op weg naar Inverness

Vanmorgen vanaf Skye met de bus vertrokken naar Kyle of Lochalsh. Het was deze ochtend echt enorm slecht weer, ik denk dat Skye huilde omdat ik vertrok, of zoals de jongen in de supermarkt zei: “welkom in onze realiteit, we hebben dit 80% van het jaar”. Daar zou je toch depressief van worden! Toen ik vanuit het hotel naar de bushalte liep, dat is een aardige heuvel op kwam het water me echt als een rivier tegemoet.

Met mijn gereserveerde plek in de bus maakte in gebruik van een luxe ‘charterverbinding’, er gaat ook een gewone lijnbus maar die moet echt overal stoppen. Dus na een uur kwam ik aan in een winderig maar droog Kyle of Lochalsh, dat is de eerste plaats op het vasteland, hiervoor gingen we over een enorm hoge brug het eiland af. In Kyle stopte de trein naar Inverness en daar ging ik weer, alweer (het wordt eentonig) een rit door een mooi landschap. Ineens is de heide op de hellingen in bloei en zijn er fantastisch mooie paarse velden te zien. Supermooi. Ook deze trein stopte weer op allerlei stationnetjes met niet uit te spreken namen, veel van die stations zijn op afroep. Dus daar stopt de trein niet als jij niet tegen de conducteur hebt gezegd dat je eruit wilt. Er stapt ook bijna niemand in, dit is echt een verlaten deel van Schotland.

Aangekomen in Inverness, waar de zon schijnt, ik heb zelfs mijn zonnebril nodig, ging ik op zoek naar de B&B voor deze laatste paar dagen. Een ‘gewoon’ woonhuis in een gewone straat, vlakbij het centrum, dat zal rustiger slapen dan de afgelopen nachten boven de pub. Superleuk plekje, met maar 6 kamers dus lekker kneuterig klein. Ik slaap op zolder in een eenpersoonsbed deze keer.

Na het inchecken natuurlijk meteen de stad in om te verkennen, mijn routine is iedere keer hetzelfde. Inverness noemt zichzelf de hoofdstad van de Highlands, ik moet zeggen dat het die naam best eer aan doet. Het is een leuke stad, met volop groen en een prachtige snelstromende rivier, de Ness, dwars door de stad. Het schijnt dat de zeehondjes hier soms in de stad te vinden zijn. Ik ga het zien. Nu ben ik vooral in het oude en het winkelgedeelte geweest, ziet er prima uit hier, toeristisch maar ook een gewone leuke stad. Ik ben even langs de VVV gegaan om wat excursies te regelen, morgen ga ik varen op Loch Ness en een bezoek brengen aan Urquhart Castle. En zaterdag wil ik dolfijnen spotten, volgens de dame van de VVV hoef ik daarvoor niet op een boot, dat kun je hier gewoon vanaf de kust ervaren. Dus ik weet de busroute en ga kijken zaterdag. De eerste twee dagen zijn dus al goed ingevuld.

Na mijn diner ben ik nog even een uurtje aan de wandel gegaan, langs en over de Ness Islands, een klein stukje de rivier stroomopwaarts gevolgd. Via drie kleine eilandjes steek je de rivier over en via de andere kant ga je dan weer terug. Er staan hier gewoon vissers in de rivier om zalm te vangen, grappig om te zien. En je bent nog in de stad, maar de natuur is steeds heel dichtbij, fijn om te wandelen dus.

En oh ja Masja, het verhaal van The Outlander speelt inderdaad voor een groot deel hier in de omgeving. Het verhaal begint met Claire en Frank in Inverness.

Portree

Gisteren was het zover: de rit in de Zweinstein Express, of zoals ie hier heet de Jacobite. De stoomtrein die is gebruikt als decor in de Harry Potter films en die ook nog eens over dat bekende hoge viaduct van Glenfinnan rijdt. Ik ben een beetje eerder naar het station gegaan om foto’s te kunnen maken, maar daar was ik niet de enige in, haha wat een drukte. De trein was volledig volgeboekt. Geweldig om te zien dat er veel kinderen in Harry Potter of Hermine kostuums waren, die waren helemaal in de stemming. De rit was adembenemend mooi echt door fantastische landschappen. Op veel plekken stonden hele groepen mensen langs het spoor om foto’s te maken en te zwaaien. De Engelse dame die tegenover me zat zei: “I feel like a royal”, ze zat ook de hele weg terug te zwaaien. De grootste groep stond uiteraard bij dat machtige viaduct, waar je als je in de trein zit overigens weinig van meekrijgt. Onderweg kwam er een dame van de catering langs en die riep de hele trein door: “Anything from the trolley?” Er waren ‘chocolate frogs’ te koop en ‘jelly beans in all kinds of flavours’. Kijk de films er maar op na, dat komt rechtstreeks uit de scenes van de Potter films. Kortom er werd goed ingespeeld op alle toeristen die daarvoor een kaartje voor deze trein kopen. Na aankomst in Mallaigh ging ik verder, veel van de treingenoten gingen dezelfde weg terug. Maar ik mocht hier overstappen op de ferry naar Isle of Skye, een mooie boottocht met alweer prachtige vergezichten. Aangekomen op Skye moesten we erg lang wachten op de bus die ons naar Portree zou brengen. Ruim 3 uur, die tijd heb ik gezellig kletsend doorgebracht met Jacqueline en Theo uit Utrecht, ik heb hen al eerder onderweg een keer gezien, maar nu raakten we aan de praat. Jacqueline is kleuterjuf en Theo is voorzitter van een moestuinvereniging in Utrecht, gespreksstof genoeg. Heel gezellig en zo vlogen die uren wachten ook weer voorbij. De busrit die daarna volgde duurde weer een uur, maar wat een geweldige rit was dit. Ik heb mijn ogen uitgekeken, wat is Skye mooi!! Misschien komt het extra mooi over doordat we voor het eerst tijdens mijn reis een strakblauwe lucht en zon hebben. Ongekend.

