Dag 8. Naar huis

En dan is ineens de laatste dag aangebroken. Na nog een keer een uitgebreid ontbijt pak ik de koffer weer in, inclusief de poncha van Sonja en dan is het uitchecken en wachten op de bus die ons naar het vliegveld brengt.

We geven de koffers af en checken in, ik zit op stoel 1A, hoe bijzonder is dat. Even een broodje voor de lunch kopen, want rond die tijd zitten we in de lucht. Nog een koffie en de laatste pastel de nata en dan op weg naar de gate. Die komt pas in beeld als het vliegtuig geland is, het gaat hier iets anders dan op Schiphol.

Zo, ik zit. Dus dit is de laatste update. De reis zit erop.

Dank jullie wel weer voor het meelezen en voor de leuke recacties op mijn verhalen. Het voelt alsof jullie lekker met me meegaan zo.

En Wilma, gaan hoor! Madeira is echt de moeite waard.

Dag 7. Een vrije dag

Vandaag hebben we een vrije dag, dus doen wat je nog wil zien. En natuurlijk is de botanische tuin mijn hoofddoel vandaag.

Na het ontbijt wandel ik op mijn gemakkie, via de haven, naar de stad. Ik kom langs het CR7 museum, het museum gewijd aan Christiano Ronaldo, maar helaas op 1 mei is er veel gesloten in de stad. Daarom loop ik, na een foto van zijn bronzen beeld, maar door naar de bushalte voor de bus naar de tuinen. De bussen kosten hier in de stad altijd €2,05 en dat betaal je bij de chauffeur. Natuurlijk contant, pinnen is nog geen gemeengoed op Madeira.

De bus gaat door kleine straatjes met gewoon tweerichtingsverkeer naar Monte, de wijk van de botanische tuin. Je snapt wel dat een wijk die zo heet ook lekker heuvelachtig is. Gek genoeg vind ik deze bus niet zo spannend, misschien omdat hij door de straten rijdt en niet over de bergpassen.

Aangekomen bij de tuin koop ik een kaartje en daar ga ik. Ook hier steile hellingen, maar wat is het mooi. Ik geniet volop van alle mooie planten en haal tegelijkertijd ook even mijn kennis van de plantennamen weer op. Er zijn planten van over de hele wereld, maar ook een deel met endemische planten en bloemen. Deze zijn dus uniek voor Madeira en komen alleen hier voor, bijzonder hoor.

Na een lunchstop vind ik het tijd om weer terug te gaan. Volgens Margret en Michel gaan de tobogans niet omdat het 1 mei is. Daarom pak ik de bus naar beneden, Manon en Anouk zitten toevallig in dezelfde bus. Zij gaan het leuke oude straatje weer in en ik wil naar een kerk om een kaarsje aan te steken. 1 Mei blijft een dag om even extra stil te staan bij de mensen die er niet meer zijn. Maar helaas de kathedraal is weer dicht en ook de kerk van Sao Pedro is niet open. Nou dan moet ik het toch maar doen met mijn eigen gedachten. Ik ga daarom maar even op een bankje zitten in een van de mooie parken.

In Funchal, of eigenlijk op heel Madeira, is vandaag de aftrap van een twee weken durend bloemenfestival. De stad wordt volgebouwd met tribunes voor het bloemencorso zondag en er worden overal bloemdecoraties gemaakt. Prachtig om te zien. Vandaag zijn er ook allerlei marktjes en activiteiten in de stad, echt vakantie zo.

In de haven neem ik mijn eerste ijsje van deze vakantie, het mag van mezelf. Lekker pistache ijs van de Italiaan.

En dan loop ik verder richting het hotel met het doel om eens verder te gaan lezen in Dan Brown. Maar onderweg loop ik ineens langs een megagroot podium waar net een optreden begint, dus ga ik even lekker tussen het publiek zitten. Zo in het zonnetje is het wel fijn om toehoorder te zijn. En dan ineens ben ik een uur verder, nu toch maar door naar het hotel en daar ga ik even onderuit, dit was best een intensieve dag met alle heuvels. Maar opnieuw genoten van prachtig, bloemrijk Madeira.

Na het boekie lezen ga ik de koffer weer inpakken. Morgen moeten we alweer vroeg verzamelen voor de transfer naar het vliegveld.

