Brugge

In de kerk op begijnenhof kaarsje aangestoken en zitten bidden voor iedereen waar ik van houd. Voor de zorgen van broer, zus, schoonzus, zwager en ga zo maar. En ook even zitten mijmeren over iedereen die er niet meer is. Ik werd er gewoon emotioneel van. Zo op afstand van alles en iedereen realiseer ik me weer hoeveel lieve mensen er om me heen zijn en zat ik zomaar ineens te snuffen in een kerk.

Blankenberge

Woensdag

Cadzand Bad

Dinsdag

Breskens

Zondag, the day before...

Nieuw avontuur

Er staat weer een nieuw avontuur op het punt van beginnen. En wat voor één! Ik heb verlof van 26 juli tot 28 oktober en in die tijd wil ik 10 weken gaan wandelen langs de Belgische en Noord-Franse kust. Als ik de landingsstranden van Normandië bereik ben ik gelukkig. Als ik nog door kan reizen naar Mont St. Michel dan is het avontuur helemaal af, want daar is een pelgrimskathedraal en dat zou natuurlijk een mooie afsluiting zijn. Maar eigenlijk wil ik vooral loslaten en genieten van het moment. Dus deze keer eens niet alles van tevoren gepland en geregeld, maar op de bonnefooi op stap.

Alleen de eerste nacht is geboekt, in het Visschershuis in Breskens gaat het avontuur op 29 juli beginnen en daarna zie ik wel.

En dat laatste, “ik zie wel”, is misschien wel de moeilijkste opdracht die ik mezelf geef. Ik, altijd resultaatgericht bezig - zelfs tijdens mijn wandeltochten langs het Willibrordpad ging ik vooral voor het behalen van de dagetappes - ga nu min of meer op de bonnefooi op pad.

Natuurlijk ben ik zo goed mogelijk voorbereid, ik heb een mooi tentje, een goede rugzak, een slaapzak en slaapmatje van goede kwaliteit én licht van gewicht, met dank aan 52* North in Soest, dus qua slapen en sjouwen moet het goed komen. Ik heb verschillende boekjes van de regio bestudeerd. Hoewel de route natuurlijk niet zo spannend is....met de zee aan mijn rechterkant gaat het altijd goed, dus verdwalen lijkt me lastig.

Voor mijn huis wordt gezorgd door een tijdelijke bewoner en ik heb mijn medicijnen en ‘suikermetertje’ bij me. Mijn rugzak mag max. 14 á 15 kilo wegen, dus er kunnen weinig spullen mee, dat is lastig kiezen voor zo’n lange trip, maar het geeft ook rust. Hij weegt nu zo'n 10 kg, maar er moet nog eten, water en wat resterende spullen in. Dat wordt nog even puzzelen, want ook het volume is beperkt.

Mijn lijf, inclusief de weer bijna herstelde teen zijn ook in goede conditie dus daar zal het allemaal niet aan liggen.

Het is nog bijna twee weken voor de vertrekdatum, dus eerst moet het werk nog worden afgerond en zijn er nog een heel stel verjaardagsfeestjes te vieren, maar de voorpret is nu wel echt begonnen.

Ik ben erg benieuwd of ik het kan, de doelen loslaten en alleen genieten en ook hoe ik dat dan ga ervaren. In dit blog ga ik mijn belevenissen weer vastleggen, wie wil mag mee op reis.

Caladonian Canal tot besluit

En dan is ineens toch de laatste dag aangebroken, wat heb ik weer veel gezien en gedaan deze reis. Vandaag nog een prachtige wandeling gemaakt langs het Caledonian Canal, een kunstig stukje waterwerken in en rondom Inverness. Nou ja, eigenlijk is het kanaal niet alleen in deze omgeving, want bij Fort William heb ik ook al een stukje gezien en het loopt ook langs Fort Augustus, dus echt een indrukwekkend geheel. Ik weet niet hoeveel meters hoogteverschil dit kanaal moet bewerkstelligen, maar er liggen heel veel sluizen om dat voor elkaar te krijgen. Ik ben eerst naar het Dochgarroch Lock gelopen en daarna aan de andere kant van het kanaal helemaal doorgelopen naar het Sea Lock (aan zee dus, haha) Een mooi vrij liggend wandelpad langs dit prachtige kanaal. In totaal vandaag wel bijna 25 km gelopen, dat is voor mij wel de max hoor, maar omdat het behoorlijk vlak terrein was kon ik het hebben. Kortom ook van deze laatste dag in Inverness weer lekker genoten.

Morgen vertrek ik al vroeg met de trein naar Newcastle en daar ga ik morgenavond weer aan boord van de DFDS om woensdagmorgen weer in IJmuiden op Nederlandse bodem te komen. Ik heb genoten van een prachtige vakantie. Wat zijn er toch veel mooie plekken op de wereld, ik geniet daar graag van.