Bij aankomst in Portree scheidden onze wegen, want zij zitten in een ander hotel dan ik. Dus daarna ingecheckt in mijn kamer (boven een pub, dus dat belooft wat voor ‘s avonds….) en snel de stad in om wat te eten. Maar dat viel tegen, werkelijk ieder restaurant was volledig vol en nergens een tafel te vinden. Wat jammer zeg, gewoon teveel toeristen in dit plaatsje! Uiteindelijk vond ik toch nog een plekje in een Indiaas restaurant op een parkeerplaats bij de ingang van het stadje. Dus ik hoefde niet met honger naar bed. Ik heb snel gegeten want ik wilde de stad weer in omdat vanaf 20 uur de Isle of Skye Pipe Band zou marcheren over het plein. Wat is dat leuk zeg, zo’n prachtige baasje als leider van de band en heel veel doedelzakken en een paar trommels. Misschien heb ik toch ergens Schots bloed? Ik word hier namelijk heel blij van.

Vanmorgen eerst genoten van een real Scottish breakfast, want dat is de enige optie in dit hotel, scottish of scottish hahah. Nou ja dat past bij de dag zullen we maar zeggen. Want vandaag is een dag waar ik me erg op verheugd heb, de Highland Games hier in Portree. Dus ik was er op tijd bij, eerst even een plekje in de bus van morgen gereserveerd en daarna weer naar het plein waar de Isle of Skye Pipe Band de dag zou openen. Ik kwam tijdens mijn wandeling de orkestleider tegen in vol ornaat. Hij vroeg me of ik gisteren had genoten van hun optreden, kennelijk kijkt hij goed om zich heen tijdens het marcheren. Toen ik dat beaamde en hem complimenteerde met zijn outfit was hij helemaal trots. Hahaha, mannetje. The Committee (het bestuur) stond op het plein al klaar en daar kwam de band aangemarcheerd. De bandleider vroeg aan de voorzitter van The Committee toestemming om te starten en vroeg hen om de band te volgen naar “The Field”. Heel ceremonieel allemaal, maar prachtig om te zien. Dus na The Committee mochten wij ook allemaal aansluiten en daar gingen we hoor. Op The Field aangekomen bleek dat een soort natuurlijke arena te zijn, een laag gelegen rond grasveld, met daaromheen verhogingen in de rotsen waar het publiek kon zitten. Ik had een mooi plekje aan de rand van de arena, met maar één rij nog voor me. In de ochtend waren the games voor de locals, dus alle mensen van Skye konden meedoen aan de wedstrijden. Het was een soort atletiekachtige setting, er gebeurde zoveel tegelijk! Hamergooien, een zwaar gewicht over een dwarslat gooien, kogelstoten, maar ook hoogspringen (maar dan zonder zo’n kussen erachter), verspringen (maar dan zonder afzetbalk en een heel klein stukje zand om in te landen), hardlopen ( een rondje van 100 mtr), een piping competitie, een danscompetitie en ga zo maar door. En ’s middags werd dat programma nog een keer herhaald, maar dan voor de open competitie, dus toen kon iedereen meedoen. Toen kwamen ook de heavies het terrein op, dat zijn de echt grote en zware mannen. Maar het publiek werd ook volop uitgenodigd om mee te doen. In het middagprogramma was er bijvoorbeeld ook een hill-run, ik denk ongeveer 5 km over de heuvels naar een vlag ver weg en dan weer terug. En er werd ’s middags ook met boomstammen gegooid (alleen door de heavies hoor), geweldig om te zien. Het hele spektakel eindigde met een touwtrekwedstrijd waarbij ook vooral het publiek mee moest doen. De heavies zijn verplicht om deel te nemen in Highland outfit, dus in kilt. En sorry, ik weet het nu, ze dragen er echt wel iets onder.

Wat een geweldige dag was dit, ik heb volop genoten. Ik heb door deze dag vrijwel niets van Skye zelf gezien, dus ik zal nog een keer terug moeten om dat te beleven, maar dit was te leuk om voorbij te laten gaan.

Morgen trek ik weer verder, dan naar mijn laatste overnachtingsadres in Inverness.

Fort William

Fort William

Nou Jan, mijn talent om contact te leggen werkt niet altijd hoor…gisterenavond zat ik in de lounge van de B&B waar ik deze keer verblijf en daar was een groep Duitse wandelaars die hun laatste vakantieavond hier doorbrengen. Ondanks 3 pogingen om een gesprekje aan te knopen bleef het stil aan Duitse zijde, de dame naast me op de bank ging zelfs met haar rug naar me toe zitten hahahahaha. Stelletje asocialen.

Maar goed, dat was aan het einde van alweer een prachtige reisdag. Om 12 uur vertrok de trein uit Oban en na een uur moest ik uitstappen in Crianlarich om over te stappen op de trein naar Fort William. Overstaptijd: een uur. Ik word steeds beter in gewoon zitten en kijken, zonder iets te doen gewoon de tijd laten voorbijgaan en genieten van dat wat er is. Is dat mindful of niet?