Dag 6. Excursiedag

Vandaag doen we allerlei stops in Oost Madeira

We gaan eerst naar 1810 meter hoogte, de Pico do Arieiro. Krijgen jullie al een beetje respect voor me? Weer een uur met klamme handjes in de bus al die haarspeldbochten door. Ik vind het heftig, maar het is tegelijkertijd zo mooi.

Boven aangekomen beneemt het uitzicht je gewoon even de adem, wat is dit prachtig!! We klimmen nog een paar treedjes op en lopen een klein stukje op wat wandelpaadjes en ondertussen maken we heul veul foto’s. Ik denk niet dat de foto’s precies de schoonheid vastleggen, want als je erin staat dan is het gewoon overweldigend. Het is hier druk, want het is een letterlijk hoogtepunt. Overigens het hoogste punt dat je met de auto kunt bereiken, de allerhoogste top van Madeira is alleen te voet te bereiken en ligt nog zo’n 60 meter hoger.

De volgende stop is weer een wandeling langs een levada. Nu een kortere versie die ook geschikt is voor de 70’ers en 80’ers in de groep. We lopen de Vereda dos Balcões. Een prachtig, veel breder pad door het Laurus Silva bos, een natuurlijk bos met veel laurierbomen. Hier zien we een superschattig vinkje. Een soort die vooral hier voorkomt, prachtig vogeltje, de Madeiravink, dat helemaal niet mensenschuw is. Onderweg doen we een koffiestop en dan wandelen we door naar de Balcões, een soort balkon met prachtig uitzicht op de bergen waar we eerder bovenop stonden.

Daarna gaan we naar Santana waar de traditionele huisjes staan met rieten dak. We slingeren de berg weer af en zien veel landbouw hier. Aardappels, citroenen, mandarijnen en kool en natuurlijk ook weer heel veel varens en bomen. Groengroengroen is het hier.

In Santana hebben we lunchpauze en bezichtigen we de oude rietgedekte huisjes. Een zogenaamd bewoond huis, maar we hadden al snel door dat de oude mevrouw er vooral voor de toeristen zit, compleet met schoteltje voor de donaties. Ze woont zelf in de nieuwbouw erachter. Daarna zien we in het centrum van Santana nog een paar gerenoveerde exemplaren, eerlijk gezegd vind ik dit een beetje teleurstellend. Vooral erg toeristisch en veel minder van die huisjes dan de plaatjes je doen geloven. Maar goed, we hebben ze gezien.

En dan gaan we door naar het uiterste oostelijke puntje, via Porto da Cruz en Machico naar Ponta de Sao Lourenço. Madeira heeft 15 jaar een rechts-populistische president gehad, bekend om zijn provocerende uitspraken. Maar toch werd hij steeds opnieuw gekozen en dat vooral omdat hij ervoor zorgde dat er een prachtig wegennet en tunnelnetwerk werd aangelegd op het eiland. (We hebben eerder zulke heersers gehad in Europa, toch?). Er kwam een eind aan zijn regeerperiode omdat bleek dat Madeira een schuld had opgebouwd bij de EU van ruim 6 miljard euro. Zo moest het eiland, naast het Portugese reddingsplan van Europa, een eigen reddingsplan opstellen. De president werd niet meer herkozen, maar hij heeft wel een prachtige infrastructuur nagelaten.

Op dit uiterste puntje van het eiland ziet de wereld er anders uit. Het is kaal en onherbergzaam. Volgens Rosa komt dat doordat het hier droger is en omdat er bijna altijd een harde wind staat.

Opnieuw stappen we de bus uit en een fantastisch uitzicht in. Iedere hoek van dit eiland is mooi. Wauwwauwwauw.

Na deze laatste stop gaan we terug naar het hotel. Daar nemen we afscheid van onze chauffeur Miquel. Ik bedank hem met een dikke fooi, ben hem serieus dankbaar voor alle veilige kilometers over soms onbegaanbaar lijkende wegen.

En dan zitten onze begeleide excursies erop, morgen nog een dag voor eigen ideeën. Maar nu eerst eten en dan genieten van een fado-avond in het hotel.

Dag 5. Wandelen op de Levada do Rei

Vandaag wordt een korter verhaal, want wat is er te vertellen over een wandeling?