Treinreiswinkel, bedankt voor het regelen van alle trein-, boot- en buskaartjes, voor de hotels en B&B’s, voor de routebeschrijvingen en alle tips voor onderweg. Het klopte gewoon allemaal! Top.

En meelezers, bedankt voor het volgen en voor de leuke reacties van jullie allemaal. Ik ben dit blog begonnen toen ik de Trans Mongolië Express deed, omdat dat zo’n bijzondere reis was. Maar sinds die tijd beschrijf ik iedere vakantie mijn ervaringen en avonturen in dit blog. Voor mij, als ‘alleen-reizer’ een leuke manier om alles wat ik meemaak te delen met iedereen die het lezen wil. Dus dank voor het aanhoren van mijn verhalen en tot een volgende keer maar weer.

Inverness, dolfijnen en Culloden Battlefield

Gisteren op jacht naar wild: er schijnen hier volop dolfijnen, orka’s en zeehonden te zijn, dus we gaan op zoek. Ik ben toch maar op een boot gestapt, hoorde van anderen dat er op de pier waar je dolfijnen zou moeten zien gisteren niks te beleven was. Dus misschien hebben we op zee meer geluk. Aan boord van de Dolphin Spirit gingen we meteen de Beauly Firth op, dat is een stuk van de zee waar ik de avond ervoor langs gelopen ben. En het was ook meteen raak, daar zwommen twee dolfijnen. De gids die over de beesten vertelde gaf ze zelfs namen, ze herkent de dolfijnen aan hun rugvin. Dit was een moeder met haar zoon en ze lieten zich een aantal keren goed zien. Uiteraard heb ik geen foto’s, want ik ben gewoon niet snel genoeg. Bovendien houd je even je adem in als zo’n beest boven water komt en wil je alleen maar kijken.

Na de Beauly Firth gingen we de Moray Firth op, een ander deel van de zee, daar zagen we een aantal zeehonden, maar helaas geen dolfijnen meer en de orka’s lieten zich ook niet zien. Wel veel vogels gezien, aalscholvers, reigers (die vinden ze hier heel bijzonder) en op heel grote afstand een visarend. Maar het is dat de gids zei dat het een visarend was hoor, dat had ik zelf op deze afstand nooit gezien. Volgens de gids staat het water in de rivieren in deze droge zomer extreem laag, daardoor is er weinig zalm in de rivier en hebben de dolfijnen honger. Daardoor zijn ze niet zo actief als in andere zomers. Ze slapen veel omdat ze weinig energie hebben. Hier worden de dieren niet bijgevoerd, het is hier echt wild. Dus ook hier heeft de droogte zijn gevolgen.

Na de boottocht heb ik tijdens de koffie even gefacetimed met Joas en daarna ben ik lekker weer naar de Ness Islands gelopen voor een picknick. Ik snap niets van die zalmvissers die in de rivier staan, ik vind het er maar onrustig uit zien. Ze gooien de lijn eigenlijk dwars over de rivier en als die weer recht voor ze is terechtgekomen door de stroming dan halen ze hem op en gooien ze hem opnieuw uit. Dat duurt steeds ongeveer 15 seconden……niet echt rustgevend lijkt mij. Ik heb ook geen enkele keer een vis opgehaald zien worden. Daarna heb ik gedaan wat ‘hoort’ op zaterdag, ik ben de stad in geweest om winkels te kijken en wat souvenirs te kopen. En natuurlijk ben ik ook even binnen gelopen bij het kiltmakers museum, wat was dat leuk gedaan. Je kunt er zien hoe de kilts gemaakt worden, maar ook is er een stukje tartan van iedere denkbare clan in Schotland, want iedere clan heeft zijn eigen patroon.

En gisterenavond ben ik naar het theater gegaan, een concert van originele schotse muziek, het slotconcert van de Feis Rois Ceilidh Trail. Allemaal studenten van conservatoria hier, of van Centers of Expertise in Tradional Music. Zij hebben deze zomer door Schotland getoerd om de traditionele muziek te promoten, en gisteren was het afsluitende concert hier in de schouwburg. Veel violen en fluiten, heerlijk om zo’n avond mee te maken.

En vandaag stond “The Outlander” op mijn programma, ik heb vanmorgen de bus gepakt naar Culloden Battlefield waar op 16 april 1746 de Jacobieten verslagen werden door het regeringsleger. Ruim 1500 Jacobieten verloren op dit slagveld het leven en de opstand was hiermee ten einde. Er is een supergoed visitor centre hier dat het hele verhaal vertelt van zowel de kant van de Jacobieten als van de regering. Er was ook een film waarbij je eigenlijk midden op het slagveld stond en van alle kanten de soldaten en opstandelingen op je af zag komen zo stond je dus midden in het gevecht, het ging nogal met bruut geweld zullen we maar zeggen.