In het eerste deel van de treinreis kwam er een Nederlandse knul naast me zitten, van zo ongeveer een jaar of 14. Hij en zijn ouders zaten in Oban in hetzelfde hotel, maar toen wist ik nog niet dat ze Nederlands waren, nu hoorde ik ze zuchten over het feit dat bijna alle zitplaatsen gereserveerd zijn (dank aan de Treinreiswinkel voor die tip, en wat ben ik blij dat ik die tip heb opgevolgd, ik heb in alle treinen een zitplaats gereserveerd). Uiteindelijk bleek de stoel naast mij niet bezet en toen kwam de jongeman naast me zitten. Ik maakte een grapje dat we de avond ervoor in het hotel Engels hadden gepraat tegen elkaar terwijl we allebei Nederlands zijn. Dat vond ie leuk. De ouders van deze knul hebben het wiel niet uitgevonden zullen we maar zeggen, en zoonlief gaat dat ook niet doen, maar een schatje was het wel. In de trein ging hij alle logo’s van de Nederlandse voetbalclubs natekenen. Toen ik zei dat ie dat goed deed en ook nog een paar clubs kon noemen toen hij er zelf niet meer wist, was ik de held van de dag, hij bleef me de hele weg volgen. Ook in de volgende trein wilde hij naast me zitten, maar helaas lukte dat niet. En toen ik in Fort William naar een ander hotel bleek te gaan was ie teleurgesteld, ach gossie.

Op het tweede traject zat ik naast een Londons echtpaar, ook alweer leuk. Zij gingen voor 3 dagen de highlands in, op bezoek bij vrienden. Het was de eerste keer dat ze een paar nachten weggingen na de geboorte van hun tweeling, 15 maanden geleden. Naast al deze leuke ervaringen in de trein heb ik toch vooral genoten van het fantastische uitzicht, wat een schitterend landschap komt er voorbij zeg. En echt, ik probeer het vast te leggen op foto’s, maar zo mooi als in het echt wordt het nooit op zo’n plaatje.

Na aankomst in Fort William op zoek naar het hotel waar ik deze keer mag slapen, dat blijkt een B&B te zijn. Guisachan Guest House. Er was een alleraardigste dame die me ontving en wegwijs maakte. Helaas vertelde ze me ook meteen dat ik mijn plan voor morgen waarschijnlijk wel kan vergeten. Ik wil namelijk Ben Nevis beklimmen, de hoogste berg in de UK. Maar omdat het harder waait dan 25 mijl per uur, mag ik waarschijnlijk niet naar boven. Maar goed, ik begin morgen met een early breakfast en dan kijken we het weer nog een keer aan. Ik ga gewoon naar het bezoekerscentrum en dan hoor ik daar wel verder. Anders doe ik een wandeling op een lager deel, het is daar ook vast mooi.

Maar eerst heb ik mijn kamer geïnspecteerd, de dame van de B&B zei me dat ik zou gaan lachen als ik mijn kamer zag… Nou dat deed ik inderdaad, ik heb de grootste kamer van de B&B, er kunnen hier 4 personen slapen. Van het kleine kamertje in Oban naar de grootste in Fort William.

Na de check-in ben ik op pad gegaan, het stadje in. Eerst maar eens naar het oude fort, dat wil je toch zien na het lezen van al die Outlander boeken. Helaas viel dat een beetje tegen, het waren alleen nog wat resten van het fort en met wel heel veel verbeelding kon je nog wel bedenken hoe het moet zijn geweest. Morgen na het wandelen maar eens in het museum gaan kijken, daar zal meer te vinden zijn over de geschiedenis. Het stadje is een leuk plaatsje waar het toerisme ook weer belangrijk is. Lekker veel pubs en restaurants en natuurlijk de nodige souvenirwinkels. Ik heb zelfs Harry Potter Lego gezien!

Ken je dat, dan sta je helemaal klaar om te douchen, maar heb je geen idee hoe de kraan open moet, hahahaha dat had ik vanmorgen. Eerst maar eens aan de landlady gevraagd hoe dat werk. Na die “verkwikkende douche” klaar om vandaag een poging te doen om Ben Nevis te beklimmen. Het weer was vanmorgen echt niet grappig, dus ik ben in volle regenuitrusting naar het bezoekerscentrum gelopen en heb daar verder gevraagd naar de omstandigheden. Het advies was inderdaad om niet naar de top te gaan, maar om bij de waterval te stoppen. Nou omhoog dan maar, wat een prachtige berg is dit zeg. Iedereen die er geweest is zal je vertellen dat het met allemaal trappen omhoog gaat, dat doet het inderdaad, maar deze trappen zijn nergens mee te vergelijken hoor, misschien zelfs niet eens met een trap. Het is zwaar om naar boven te komen en dan loop je ook nog te bedenken dat je dezelfde weg weer terug moet. Poeh. Maar ik ben tot de waterval gekomen, in ongeveer twee uur was ik daar. Uiteraard gingen veel mensen toch verder, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook wel een beetje klaar mee was. Het werd steeds natter en naar boven was er geen enkel uitzicht omdat de wolken zo laag om de berg heen hingen. Dus ik ben na een korte stop teruggegaan naar beneden. Onderweg naar boven én naar beneden ben ik verschillende keren gestopt, om even op adem te komen, maar ook om naar al dat moois te kijken. Zo was er een roodborstje dat bijna op mijn schoot kwam zitten tijdens een stop en hoog op de berg zag ik een adelaar vliegen, wauw!!! Onderweg kom je langs veel kleine stroompjes water die allemaal de berg afratelen, ik snap wel dat die lochs hier zo groot zijn. Eenmaal beneden aangekomen stond ik wel een beetje met knikkende knieën, van vermoeidheid en het gebrek aan suiker, dus snel geluncht, maar ook wel een beetje uit angst want ik vond het een spannende beklimming en afdaling. Zeker met al die natte rotsen was het uitkijken geblazen. Mijn fitbit vertelde me dat ik 170 trappen op ben gelopen qua hoogtemeters, das best veel.

