En dan ineens, floep, is het alweer voorbij. Vandaag een lange reisdag met veel verschillende treinen. En dan ben ik weer thuis, slapen in mijn eigen bed.
Wat een gekke vakantie heb ik gehad, eerst een paar dagen in London, waar ik genoten heb van Kew Gardens, het hardrockcafe, Moulin Rouge en leuke wandelingen door onontdekte stukjes van de stad.Daarna met trein en boot naar Isle of Man, een leuk eiland in de Ierse Zee. Helaas heb ik daar niet zoveel gewandeld als ik van tevoren bedacht had. Ik bracht vooral veel tijd door in mijn hotelkamer, die had dan gelukkig weer wel zeezicht. Maar de echte highlights van Man heb ik wel gezien. Tegen de tijd dat ik opknapte was het tijd voor Liverpool en dat was voor mij de verrassing van deze reis, wat een leuke en hippe stad. Ik heb genoten van de toeristische hoogtepunten als Beatles en Liverpool FC, maar ook lekker door de stad geslenterd en in de parken mijn boek zitten lezen. Kortom, alles wat vakantie moet bieden.
Maar vandaag moet ik mijn koffer weer inpakken. Waarom lukt het op de heenweg altijd om alles keurig in de koffer te krijgen en moet je bij de terugreis altijd op je koffer gaan liggen om hem weer dicht te krijgen? Ik heb niet gigantisch geshopt of zo, die 5 kids-shirtjes zijn het volume niet. Maar het lukt uiteindelijk weer, met een beetje geweld zit alles er in en zit de koffer dicht en op slot. On the way home dan maar.
Het regent in Liverpool bij vertrek en het is denk ik 22 graden, prima weertje, maar de Liverpoolers klagen nog steeds over de warmte. Ik vind het gewoon komisch. Na een kort wandelingetje ben ik alweer op het station en kan ik alvast instappen in de Avanti West Coast hogesnelheidstrein. Die brengt me met een rotvaart terug naar London. Onderweg lekker verzorgd met koffie en een fruitsalade, prima geregeld zo. En dan loop ik ineens weer op Euston Road in London, van Euston Station naar st. Pancras International. Daar mag ik ook meteen inchecken en doorlopen naar de wachtruimte voor de internationale treinen. Maar wat is hier aan de hand joh? Ik pas er bijna niet meer bij zo vol is het! Blijkt dat een van de twee treinen naar Parijs een technische storing heeft waardoor er nu mensen staan voor 2 treinen naar Parijs en 1 trein naar Brussel. Gelukkig is de storing snel verholpen en mogen de reizigers voor de 1e trein al snel inpakken, dat geeft lucht. Na een poosje mensen kijken mag ik ook instappen en gaan we op weg naar Brussel. Het is vol in de trein, maar met een gereserveerde zitplaats hoef je je daar niet druk om te maken. Ook in deze trein word ik verwend met een lekkere maaltijd, ik houd ervan. Als ik de Kanaaltunnel uitkom is het ineens weer een uur later, wat is dat toch raar met die tijdzones. Maar goed een uur tijdsverschil overleven we wel he? In Brussel is er weer een korte wachttijd, de warmte slaat hier al aardig toe, maar gelukkig zijn de treinen tot nu toe nog steeds voorzien van airco. Ik houd het wel uit.
Ik reis lange trajecten, waar de trein doorheen raast en iets kortere trajecten waar het rustiger gaat. Vanmorgen om 10.45 uurvertrokken uit Liverpool Limestreet Station, met overstappen in London, Brussel, Rotterdam en Utrecht kun je stellen dat dit een lange reisdag is. Ik hoop vanavond om 21.30 uur in Amersfoort aan te komen.
Dat betekent dat ik weer bijna thuis ben en dat mijn reis er weer opzit, dank jullie wel voor het meelezen en voor al die lieve reacties. Ik geniet daar iedere keer weer van. En dank voor alle lieve support tijdens mijn zieke-dagen! Tot een volgende reis.

De laatste dag in deze leuke stad. Als je ooit een bestemming zoekt voor een citytrip denk dan ook eens aan Liverpool, wat een heerlijke stad is dit! Oud en nieuw door elkaar, veel levendigheid met terrasjes en musea, lekker groen met veel parken, muziek en voetbal en ook nog eens een groot winkelgebied. Ik vind het een aanrader. Je moet wel heuvels kunnen lopen overigens.