Vanmorgen om 9.00 uur worden we opgehaald door een busje van Madeira Explorers. We, is een groepje van 9 wandelaars, uit onze grote groep, de rest heeft andere plannen. Na ongeveer 45 minuten rijden komen we aan in Santana, daar kunnen we nog even naar het toilet en eventueel broodjes kopen. Daarna gaan we nog een kwartiertje verder omhoog naar Sao Jorge, dat is de Portugese Sint Joris, en daar start onze wandeltocht.

De route is 5.3 km heen en ook weer 5.3 km terug, met een hoogteverschil van ongeveer 50 meter. Het pad volgt de Levada do Rei, de levada van de koning. Een levada is een irrigatiekanaal, aangelegd om het water uit de bergen op de landbouwgronden te kunnen krijgen. Maar ook voor het kanaliseren van drinkwater. Een geniaal systeem.

Soms is het spannend, dan loop je over een betonnen paadje van 2 voeten breed, met links de levada en rechts een afgrond. Er staat soms een hekje voor die afgrond, maar niet altijd. Voor mensen met hoogtevrees geen doen, dus Marion keert na een eerste dapper stuk weer om. Groot gelijk, want later worden de dieptes alleen maar dieper.

De wandeling is prachtig, het lijkt of we door de jungle lopen en onze lokale gids kan veel vertellen over de bomen en bloemen onderweg, superleuk. We moeten door een tunneltje, mind your head! En onder een waterval door, dat was wel een beetje nat, maar superleuk om te doen. Soms is het pad gewoon een bospad, soms alleen zo’n smal betonnen randje en soms is het een enorm glibberig pad vol boomwortels. Op je tellen passen dus.

We lopen heen 5.3 km, helemaal tot het begin van de levada. Daar zien we de bron, er komt heel veel water van de bergen afstorten en dat vult de levada.

Na een picknick bij deze bron/waterval gaat de route dezelfde weg terug en dat doen we in kleinere groepjes, ieder op zijn eigen tempo. Anoek en Sonja houden de wandelmoed erin door al zingend door te wandelen, van K3 tot Kabouter Plop, alles komt voorbij.

Beneden aangekomen nemen we een drankje bij een klein, strategisch geplaatst cafeetje en daarna gaat het weer 45 minuten terug met het busje naar het hotel.

Alweer een topervaring, voor deze wandelingen ga je naar Madeira, dus blij dat ik dit gedaan heb.

Dag 4. Excursiedag

Gisterenavond zijn we met een groepje van 7, de ‘jonkies’ in de groep, naar Hole in One geweest. Een Engelse pub vlakbij het hotel, supergezellig. Lekker meegeblérd met de zangeres die daar stond op te treden en een 0.0 Guinness gedronken, ik houd ervan.

Enne….dat jonkies moet je met een korrel zout nemen, we zitten tussen de 35 en 65, maar zijn toch op twee tieners na de jongsten van de groep.

Vandaag gaat de reis naar veel verschillende locaties. Als eerste stoppen we in Camara de Lobos, dat is een leuk vissersdorpje. De kleurrijke bootjes liggen klaar op het strand en in de baai. Er is een prachtig kapelletje waar de vrouwen gingen bidden voor een behouden terugkomst van zee voor hun mannen en zoons. Even lekker rondslenteren en ook de locals bekijken, veel mannen die daar een potje zaten te kaarten aan de terrastafeltjes.

En Camara de Lobos was de favoriete plek van Winston Churchill, hij zat vaak op zijn eigen plekje de baai te schilderen. In het dorp zit hij, in brons, op het terras van een hotel.

Onderweg zien we weer heel veel bananenplantages, ze zijn aangelegd op terrassen. Ook zien we vijgenbomen. Men noemt Madeira het Hawaii van Europa, ik snap dat wel hoor na een paar dagen in deze groene en bloeiende wereld. Het lijkt of de Oostindische Kers hier gewoon onkruid is, het groeit letterlijk overal tussendoor.

De volgende stop is op Cabo Girao.

Wat een prachtige plek is dit! We zijn naar bijna 600mtr hoogte gereden en komen aan bij een uitkijkpunt waar je de zee en de stad weer kunt zien. Maar hier gaat de berg onder je voeten loodrecht naar beneden. Er is een glazen platform waar je dus recht naar beneden, naar de zee onder je kijkt. Poeh! Je moet op dit eiland geen hoogtevrees hebben.