Na een poosje bijgekomen te zijn ben ik via Glen Nevis verder gewandeld, of eigenlijk terug gewandeld naar Fort William. Ja je ziet het goed, je hebt hier de Nevis (dat is een rivier) de Ben Nevis (dat is de berg aan de rivier) en de Glen Nevis, dat is de vallei van de rivier. Om het allemaal maar even lekker eenvoudig te houden. Een glen is meestal uitgesleten door een gletsjer, dat zie je hier aan het gebergte wel terug hoor, de ijstijd heeft hier huisgehouden.

Na de wandeling een douche genomen in het hotel, ja nu wist ik hoe het werkte, en daarna het dorp in om nieuwe rubberdoppen voor mijn wandelstokken te kopen, ik ben er een kwijtgeraakt op de Ben Nevis. Ook heb ik nu even rondgeneusd in het museum waar het hele verhaal over de Jacobites en de Stuarts nog eens werd verteld. Indrukwekkend om te zien hoe de clans hier leefden in die tijd en wat een strijd is er gestreden tussen al die clans en de koningshuizen.

Daarna lekker een pie gegeten met bread & butter pudding als toetje. En nu weer terug in het hotel. Straks ga ik even in de lounge kijken of er nu gezelliger mensen zijn dan gisteren en daarna de koffer weer inpakken. Morgen ga ik weer verder, dan ga ik met de St. Jacobite, dat is de stoomtrein uit de Harry Potter films. Uiteindelijk kom ik morgen aan het einde van de dag aan in Portree op Isle of Skye.

Oban

Wauwwauwwauw, dit is waar ik voor kom hoor, wat is het hier mooi!!

Het begon eergisteren al met een superleuke treinreis, ik zat naast een jongeman die op Mull woont en in Edinburgh studeert. Hij was voor een beetje zomervakantie op weg naar huis. Wat een leuke knul! Hij vertelde de hele weg, over wat we zagen, over zijn studie, over zijn jeugd, over de natuur, over de vogels, over de waterkrachtcentrales in de bergen, over de goudzoekers, over het feit dat het in Schotland extreem droog is dit jaar…… Nou over van alles, zoveel dat ik geen tijd heb gehad om onderweg foto’s te maken, ik wilde dat ook niet ik heb alleen maar genoten van het prachtige landschap dat voorbij kwam aan de andere kant van het raampje en van mijn reisgenoot.

We kwamen al snel na Glasgow in de natuur terecht en langs allerlei prachtige loch’s. Sommige zo groot en diep dat ze wel fjorden lijken. Vooral Loch Lomond is een enorm meer in een prachtig nationaal park. De trein stopte op stations van plaatsen waarvan je de naam niet kunt uitspreken, bijvoorbeeld Crianlarich. Mijn buurman heeft geprobeerd om me dat op de Schotse manier te laten doen, ik weet niet of ie helemaal tevreden was met mijn pogingen.

Aangekomen in Oban moest mijn buurman rennen om de boot naar Mull te halen, en ik ging op zoek naar het hotel. Alweer op een kleine loopafstand van het station, goed geregeld Treinreiswinkel!

En direct daarna ben ik weer naar buiten gegaan, de natuur lokt. Eerst ging ik naar het Colosseum van Oban, haha, ooit heeft Dhr. MacCaigh als een soort werkverschaffingsproject de werkelozen laten bouwen aan een enorm gebouw dat wel wat weg heeft van het Colosseum. Toen de beste man doodging hebben zijn erfgenamen het bouwen onmiddellijk stopgezet want het kostte teveel en dat ging ten koste van hun erfenis. Nu is het een mooi uitkijkpunt over Oban, de haven en de eilanden voor de kust.

Na de beklimming ben ik meteen maar een flinke wandeling gaan maken langs de kust, heerlijk om zo buiten te zijn. Wel voor het eerst een fleecevest aan, maar zolang het droog is vind ik dat geen probleem. Ik ben wel blij dat ik mijn wandelstokken mee heb, want het is hier wel klimmen en dalen geblazen. Dan is een beetje ondersteuning beter voor mijn, toch weer een beetje dwarsliggende, achillespees en aanverwante spieren.

En dan gisteren, de boot gepakt naar Mull een eiland voor de Schotse kust, wat een feestje was dat! Allereerst al op de boot, net zoiets als de veerboot naar Texel, alleen iets ander weer. We begonnen in Oban met regen en toen we aankwamen in Mull scheen de zon. Dat gaf prachtige ochtendbeelden met laaghangende wolken waar de bergen af en toe tussendoor piepten. Jullie kunnen het je daar in het warme Nederland niet voorstellen maar ik loop hier met een lange broek, hemd, t-shirt, fleecevest, wandeljas en op de boot ook nog een regenjack. Brrrr koud en nat.

Maar het uitzicht is prachtig onderweg. Na aankomst op Mull ging het verder met de bus naar Tobermorry. Een rit van ongeveer 45 minuten in een dubbeldekker, mijn treingenoot had me de tip gegeven om bovenin te gaan zitten want dan kun je over de ‘muurtjes en bomen’ heen kijken. Goede tip weer. Bij het instappen was er een grappig incident: op een gegeven moment deed de ticketmachine het niet meer. Twee man erbij geroepen maar dat mocht niet baten. Toen werden we de bus ingestuurd met de woorden: “buy your ticket on the way back”. Geweldig, niemand die zich druk maakte, en ik denk dat iedereen dat retourtje uiteindelijk toch gekocht heeft.