Voor mij staat vandaag Anfield Road en het Liverpool stadion in de agenda. Gisteren de wedstrijd gekeken, nu het museum. Ik ga geen stadiontour doen, heb al genoeg voetbalstadions van binnen gezien, maar het museum lijkt me wel leuk.

Ik ben al vroeg in Anfield, de wijk waar het stadion ligt en ik bekijk de volksbuurt eromheen. Das even andere koek, qua huizen en omgeving. Armoede alom.

Bij het stadion ligt een heel veld met bloemen, shirtjes en sjaals om Diogo Joto te gedenken, indrukwekkend. Diogo is overigens overal in Liverpool te vinden, triest verhaal hoor.

Ik heb via GetyourGuide een kaartje gekocht, daarop staat een tijdslot van 9.00 uur. Maar als ik op die tijd bij het museum aankom blijkt dat pas om 9.30 uur open te gaan, beetje jammer van die wekker. Maar goed, een security mevrouw vertelt me over de murals in deze wijk, dus ik ga maar eens een rondje lopen. Alles wat je je bij de wijk om het stadion voorstelt is waar, piepkleine arbeidershuisjes, veel in vervallen staat. Maar bijna overal zie je de trots op de wijk en op de club. Er zijn veel murals van gouwe ouwe voetbalspelers en ik moet natuurlijk even Virgil opzoeken. Gelukt hoor! Als ik er een foto van maak vraagt een opa, die met zoon en kleinzoon hetzelfde rondje doet, of ik zelf ook op de foto wil. Maar natuurlijk, thanx granddad.

In het museum is het een en al glorie over LFC. Wat een prijzen hebben zij gewonnen zeg en ik zie ook veel oude namen van bekende spelers voorbij komen. Ook uiteraard aandacht voor de slachtoffers van het Heizeldrama en het Hillsboroughdrama. Enorm veel Liverpoolfans waren in deze beide incidenten slachtoffers.

Interessant en leuk om in dit museum een rondje te doen. Daarna bezoek ik de official store, ik heb de kleinkids beloofd te kijken naar voetbalshirtjes. Maar hier wordt het hem niet. De officiele winkel betekent ook officiele prijzen en als je dan 5 shirts moet kopen is dat niet grappig! Even verder kijken straks in de stad.

Ik pak de bus weer terug naar het centrum, leuk om ook in de gewone lijnbus te zitten. Een kaartje kost £2, dus dat is te doen he? In het centrum stap ik uit om even te shoppen, yes shirtjes gescoord, en te lunchen. En daarna loop ik terug naar het hotel om mijn boek op te halen. Dan kan ik even lekker van het mooie weer genieten in het parkje voor St. Georges Hall. Wat is het aangenaam hier, hoewel de Liverpoolers puffen en steunen omdat het zo heet is. Het is ongeveer 23 graden! Als ik ze vertel over de verwachte temperatuur in Nederland kunnen ze dat bijna niet geloven, hahaha.

Kortom ik geniet van mijn laatste dag in het leuke en bruisende Liverpool.

Vannacht maar liefst 9 uur aan een stuk geslapen, dat doet een mens goed. En vandaag is The Beatles Story mijn eerste stop, een museum waarin veel verhalen verteld worden door de zus van John, door Paul himself en door allerlei andere ooggetuigen. Superleuk opgezet en heel informatief. Zo wist ik niet dat zij maar iets minder dan 8 jaar The Beatles vormden! En dan zoveel hits scoren, hoe kan dat? Ook hier het verhaal dat dit vooral komt door hun songteksten en door een heel goede manager die veel voor hen regelde en de marketing goed op poten had.

Kortom ik geniet weer. En na deze attractie stap ik opnieuw in de hop-on-hop-of voor een ritje naar de Katholieke Kathedraal. En deze was echt wel de moeite waard. Hij heeft hier de bijnaam ‘Paddy’s Wigwam’, dat komt doordat de katholieke gemeenschap hier vooral bestaat uit Ieren en die noemen ze Paddy’s. De vorm van de kerk vormt de rest van de bijnaam, want die lijkt echt op een wigwam. Ook binnen heb je het gevoel in een enorme ronde tent te staan maar dan wel met glas-in-lood ramen. Er is een prachtige kruisweg, de staties zijn ieder voor zich prachtige kunstwerken. Heel bijzonder om hier een poosje rond te lopen en te zitten mijmeren.