We genieten er met de groep even van het prachtige uitzicht en maken volop foto’s. Zowel van elkaar als van het uitzicht en van de mooie bomen en bloemen. Een prachtige stop.

We houden een koffiestop in Ribeira Brava, een klein plaatsje dat al meermaals is getroffen door overstromingen. Al het regenwater dat van de bergen stroomde, zorgde in 2010 voor een verwoestende modder- en watermassa met meerdere doden tot gevolg. We zien weer een kleine overdekte markt, maar we gaan vooral voor de koffiestop met alweer een pastel de nata.

Daarna gaan we door naar Porto Moniz, dat is een uur rijden door de bergen. We gaan van de zuidkust naar de noordkust van het eiland. Daar komen we via een ruim 3km lange tunnel die 20 jaar geleden is geopend. Aan deze kant zijn er minder bananen en meer druivenplantages. Ook hier allemaal op terrassen. De landbouw is hier begonnen met suikerrietplantages, maar toen in de 17e eeuw de suiker ook vanuit Zuid-Amerika kwam ging men over op wijnbouw. De wijn werd vervoerd op schepen, door er extra alcohol aan toe te voegen bedierf de wijn niet onderweg. Zo ontstond een soort ‘gestoofde’ wijn die we tegenwoordig kennen als de bekende Madera wijn. In de 18e eeuw bracht de wijnexport veel welvaart voor het eiland. Tegenwoordig is helaas de bananenteelt lucratiever en moet de Maderawijn beschermd worden door subsidies.

De noordkust is nog ongerepter dan de zuidkust, dus ook hier schieten we weer honderden foto’s.

In Porto Moniz zijn we met een groepje de lavazwembaden ingegaan. Lekker koud zeewater, maar zo prachtig tussen de lavarotsen en met uitzicht op de woeste zee. Heerlijk!!

En na een snelle lunch met weer een bolo de caco gaan we met de bus weer terug richting hotel. We rijden nu over de hoogvlakte van Madeira, de Paul da Serra.

Ik ben gestopt met haarspeldbochten tellen, niet normaal hoe de wegen hier kronkelen en draaien en hoe steil ze omhoog en omlaag gaan. Nogmaals: respect voor Miquel onze chauffeur.

Op de hoogvlakte is het mistig, een beetje spookachtig zelfs. We maken vandaag sowieso van alles mee, van 10gr op de hoogvlakte, naar 18gr aan de noordkust tot 22gr aan de zuidkust. We zien op de hoogvlakte ook loslopende koeien die lekker in het rond mogen grazen hier.

Onderweg vertelt Rosa over het systeem van de levada’s, de irrigatiekanalen op het eiland. Er is een lavadeiro, dat is de beheerder van de levada’s. Als boeren water nodig hebben op hun landje dan regelen ze dat via de lavadeiro. Die zet de sluizen op de afgesproken dag en tijd open en dan stroomt het water. Uiteraard tegen betaling. Maar omdat ze hier altijd water genoeg hebben kost het niet zoveel geld. Het water valt vooral in het noorden van het eiland en via de levada’s kunnen ze dus ook het zuiden altijd voorzien van water voor de landbouw. Geniaal systeem.

De laatste stop is bij een bananenplantage. Rosa neemt ons mee op een smal wandelpaadje dwars door de plantage. Hier zie je goed hoe de bananenboom groeit en hoe die prachtige bloemen veranderen in een tros bananen van zo ongeveer 65 kilo. Leuk om even mee te maken. Aan het eind van het paadje wacht ons een barretje waar ze poncha maken, het lokale drankje gemaakt van rum, jus d’orange en honing. Niet mijn drankje dus, maar de rest van de groep doet graag een proeverijtje.

Ook vandaag weer een dag met een strikkie erom. Ik geniet me suf!

Dag 3. Rondom Funchal

Vandaag een excursiedag met de bus.