Na aankomt in Tobermory heb ik eerst koffie gedronken en daarna ben ik op pad gegaan voor een wandeling naar de vuurtoren, weg van de mensenmassa’s de natuur in. Wat is het mooi….. Prachtige doorkijkjes langs ‘fjordachtige’ lochs en over kliffen die best spannend steil en hoog zijn. Maar de beloning was geweldig, ik heb heerlijk genoten van een picknick aan de voet van de vuurtoren.

Na de wandeling heb ik een tea gedronken in een lekker kneuterig theehuis en uiteraard hoorde daar een eigen gebakken shortbread bij, zalig. Daarna ging het alweer terug in de bus op weg naar de boot. Omdat de bus vol zit met toeristen was er volop uitwisseling: waar kom jij vandaan, oh mooi!! Zo legde ik al op de heenweg contact met een dame uit Peru, die twee jaar geleden in Amsterdam was geweest…amazing. En toen zij hoorde dat Peru nog op mijn verlanglijstje staat kreeg ik meteen haar telefoonnummer en e-mailadres, voor als ik wilde komen. Dan regelt zij alles voor me. Hahaha leuk hoor. En op de terugweg zat ik naast een Amerikaanse uit Pennsylvania, ervaringen over oma-zijn uitgewisseld en samen genoten van de reeën langs de weg en die prachtige Schotse Hoogland runderen die je hier overal ziet.

Na aankomst in Oban iedereen weer gedag gezegd en toen heb ik mezelf maar eens getrakteerd op een heerlijke etentje in een luxe tent hier aan de boulevard. Daar raakte ik in gesprek met een Amerikaanse uit Dallas, Oregon die jaloers is op alle mensen die aan deze kant van de oceaan wonen, gewoon omdat zij “die gek in the White House” hebben. Tja….

Dit was trouwens een leuk hotelletje, klein maar vriendelijk. Het restaurant voor het ontbijt is in een ruimte die ongeveer zo groot is als mijn kantoor en er moesten ongeveer 20 mensen per keer in, daarom is het buffet heel klein. Er is bijvoorbeeld geen vlees of kaas, alleen jam als broodbeleg. Maar je kunt wel heerlijke baked eggs en pancakes bestellen, die maken ze dan in een ieniemini pantry voor je klaar. En ik kreeg hier een kamer op de benedenverdieping, das best fijn want er is geen lift.

En nu ga ik alweer verder, over een uurtje of twee stap ik weer in de trein, nu op weg naar Fort William. Dat betekent eerst een stuk terug over dezelfde route als op de heenweg tot Crianlarich en daar stap ik over op de trein naar Fort William. Een lange reisdag voor de boeg.

Dank voor alle leuke reacties op mijn verhaaltjes, daar geniet ik dan weer van. En Marian en Tineke, dank voor de update over het EK dat ik volledig gemist had. Fijn om te weten wat er in de omgeving aan de hand is.

Glasgow

Even een vroege update, vandaag trek ik verder en de trein vertrekt op tijd. Dus de wekker moest gezet deze keer.

Gisterenmorgen na een uitgebreid ontbijt mét black pudding, de koffer weer ingepakt en terug gewandeld naar het station. Ongelooflijk dat een stad binnen twee dagen zo vertrouwd kan aanvoelen. Waar ik dinsdag nog zoekend naar het hotel rondliep, ging ik nu vol vertrouwen richting het station. Daar aangekomen bleek ik keurig op tijd voor de directe lijn aar Glasgow Central Station, dus meteen aan boord en rijden maar.

De treinreis was kort, ongeveer anderhalf uur, maar via het raampje kreeg ik al veel prachtig Schots landschap voorgeschoteld, weer veel schapen, mooie heuvels vol prachtige paarse bloemen en van die leuke Engelse, oh nee Schotse dorpjes met kneuterige huisjes. Allemaal met dezelfde schoorstenen als mijn poppenhuis, hahaha.

Aangekomen in Glasgow heb ik me eerst vergaapt aan het station, wat is dat mooi zeg. Allemaal hout en heel authentieke winkelgevels en dergelijke. Mooi!! Daarna op zoek naar het hotel, nou dat was niet al te ver, ik denk zo’n 200 meter lopen. De dame bij de receptie was van een ander kaliber dan de supervriendelijke mensen in Edinburgh. Ik kreeg direct toegebeten dat de check-in pas vanaf 2 uur was, ja sorry mijn trein was er al…… Dus ik heb mijn koffer achtergelaten en ben vrolijk aan Glasgow begonnen. Eerst maar eens de tips van mijn boot-vrienden opgevolgd, dus naar de kathedraal gelopen. Best een wandeling. Ook dit is weer een mooie kerk, vol met militaire vlaggen en vaandels. Bijzonder aan deze kerk is, is dat er een beneden kerk is, dus onder het gebouw is gewoon nog een kerk. Eigenlijk was die mooier dan de bovenkerk…. Na een rondje door de kathedraal ben ik het Glasgow Necropolis opgelopen. Een begraafplaats waar de welgestelden van Glasgow begraven werden in vroeger tijd. Prachtige monumenten voor kennelijk bijzondere mensen. Wat is het toch gek dat je in het buitenland altijd op begraafplaatsen gaat kijken eigenlijk he?? Dat doe ik in Nederland nooit, behalve als ik er iets te zoeken heb en dan wil ik liever niet. Maar goed dit was dan ook wel een heel mooie plek met een prachtig uitzicht over de stad. Nadat ik weer beneden was aangekomen heb ik geluncht in een prachtig oud pubje naast de kathedraal, het heette dan ook The Cathedral House Inn. De bediening werd verzorgd door een mannetje dat net zo oud is als de pub zelf, maar ik heb heerlijk genoten van een broodje en een koffie.