En buiten op het eigenlijke slagveld werd met rode en blauwe vlaggen aangegeven waar de beide partijen stonden opgesteld voor de slag. Indrukwekkend en super om te zien als je de boeken van the Outlander hebt gelezen (of de serie hebt gezien).
En daarbij vind ik het toch altijd weer heel interessant hoe geschiedkundigen en archeologen in staat zijn om te reconstrueren wat er gebeurd is aan de hand van de opgravingen en overleveringen.

Na een uitgebreide rondgang over het battlefield ben ik terug gewandeld naar Inverness, zo’n kleine 10 km. Ik ben heel blij met mijn Garmin GPS apparaat, ik snap nog steeds niet hoe ik er vooraf wandelroutes op kan zetten, maar ik gebruik hem veel en graag om me van a naar b te laten leiden door mooie gebieden. Vandaag wandelde ik daardoor een groot stuk door Culloden Wood, een prachtig donker en mysterieus bos waar je zo zou verwachten dat Jamie en Claire achter de bomen vandaag komen. Weinig mensen tegengekomen, dus de stilte in zo’n bos is dan prachtig. Zonder die GPS zou ik veel eerder de ‘grote weg’ kiezen dan zo’n bospad, maar dit is natuurlijk veel mooier.

En het weer was me gunstig gezind, droog tot ik de voordeur van mijn B&B achter me dichttrok.

Inverness, Loch Ness

Zo wat een volle dag was dat vandaag zeg. Het begon met een vroeg en snel ontbijt want om 8.45 uur moest ik klaarstaan bij de hop-on-hop-off bus. Deze bracht me naar de haven waar de boot naar Loch Ness klaarlag. Eenmaal aan boord bleek dat ik tussen een kudde Spanjaarden terecht was gekomen, poeh zeg. Maar ik vond een mooi plekje op het achterdek en daar ben ik lekker blijven zitten en heb ik volop genoten. Er was een gids die van alles vertelde over alle nederzettingen aan de oever, over ieder dorp was wel iets te vertellen. In het één brouwen ze whisky die ze in holle boomstammen vervoeren om de belasting te ontduiken, in het andere had een of ander clanhoofd gewoond en heldendaden verricht, te grappig allemaal. Maar hij vertelde ook veel over de geschiedenis en over Nessie (nee, we hebben hem niet gezien, ook niet op de sonar aan boord). Hij ging zelfs af en toe over tot het zingen van liederen over de heldendaden die verricht waren op en rond het meer, geweldig leuk! Het verhaal over St. Columba mocht natuurlijk niet ontbreken, volgens de geschiedenis heeft deze Ierse missionaris een man heeft gered van een groot zeemonster door het beest te zeggen dat hij moest verdwijnen. Dat is de eerste keer in de geschiedenis dat men Nessie heeft beschreven. Sinds deze Columba hebben veel meer mensen het monster gezien. In ieder geval vaart de omgeving van Loch Ness wel bij Nessie, bussen en boten vol toeristen komen hem zoeken.

Ik weet nu ook waar dat verhaal van The Thistle (de distel) vandaan komt, de distel is de nationale bloem van Schotland, het verhaal gaat dat een leger van Koning Haakon van Noorwegen (in de tijd van de Vikingen) stiekem een Schots leger wilde besluipen en overmeesteren. De Schotten sliepen, maar toen de Vikingen in een veld met distels terecht kwamen schreeuwden ze het uit van de pijn, zo werden de Schotten gealarmeerd en konden ze de Vikingen tegenhouden. Sinds die tijd is de distel de nationale bloem van het land.

Na een uur varen legde de boot aan bij Urquhart Castle, een prachtige kasteelruïne waar je goed kunt zien hoe zo’n burcht er in vroeger tijden uit zag en hoe men er leefde. Prachtig om daar twee uur door te kunnen brengen en me te verdiepen in de geschiedenis en de archeologische vondsten die daar gedaan zijn.

Na deze twee uur ging de boot weer terug en werden we weer afgezet in de haven. Daar ging het met de hop-on weer terug naar Inverness waar ik eerst maar eens lekker in een tearoom heb geluncht/ge-tea’d. Daarna ben ik weer op de bus gestapt en heb ik het hele rondje door en langs de stad gemaakt. Heel groot is Inverness niet, dus deze ronde was niet zo indrukwekkend, maar wel handig om te weten waar alles zich zo’n beetje bevindt.

Na de bustour ben ik dan toch maar een stuk gaan wandelen, ik had me tenslotte voorgenomen om in Inverness te wandelen. Gisteren ging ik stroomopwaarts naar de Ness islands, nu ging ik stroomafwaarts naar de Morey Firth, waar de rivier in de zee stroomt. De wandeling ging vrij lang door woonwijken, maar toen die eenmaal achter me lagen liep ik door een prachtig natuurgebied met vooral heel veel vogels en veel water. Zo deed ik toch nog een rondje van een kilometer of 8.

Kortom weer een dag met een gouden randje erom. En nu ga ik nergens meer heen, want voor de verandering regent het pijpenstelen, gelukkig was het overdag prima weer voor een boottocht.