Om half 10, lekkere vakantietijd, verzamelen we bij de receptie van het hotel en stappen we in onze inmiddels vertrouwde bus. We blijven vandaag in de buurt van Funchal, maar we gaan wel de hoogte in. De eerste stop is bij Pico dos barcelos op 350 meter, een mooi uitzichtpunt over de stad en de zee. Volgens Rosa is dit een prachtig punt om met oudjaar de vuurwerkshow te kijken. Vandaag natuurlijk geen vuurwerk, maar wel een prachtig uitzicht in een lekker zonnetje. Hoewel we gisteren middag en avond wel veel vuurwerk hebben gehoord, en heel veel toeterende auto’s. Maar dat was omdat de plaatselijke voetbalclub de wedstrijd won en nu gepromoveerd is.

Daarna gingen we verder naar boven, naar Eiro do Serrado op 1095 meter. Respect voor de chauffeur met zo’n grote bus. Wat een haarspeldbochten en steile hellingen moet hij nemen. We spreken zo’n beetje allemaal wel uit dat we blij zijn dat we niet zelf hoeven te rijden. Maar ondertussen genieten we wel van het prachtige landschap om ons heen. Ik zit natuurlijk, zoals van ouds, af en toe wel met klamme handjes in de bus. Ik heb geen hoogtevrees, maar ik hoop wel van harte dat Miquel, onze chauffeur, vannacht goed heeft geslapen.

Onderweg vertelt Rosa van alles over de begroeing langs de weg en over het eiland. Madeira is een vulkaanpunt ontstaan door een onderzeese vulkaanuitbarsting. Zo ongeveer 5 miljoen jaar geleden. Doordat het vulkanisch is zijn de stranden zwart en is de grond heel vruchtbaar.

We zien hele bossen met eucalyptusbomen onderweg. De koala’s ontbreken, helaas. Maar dat dit geen inheemse bomen zijn is duidelijk. Ze zijn hier geplant omdat men ontdekte dat eucalyptushout heel goed gebruikt kan worden voor de papierindustrie. De toenmalige president vond het geweldig dat de economie van het eiland hierdoor een flinke boost kreeg. Nadeel van deze bomen is dat ze door de etherische olie in de bladeren ook enorm goed branden, dus de bosbranden zijn dan veel moeilijker te bestrijden. Niet iedereen is blij met de eucalyptus, dat is duidelijk.

Aangekomen op de Eiro do Serrado maken we een wandeling naar het arendsnest, 114 treden verder omhoog dan de busstop. Daar hebben we een prachtig uitzicht op het Nonnendal. Een weergaloos mooi plekje voor foto’s en even een momentje bezinning over onze prachtige aarde. Na de afdaling maken we een korte stop voor koffie met een cakeje van tamme kastanjes.

Deze groeien namelijk volop in deze vallei en daar maken ze de lekkerste gerechten mee.

Terug in de bus dalen we eerst weer af en reizen we door naar Monte dat weer op 500mtr hoogte ligt. Daar gaan we de tropische tuin bezoeken.

We gaan door Santo Antonio, daar is Ronaldo geboren. Rosa vertelt over zijn jeugd in armoede, met een alcoholverslaafde vader. Vanaf zijn 13e voetbalde hij op het vasteland van Portugal. De familie woont hier nog en ook Ronaldo heeft hier een huis en er is ook een CR7 museum. Het verhaal gaat dat hij deze zomer in de kathedraal van Funchal gaat trouwen.

In de tropische tuin hebben we lekker rond geslenterd en allerlei mooie planten en bomen bewonderd. Speciaal voor Koningsdag waren er knaloranje flamingo’s te bewonderen, haha. We hebben met steeds verschillende groepjes mensen gewandeld, grappig om te ervaren dat zo’n groep zich als vanzelf voegt gedurende zo’n week.

In het begin hadden we Siem op sleeptouw, maar hij loopt met een rollator en is dus slecht ter been. Dat was eigenlijk een onmogelijkheid in deze tuin, dus we hebben hem achter gelaten en hij is opgehaald door een van de golfkarretjes en naar de ingang gebracht. De reisbeschrijving van Tui vertelde al dat deze reis is voor mensen die goed ter been zijn, dus dit ging niet helemaal goed met Siem.

Na de tropische tuin zijn we langs de tobogans gelopen, dat zijn een soort rieten sleden waarmee je de berg af kunt sjezen. Helaas is de rij gewoon te lang voor ons, dus we moeten dit overslaan. Jammer!

