de terrastafeltjes.

En Camara de Lobos was de favoriete plek van Winston Churchill, hij zat vaak op zijn eigen plekje de baai te schilderen. In het dorp zit hij, in brons, op het terras van een hotel.

Onderweg zien we weer heel veel bananenplantages, ze zijn aangelegd op terrassen. Ook zien we vijgenbomen. Men noemt Madeira het Hawaii van Europa, ik snap dat wel hoor na een paar dagen in deze groene en bloeiende wereld. Het lijkt of de Oostindische Kers hier gewoon onkruid is, het groeit letterlijk overal tussendoor.

De volgende stop is op Cabo Girao.

Wat een prachtige plek is dit! We zijn naar bijna 600mtr hoogte gereden en komen aan bij een uitkijkpunt waar je de zee en de stad weer kunt zien. Maar hier gaat de berg onder je voeten loodrecht naar beneden. Er is een glazen platform waar je dus recht naar beneden, naar de zee onder je kijkt. Poeh! Je moet op dit eiland geen hoogtevrees hebben.

We genieten er met de groep even van het prachtige uitzicht en maken volop foto’s. Zowel van elkaar als van het uitzicht en van de mooie bomen en bloemen. Een prachtige stop.

We houden een koffiestop in Ribeira Brava, een klein plaatsje dat al meermaals is getroffen door overstromingen. Al het regenwater dat van de bergen stroomde, zorgde in 2010 voor een verwoestende modder- en watermassa met meerdere doden tot gevolg. We zien weer een kleine overdekte markt, maar we gaan vooral voor de koffiestop met alweer een pastel de nata.

Daarna gaan we door naar Porto Moniz, dat is een uur rijden door de bergen. We gaan van de zuidkust naar de noordkust van het eiland. Daar komen we via een ruim 3km lange tunnel die 20 jaar geleden is geopend. Aan deze kant zijn er minder bananen en meer druivenplantages. Ook hier allemaal op terrassen. De landbouw is hier begonnen met suikerrietplantages, maar toen in de 17e eeuw de suiker ook vanuit Zuid-Amerika kwam ging men over op wijnbouw. De wijn werd vervoerd op schepen, door er extra alcohol aan toe te voegen bedierf de wijn niet onderweg. Zo ontstond een soort ‘gestoofde’ wijn die we tegenwoordig kennen als de bekende Madera wijn. In de 18e eeuw bracht de wijnexport veel welvaart voor het eiland. Tegenwoordig is helaas de bananenteelt lucratiever en moet de Maderawijn beschermd worden door subsidies.

De noordkust is nog ongerepter dan de zuidkust, dus ook hier schieten we weer honderden foto’s.

In Porto Moniz zijn we met een groepje de lavazwembaden ingegaan. Lekker koud zeewater, maar zo prachtig tussen de lavarotsen en met uitzicht op de woeste zee. Heerlijk!!

En na een snelle lunch met weer een bolo de caco gaan we met de bus weer terug richting hotel. We rijden nu over de hoogvlakte van Madeira, de Paul da Serra.

Ik ben gestopt met haarspeldbochten tellen, niet normaal hoe de wegen hier kronkelen en draaien en hoe steil ze omhoog en omlaag gaan. Nogmaals: respect voor Miquel onze chauffeur.

Op de hoogvlakte is het mistig, een beetje spookachtig zelfs. We maken vandaag sowieso van alles mee, van 10gr op de hoogvlakte, naar 18gr aan de noordkust tot 22gr aan de zuidkust. We zien op de hoogvlakte ook loslopende koeien die lekker in het rond mogen grazen hier.

Onderweg vertelt Rosa over het systeem van de levada’s, de irrigatiekanalen op het eiland. Er is een lavadeiro, dat is de beheerder van de levada’s. Als boeren water nodig hebben op hun landje dan regelen ze dat via de lavadeiro. Die zet de sluizen op de afgesproken dag en tijd open en dan stroomt het water. Uiteraard tegen betaling. Maar omdat ze hier altijd water genoeg hebben kost het niet zoveel geld. Het water valt vooral in het noorden van het eiland en via de levada’s kunnen ze dus ook het zuiden altijd voorzien van water voor de landbouw. Geniaal systeem.

De laatste stop is bij een bananenplantage. Rosa neemt ons mee op een smal wandelpaadje dwars door de plantage. Hier zie je goed hoe de bananenboom groeit en hoe die prachtige bloemen veranderen in een tros bananen van zo ongeveer 65 kilo. Leuk om even mee te maken. Aan het eind van het paadje wacht ons een barretje waar ze poncha maken, het lokale drankje gemaakt van rum, jus d’orange en honing. Niet mijn drankje dus, maar de rest van de groep doet graag een proeverijtje.

Ook vandaag weer een dag met een strikkie erom. Ik geniet me suf!