Daarna het museum van St. Mungo bezocht met van alles en nog wat over alle religies die je in de wereld kunt vinden. Interessant. Na dit leerzame uurtje weer terug naar het centrum van de stad gelopen en daar een beetje rondgedwaald, wat een andere stad dan Edinburgh is dit. Waar dat historisch is, is dit hip en modern. De winkelstraat Buchanan street is een en al luxe winkels op een rijtje. En daar wordt goed gebruik van gemaakt.
Ik rol wel van het ene evenement in het andere, in Edinburgh stond de taptoe op het punt van beginnen, hier starten vandaag de European Championships. Geen idee van welke sporten en op welk niveau dat is, maar ook hier was het centrale plein van de stad afgesloten in verband met dit grote evenement. De hele stad loopt ook vol met mensen in trainingspak, dus het zal best groot zijn.

Tot slot van deze stadswandeling ben ik nog even de Lighthouse ingelopen een museum over Charles Rennie Macintosh die Glasgow heeft geholpen aan veel Jugendstil gebouwen. Ook dit is een prachtig gebouw met veel mooie Jugendstil meubels.

Inmiddels was het na tweeën en ben ik afgezakt naar het hotel waar ik nu wel de sleutel van mijn kamer mocht hebben. Lekker even bijkomen van al dat wandelen.

Na dat uurtje bijkomen heb ik mezelf in de metro van Glasgow gewaagd, want ik wilde natuurlijk even een rondje door de botanische tuinen doen en dat was toch echt te ver wandelen. In 10 minuten was ik op de juiste halte en op een steenworpafstand van de prachtige botanische tuinen. Grappig dat hier vrijwel dezelfde kassen staan als ik vorig jaar in Dublin heb gezien. In de tuinen heb ik heerlijk genoten van een lekkere picknick en toen het weer begon te regenen ben ik met de metro teruggegaan en via Buchanan street terug gewandeld naar het hotel. Opvallend dat hier, in tegenstelling tot Edinburgh, de winkels gewoon om 18 uur sluiten. Er zijn ook lang niet zoveel toeristenwinkels, natuurlijk kun je hier Harris Tweed, Cashmere truien en Schotse kilts kopen, maar niet in iedere winkel in de straat. Hier zit ook Prada, Hugo Boss, Michael Kors en andere hotemetoten in de mode.

Straks ga ik nog even ontbijten en dan weer op naar het station, een ander dan het uitstapstation van gisteren, maar ook dat is niet al te ver lopen. Dit hotel laat ik achter me, deze keer niet zo’n heel goede ervaring. Allereerst de ontvangst gisteren natuurlijk, maar ook de kamer is een stuk minder dan die in Edinburgh. Vooral minder schoon, maar ook te warm en met het raam open hoor je alle stadsgeluiden. Een te warm dekbed dat bovendien ruikt alsof er in deze kamer gerookt is of werd, ook de handdoeken hebben dat luchtje. Niet zo fris dus, maar goed, normaal gesproken is Glasgow geen overnachtingsadres in de treinrondreis door Schotland. Omdat ik hier wel een nacht wilde blijven moest er toch een plekje gevonden worden. Vanaf nu ga ik meer de stad uit en richting de natuur, volgende stop is Oban.

Edinburgh

Na een korte stop in mijn hotel ben ik gisteren meteen de stad in gegaan voor een rondwandeling. Heerlijk om zo’n stad te verkennen en rond te neuzen. Hoewel het wel een beetje druk is, is het lekker rondslenteren. Ik ben begonnen met de zogenaamde ‘Royal Mile’, een straat die van de residentie van de koningin tot aan Edinburg Castle loopt. Het kasteel wilde ik niet meteen doen, dus ik ben begonnen met naar beneden lopen tot aan het koninklijk paleis van Elizabeth. Tijdens die wandeling kom je langs zoveel leuke straatjes en binnenplaatsjes, wat een leuke stad als je net even verder kijkt dan de toeristische route. Naast het paleis ligt het Schotse Parlement en dat is dan weer een heel nieuw gebouw, toch past het in het plaatje. Na het paleis bekeken te hebben weer terug langs de Royal Mile omhoog. Even binnen gelopen bij het Museum of Edinburgh. Geweldig dat de musea hier allemaal gratis zijn. Daarna weer even van de Royal Mile af en door kruip-door-sluip-door straatjes uiteindelijk terechtgekomen bij St. Giles’ Cathedrale, mooie kerk met de gebruikelijke vlaggen en vaandels die overal hangen. Ook nog een speciale kapel bekeken die gewijd is aan de orde van the Thistle. De koningin is lid van deze orde en nog 16 ridders die allemaal te herkennen zijn aan de titel KT (Knight of the Thistle). Bijzonder dat dit nog bestaat!

Na deze geschiedenislessen ben ik afgezakt naar de Grassmarket waar ik me in de oudste pub van Edinburg, The White Hart Inn, gewaagd heb aan Haggis en een biertje. Haggis is typisch Schots en bestaat uit orgaanvlees, het was heerlijk. Deze test deed ik samen met een Amerikaanse die naast me aan de bar zat en voordat ze uit Edinburgh wegging in ieder geval de Haggis gegeten wilde hebben.

Onderweg terug naar het hotel kwam ik langs Greyfriar’s Kirkyard, een begraafplaats met een bijzonder verhaal (of eigenlijk wel twee). Het schijnt namelijk dat J.K. Rowling, die van Harry Potter, op deze begraafplaats inspiratie heeft opgedaan voor de namen in de boeken. Ik herkende er geen, maar dat mag de pret niet drukken. Dat J.K. Rowling hier woont (of gewoond heeft) willen ze hier wel weten hoor, je wordt werkelijk doodgegooid met Harry Potter spul.
Het leukste verhaal van deze begraafplaats gaat over Bobby. Bobby is een hondje dat, zo vertelt de legende, na de dood van zijn baasje maar liefst 14 jaar heeft gerouwd bij het graf van de baas. Voor Bobby is een eigen grafsteen gemaakt, er is ook een standbeeldje van hem en uiteraard is er naast de begraafplaats een pub met de naam…..Bobby. Het hondje is de lieveling van iedereen in Edinburgh geworden.