Maar niet getreurd, we gaan met de bus terug naar het centrum van de stad en laten ons afzetten bij de markt. En daar gaan we, na een snelle lunch met bola da caco, genieten van de kleurenpracht. Bola da caco is een typisch product van Madeira, het is een plat brood dat belegd met kruidenboter, kaas en ham op een hete plaat (de caco) wordt opgewarmd. Simpel en heerlijk.

Op de overdekte markt zien we een overdaad aan mooie bloemen, fleurig geklede bloemendames (die niet op de foto willen), veel soorten groente en fruit en natuurlijk ook souvenirs en snoep. Heerlijk om even rond te slenteren en souvenirs te shoppen. De koelkastmagneet is alvast gekocht.

Ook dit was weer een dag met een mooi gouden randje, het is Genieten met een grote G op Madeira.

Funchal

Dag 2. Funchal

Vandaag begon de dag met een stadswandeling onder leiding van Rosa. Met de lokale bus gingen we richting het centrum van de stad. We stappen uit bij het beeld van Keizerin Sissie, zij had hier haar retreat plekje om even ‘vrij’ te zijn van haar veeleisende schoonmoeder. Ik snap haar wel, wat is het mooi hier. De laan van ons hotel richting de stad staat vol met de prachtige Jacaranda bomen die nu precies in bloei komen.

Via mooie parken met echt alle bloemen en planten, die ik ooit in de winkel verkocht, dalen we al lopend verder af. We zien strelitiza en gatenplanten alsof het onkruid is. In één van die parken houden we een koffiestop met natuurlijk een Pastel de Nata. Dat hoort erbij in Portugal he?!

Sonja (het Hilversumse nichtje) is vandaag jarig en haar tante zorgde ervoor dat zij een Pastel de Nata kreeg met kaarsjes, dus we hebben uitbundig even gezongen voor haar. (Luidruchtige Nederlanders)

We zien de haven en een enorm cruiseschip dat daar ligt. We komen langs het beeld van meneer Zarco die, per ongeluk, Madeira heeft ontdekt. In het echt leed zijn schip in 1418 schipbreuk op het eiland hiernaast: Porto Santo. Na dit te hebben verkend ontdekten ze ook het weelderig begroeide Madeira een jaar daarna. En sinds die tijd is de archipel Madeira, het bestaat uit veel meer eilandjes, onderdeel van Portugal. Maar het is wel een autonoom deel, er is een eigen regering die eigen wetten kan maken. Meneer Miquel Albuquerque is de tegenwoordige president en zijn regering richt zich op het verbeteren van de economie. Wel nodig, het minimumloon is ongeveer €950 bruto. En iedereen in de toeristenindustrie zit op dat minimumloon.

Na een stukje over de boulevard gaan we het oude Funchal in, we lopen door een heerlijk straatje vol toeristenwinkeltjes, terrasjes en prachtig beschilderde deuren. De Dublin Doors zijn er niets bij.

Aan het einde van dit straatje is het grondstation van de kabelbaan die naar de tropische tuin bovenop de berg leidt. Morgen brengen we een bezoek aan deze tuin, dus vandaag blijven we nog even beneden.

Rosa heeft voor ons een proeverij van het exotische fruit dat hier groeit geregeld, heerlijk. De vrucht van de Monstera, de gatenplant heeft een combinatie van banaan/ananas smaak, echt apart maar heel lekker. Die dingen kosten €19 per kg, dus megaduur maar de moeite van het proberen waard.

Rosa zegt ons gedag na deze proeverij en dus gaan we onze eigen weg zoeken. Met zijn vijven lopen we het oude straatje weer terug, waar we een lekkere lunch eten in een rooftoprestaurant. En daarna gaat ieder zijn weg, Sonja/Marion gaan op dolfijnenjacht, Michel/Margret gaan naar de Madera-wijnproeverij en ik slenter de stad nog even door tot de kathedraal open is. Gewoon lekker op een bankje zitten en mensen kijken is ook vakantie toch?

De kathedraal is het wachten waard! In alle boekjes lees je over het kostbare cassetteplafond in deze kerk, nou dat is serieus mooi. Maar ook de verschillende altaars en beelden zijn prachtig. En er is zelfs een azulejos (tegeltjes)wand met een bijbelse afbeelding, kortom genieten.

