Vandaag doen we allerlei stops in Oost Madeira

We gaan eerst naar 1810 meter hoogte, de Pico do Arieiro. Krijgen jullie al een beetje respect voor me? Weer een uur met klamme handjes in de bus al die haarspeldbochten door. Ik vind het heftig, maar het is tegelijkertijd zo mooi.

Boven aangekomen beneemt het uitzicht je gewoon even de adem, wat is dit prachtig!! We klimmen nog een paar treedjes op en lopen een klein stukje op wat wandelpaadjes en ondertussen maken we heul veul foto’s. Ik denk niet dat de foto’s precies de schoonheid vastleggen, want als je erin staat dan is het gewoon overweldigend. Het is hier druk, want het is een letterlijk hoogtepunt. Overigens het hoogste punt dat je met de auto kunt bereiken, de allerhoogste top van Madeira is alleen te voet te bereiken en ligt nog zo’n 60 meter hoger.

De volgende stop is weer een wandeling langs een levada. Nu een kortere versie die ook geschikt is voor de 70’ers en 80’ers in de groep. We lopen de Vereda dos Balcões. Een prachtig, veel breder pad door het Laurus Silva bos, een natuurlijk bos met veel laurierbomen. Hier zien we een superschattig vinkje. Een soort die vooral hier voorkomt, prachtig vogeltje, de Madeiravink, dat helemaal niet mensenschuw is. Onderweg doen we een koffiestop en dan wandelen we door naar de Balcões, een soort balkon met prachtig uitzicht op de bergen waar we eerder bovenop stonden.

Daarna gaan we naar Santana waar de traditionele huisjes staan met rieten dak. We slingeren de berg weer af en zien veel landbouw hier. Aardappels, citroenen, mandarijnen en kool en natuurlijk ook weer heel veel varens en bomen. Groengroengroen is het hier.

In Santana hebben we lunchpauze en bezichtigen we de oude rietgedekte huisjes. Een zogenaamd bewoond huis, maar we hadden al snel door dat de oude mevrouw er vooral voor de toeristen zit, compleet met schoteltje voor de donaties. Ze woont zelf in de nieuwbouw erachter. Daarna zien we in het centrum van Santana nog een paar gerenoveerde exemplaren, eerlijk gezegd vind ik dit een beetje teleurstellend. Vooral erg toeristisch en veel minder van die huisjes dan de plaatjes je doen geloven. Maar goed, we hebben ze gezien.

En dan gaan we door naar het uiterste oostelijke puntje, via Porto da Cruz en Machico naar Ponta de Sao Lourenço. Madeira heeft 15 jaar een rechts-populistische president gehad, bekend om zijn provocerende uitspraken. Maar toch werd hij steeds opnieuw gekozen en dat vooral omdat hij ervoor zorgde dat er een prachtig wegennet en tunnelnetwerk werd aangelegd op het eiland. (We hebben eerder zulke heersers gehad in Europa, toch?). Er kwam een eind aan zijn regeerperiode omdat bleek dat Madeira een schuld had opgebouwd bij de EU van ruim 6 miljard euro. Zo moest het eiland, naast het Portugese reddingsplan van Europa, een eigen reddingsplan opstellen. De president werd niet meer herkozen, maar hij heeft wel een prachtige infrastructuur nagelaten.

Op dit uiterste puntje van het eiland ziet de wereld er anders uit. Het is kaal en onherbergzaam. Volgens Rosa komt dat doordat het hier droger is en omdat er bijna altijd een harde wind staat.

Opnieuw stappen we de bus uit en een fantastisch uitzicht in. Iedere hoek van dit eiland is mooi. Wauwwauwwauw.

Na deze laatste stop gaan we terug naar het hotel. Daar nemen we afscheid van onze chauffeur Miquel. Ik bedank hem met een dikke fooi, ben hem serieus dankbaar voor alle veilige kilometers over soms onbegaanbaar lijkende wegen.

En dan zitten onze begeleide excursies erop, morgen nog een dag voor eigen ideeën. Maar nu eerst eten en dan genieten van een fado-avond in het hotel.