Vanmorgen heerlijk ontbeten in het hotel, best een luxe plek om te verblijven, als alle overnachtingsadressen zo zijn dan ben ik tevreden. Er wordt wel verbouwd, maar daar hebben we ‘s nachts geen last van. Vandaag stond Edinburgh Castle op mijn lijstje, op zoek naar de Schotse geschiedenis. Dus via de Royal Mile liep ik omhoog naar het kasteel. Nou Edinburgh is klaar voor de taptoe hoor, een enorme tribune op het plein voor het kasteel. Helaas maak ik die taptoe niet mee, het begint de 3^e en ik ga morgen verder op mijn rondtrip. Maar dat mag de pret niet drukken, hup dat kasteel in…..na de tassencontrole en de rij bij de ticket verkoop. Iemand plannen om Japan over te nemen? Tip: doe het nu, veel kans op weerstand heb je niet want alle Japanners lopen in Edinburgh Castle, hahaha.

Zoals altijd vind ik mijn weg tussen alle mensen door en ik heb genoten van het kasteel, wat is het prachtig en wat is er veel te vertellen over de oorlogen van de Schotten tegen de Britten, maar wat zijn er ook veel oorlogen waarin de Schotten in het Britse leger dienden. Van de 1^e en 2^e wereldoorlog, tot de Krimoorlog, de oorlog in Zuid-Afrika en nog veel meer kolonies tot de strijd in Irak en de andere conflicten na de 2^e wereldoorlog. Iedere strijd krijgt aandacht in het kasteel van Edinburgh, dus ik ben volledig op de hoogte. Ik kwam zelfs tsaar Nicholas weer tegen, die man zat ook echt overal!

Genoeg musea over oorlog gezien voor nu.

Uiteraard zijn in Edinburgh Castle ook de Schotse kroonjuwelen te zien en er was een heel leuke expositie over het ontstaan ervan en de gebruiken bij de kroning van koningen en koninginnen. Veel geleerd over het House of Stuarts. Ook hier kwam de Order of the Thistle voorbij. Ik ben ook de Prison of War in geweest, waar de krijgsgevangenen werden opgesloten, niet bepaald een benijdenswaardige plek zeg! Op de oude gevangenisdeuren was prachtige ‘graffiti’ te zien waaruit kon worden opgemaakt wie er opgesloten hebben gezeten en in welke tijd dat was. Zo zie je maar: graffiti is niet alleen maar vandalisme.

Ook de gevangenis voor militairen van binnen gezien, dat zag er iets beter uit, maar de straffen waren niet mals: 2 maanden eenzame opsluiting na dronkenschap, poeh.

Tot slot van mijn ochtend in het kasteel heb ik samen met zo’n beetje alle andere bezoekers gewacht op het “one o’clock canon”. Exact om 13.00 uur wordt er één kanonschot gelost door de ‘master gunner’. Hij maakt er een hele happening van. Leuk om te zien en te horen, in vroeger tijden bedoeld om de scheepvaart te laten weten welke tijd het was, da’s weer eens iets anders dan een torenklok. En ook al weet je dat het schot komt, je ziet de man namelijk zijn hand uitsteken naar het kanon, toch schrik je van de knal.

Daarna ben ik de stad in gewandeld, een hele afdaling trouwens, en via Princess Street naar Calton Hill gelopen. Een vulkanische rots met een prachtig uitzicht over de stad. Het was een aardige klim naar boven en een steile afdaling terug, maar beslist de moeite waard om even over de stad uit te kijken en lekker op een bankje te zitten om naar al die mensen te kijken. Daarna even terug naar het hotel voor een beetje rust, oma wordt ouder en moet soms even rusten, haha. Ik moet natuurlijk ook aan mijn berg boeken toekomen, dus af en toe moet ik even zitten en lezen.

Maar aan het einde van de middag, nu met lange broek, de stad weer in. Op zoek naar een tentje om te eten. Helaas ging het tijdens deze wandeling regenen, maar gelukkig had ik mijn wandeljack aan, dat kan tegen een paar druppels. Deze keer kwam ik in de New Town terecht, een heel ander gedeelte dan dat waar mijn hotel zit en waar de Royal Mile is, maar ook hier is het gezellig, mooi en vol met mensen. Uiteindelijk heb ik het Hardrockcafé opgezocht, ik heb me voorgenomen om in zoveel mogelijk steden bij deze keten te eten. Dus na London, Parijs, Keulen, Amsterdam, Berlijn, Gotenburg en Stockholm nu ook Edinburg aan het lijstje toegevoegd. Heerlijk een burger gegeten en een bier gedronken. Dat was weer goed!

Na de maaltijd nog even naar de Royal Mile gelopen en daar kwamen de bussen met de bands voor de taptoe juist aan. Met veel bombarie van een heleboel ‘gele jassen’ werd iedereen het trottoir opgestuurd en kwam er een hele file van bussen met militaire bands voorbij. Hoewel ik de taptoe dus mis, heb ik toch een beetje de sfeer en de hectiek kunnen proeven.

Morgen ga ik weer op pad, op weg naar Glasgow. Ben benieuwd wat dat weer gaat brengen. Het wordt in ieder geval een korte treinreis van iets meer dan een uur.