En hierna dacht ik: ik ga van deze dag nog even een echte wandeldag maken, dat geslenter door de stad op een tempo dat bij een bepaalde leeftijd past is supervermoeiend. Dus ik ga teruglopen naar het hotel. Vanmorgen namen we de bus en nu wil ik in de benen. Nou, dat werd niet echt een Wandeldag, hahaha. Na minder dan 2 km stond ik alweer voor de deur. Het was weliswaar berg op dus het was niet helemaal een eitje, maar wel een beetje teleurstellend. Nou ja, er komen nog meer dagen en ook een met een serieuze levada-wandeling. De levada’s zijn de irrigatiekanaaltjes, waarlangs wandelpaden zijn. Wij gaan woensdag in ieder geval de Levada del Rei doen.

Maar samengevat: Funchal is een leuke stad, veel Portugese huizen met tegeltjes, prachtige parken met ontelbaar veel soorten bloemen en planten en overal heerlijke terrasjes. En we hebben geweldig weer! In de bergen zien we de wolken hangen, dus als we later deze week naar boven gaan zal het anders zijn. Maar hier aan zee is het heerlijk.

Naar Madeira

Dag 1

Op pad naar Madeira. Vanmorgen al heeeel vroeg de wekker, want om 4.30 kwam Albert me ophalen voor de rit naar Schiphol. En die ging heel vlot, het is lekker als alle verkeerslichten op groen springen omdat er verder weinig verkeer is. Op Schiphol aangekomen ging het ook soepel, koffer droppen en door naar de controle, ook daar geen vertraging, dus na een koffie met broodje door naar gate C7.

Na het boarden begint de piloot zijn verhaal met een mooi verhaal, hij zei: groot gelijk dat u Nederland even ontvlucht nu zelfs de condooms superduur geworden zijn omdat die ook door de Straat van Hormuz komen, en dat terwijl u iedere dag genaaid wordt aan de bezinepomp! Hij had er zin in, hahahaha.

Na een rustige vlucht eindigde hij zijn verhaal met een kort geschiedenislesje over Madeira en Portugal én vertelde hij dat er een bijzonder landingsprotocol geldt op Madeira waardoor we wat last van wind kunnen krijgen. Wat een korte landingsbaan is dit, als je die ziet denk je: hij heeft nooit genoeg tijd om te remmen. En als je eenmaal stil staat snap je ook waarom de stewardessen streng zijn op de bagage. De rugzakken moesten nu echt onder de stoel voor je. Heftig zeg.

Na aankomst de koffer opgepikt en door naar de Tui service. Daar wacht Rosa op de groep en als die compleet is (23 mensen) gaan we naar de bus en worden we afgezet bij het hotel. Onderweg werden we al gewezen op het geboortedorp van Christiano Ronaldo, ze zijn trots op deze bekende Madeirees (ik heb het opgezocht, zo noem je ze echt). Omdat we nog niet in de kamers mogen gooien we onze koffers af en gaan het park in naast het hotel, ‘we’ dat is twee vrouwen uit Hilversum (tante en nichtje) en ik. In het park krijgen we al een voorschotje op de bloemenpracht én vinden we een lekker terrasje om even te eten en wat te drinken.

Daarna mogen we wel inchecken in het hotel en ik heb een prachtkamer met lekker balkonnetje.

Heerlijk om even bij te komen van de reis en me te installeren. Gewoon de hele week hier, en van hieruit het eiland verkennen, lekker hoor. En daarna loop ik nog even een klein beetje rond in de omgeving van het hotel, korte broek aan en gaan.

Om half 6 is er een meeting met Rosa, waar zij ons introduceert in het programma van deze week. Ze geeft ook alle opties die we als extra excursies kunnen doen. Een daarvan is morgenochtend een stadswandeling met een introductie in het lokale openbaar vervoer. Hoewel ik denk dat ik dat zelf ook wel kan uitvinden besluit ik om morgenochtend mee te gaan, ook omdat dit tot 12.30 duurt en er daarna ruimte is voor een eigen programma.

Ik merk dat ik een beetje moeite heb met het slakkentempo waarin deze (senioren) groep zich beweegt en reageert op de ideeén van Rosa. Maar goed, het is de eerste dag Visser, dus nog niet oordelen.

Na de introductiebijeenkomst is er nog het gezamenlijke diner in het restaurant van het hotel. Lekker buffetstijl, waar ik de rest van de week ook ga eten.