I made it to Edinburgh

Zo, veilig aangekomen in het eerste hotel van deze reis. Prachtig hotel, tegen het centrum van de stad aan, dus ik zit goed. Maar voor ik de stad inloop eerst even een verhaaltje over de weg hiernaar toe.

Gisteren rond 15 uur stond ik op het stationsplein in Amsterdam, wat een geduw en getrek van mensen die de bus in wilden zeg. Weinig rust in de hoofden en lijven bij het begin van de vakantie zullen we maar zeggen. Deze dame glipt overal lekker doorheen en na de busrit naar IJmuiden stapte ik tegen vieren mijn hut in aan boord van de DFDS King Seaways. Ik wist natuurlijk dat ik een binnenhut had voor één persoon, maar dit is nog kleiner dan mijn kloostercel tijdens het stilteweekend. Maar goed, het is alleen maar om te slapen natuurlijk. Ik ben vooral veel buiten op het dek geweest. Wat een heerlijke slow-way van reizen is dat met zo'n boot. Om half zes voeren we uit en je kunt dan nog een eeuwigheid kijken naar de steeds kleiner wordende Nederlandse kust. De strandhuisjes bij IJmuiden, Tata-steel waarvan je de schoorstenen nog heel lang vieze lucht ziet uitblazen, de stranden, de enorme windmolenparken en pas veel later de eindeloze zee overal om je heen met een prachtige zonsondergang als cadeautje.

Gelukkig had ik bij mijn ticket al een tafel voor het diner en ontbijt gereserveerd, dat scheelde me weer veel duw en trekwerk van de 'relaxte' toeristen om me heen :-)

Tijdens het diner zat ik aan een tafeltje voor mij alleen, maar 3 cm verderop begon het tafeltje van een alleraardigst Schots echtpaar met hun zoontje van 4 maanden. Toen ze hoorde dat ik ook naar 'hun' Glasgow kom, kreeg ik meteen een heleboel tips voor dingen di ik moet gaan zien. Superaardig. Ze waren in Assen geweest voor zaken, hij koopt en verkoopt mobile homes en dat brengt hen de hele wereld over. Maar wat zijn Schotten lastig te verstaan man...

Aan boord heb ik genoten van het mensen kijken, wat is het toch leuk om verhalen te bedenken bij hoe mensen eruit zien en zich gedragen :-) Er waren twee zeer blonde Gooische (of Wassenaarse) dames, moeder en dochter, die met opa op stap zijn. De beide dames deden nogal paniekerig om en over opa. Moeder heeft de hele tijd de hand van opa vastgehouden uit angst dat ie over boord zou vallen denk ik. Toen ze even buiten waren, ze waren naar het 10e dek gegaan, en het daar nogal bleek te waaien wilden ze weer omkeren en naar beneden, want dit was teveel wind voor opa. De paniek was groot toen de beste man zelf de trap afliep (uiteraard wel met moeder aan de hand) en daarbij naar beneden keek. Dochter riep: "Opa niet naar beneden kijken, want dan ga je met een koprol naar beneden!" Maar hoe moest de beste man de trap af zonder naar beneden te kijken :-) Ik heb geen idee wat de man mankeert, in mijn ogen redde hij zich prima, maar de dames waren dat niet me eens. 's Ochtends bij het ontbijt hield moeder zijn hand nog vast.

Na het diner en de avond aan dek ben ik tot slot in de nachtclub aan boord beland en heb daar nog een lekker wijntje gedronken. Grappig dat er live muziek was, maar ook een onvervalste bingo. "No three and five, that's 35".
Daarna ben ik mijn bed ingerold, dacht dat de zee heel rustig was, maar liggend in je bed voelde je de deining toch echt en dat kwam niet door de wijn.

Vanmorgen na het ontbijt was het tijd om in te pakken en naar de uitgang te gaan. De douane controle viel erg mee, alle waarschuwingen over lange wachttijden bij de Britse grens waren overbodig. En toen in de dubbeldekker (ja, ik zat bovenin en vooraan) naar Newcastle Central Station, waar ik de trein naar Edinburgh heb gepakt. Met gereserveerde zitplaats en een prachtige trein was het een heerlijke reis. Het uitzicht was fenomenaal: graan, schapen en hele stukken langs de kliffen aan de kust.

Vanmorgen in Newcastle herbeleefde ik de wandeling langs Hadrians Wall weer volop, de trein naar Hexham stond al klaar en de borden in Newcastle die over de Romeinse tijd van weleer vertellen deden me terug denken aan die wandeling van jaren geleden, wat een mooie reis was dat ook. Ik hoop dat deze vakantie me wel beter weer brengt, voorlopig schijnt de zon. Dus ik vertrek nu snel de stad in, ik ga me maar eens wagen aan een stadswandeling door historisch Edinburgh.

Schotland, here I come

Yes ik mag weer, opnieuw een mooie reis maken. Deze keer heb ik een reis geboekt door Schotland, vanmiddag vertrek ik naar IJmuiden om vandaar de boot te nemen naar Newcastle en morgenochtend ga ik dan beginnen aan een treinrondreis langs allerlei steden en mooie gebieden in Schotland. Morgenavond ben ik in een hotel in Edinburgh om mee te beginnen.

In Nederland wordt het weer een warme dag, in Schotland lijkt de temperatuur zo rond de 20 graden te liggen, dat zal even wennen zijn. Maar ik ga veel moois zien, lekker wandelen en weer avonturen beleven. 

Via dit reisblog ga ik mijn verhalen weer 'optekenen', wie het leuk vindt om te volgen: welkom. Ik heb er 'zin an'. 

ps, als je geen zin hebt in mijn verhalen, haal dan even je naam van de mailinglijst. Dan word je niet meer lastiggevallen met mailtjes.