Als ik weer buiten sta wil ik me op een bankje even orienteren waar ik ben, maar ineens zit ik midden in een Palestina demonstratie. Ik moet meteen denken aan de tekst van John Lennon’s Imagine, hoe treffend is die nu nog steeds. Ik pak maar wel even een bankje een stukje verderop.

En daar besluit ik terug te lopen naar het hotel, straks is de wedstrijd om de Community Shield en Liverpool FC is een van de partijen, dat wil ik natuurlijk in een pub gaan meemaken. Helaas zendt de pub onder mijn hotel de wedstrijd niet uit dus ik moet de stad weer in. Net op tijd vind ik een cafe waar de grote schermen aanstaan en waar de hele pub behangen is met LFC vlaggen en zo. Er zijn niet veel mensen met een voetbalshirtje aan, maar ze zij wel allemaal fan van de goede club. De vrouwen die meezijn (er zijn hele gezinnen) zijn in het rood gekleed. Hoezo voetbalgekte. Helaas loopt het niet goed af voor Liverpool, de penalties na gelijkspel doen hen de das om, jammer.

Tot besluit van deze dag ga ik in het restaurant van het hotel aan de ‘sunday roast’. Een Engelse traditie die veel mensen samenbrengt op zondag, zeg maar: met zijn allen eten bij oma op zondagmiddag. Er hoort traditioneel veel vlees op je bord te liggen naast de groente, waaronder mashed potatoe (aardappelpuree). Ik kies toch maar liever voor de vegetarische variant. De enorme porties die ik voorbij zie komen jagen me een beetje angst aan. Ik krijg een goeie risotto en daarbij lekkere groente en dan ook nog een berg aardappels. Veel te veel, maar wel lekker. Prima einde van weer een goede dag.

Gisterenavond in mijn bed realiseerde ik me dat dit hotel midden in het centrum ligt én dat een pub beneden ook veel kroeglawaai oplevert. Maar hier in Liverpool stopt dit geluid gewoon om een uur of 11 ‘s avonds, wat heerlijk.

Na een lekkere nacht ben ik klaar om op Beatlesjacht te gaan. Na het ontbijt kijk ik op de kaart waar ik heen moet en dat blijkt een half uurtje lopen, ik denk dat ik dat wel weer kan, dus in de benen. De route loopt, logischerwijs, naar beneden want ik moet op de kade van de Mercey rivier zijn. Al lopend bedenk ik me dat ik voor vanmiddag iets moet regelen om ook weer omhoog te komen, maar dat is van later zorg. Eerst loop ik langs het Beatles standbeeld. Net als de BeeGees in Douglas staan The Beatles in brons gegoten op de kade van hun geboorteplaats. Dat moet even vastgelegd, maar waar er in Douglas 1 andere fotograaf stond, staat hier een hele groep mensen elkaar te verdringen voor het perfecte plaatje. Poeh, ik ervaar een soort cultuurshock. Maar ik heb ze gevangen hoor.

Daarna loop ik door naar The Royal Albert Dock, een prachtig overblijfsel uit de tijd dat Liverpool een zeer welvarende havenstad was. Nu zijn er veel winkeltjes en terrasjes én ook het Beatlesmuseum. Maar dat ga ik morgen bezoeken. Vandaag heb ik een guided tour, in een bus, langs allerlei bekende en onbekende Beatleslocaties. En die bus vertrekt, met een halfuur vertraging, vanaf dit Dock.

Ik kom terecht naast een Filipijns meisje dat in Belfast studeert en hier een week op vakantie is geweest. Ze wil perse naar Penny Lane en Strawberry Fields, vandaar deze tour op haar laatste en mijn eerste dag. We hebben een ontzettend leuke gids, die zijn verhaal heel goed voor elkaar heeft en enorm goed kan vertellen. Hij heeft allerlei anekdotes en neemt ons mee langs allerlei locaties en vertelt over de huizen en bijzonderheden die we zien én hoe veel van die zaken zijn verwerkt in de songteksten van de heren. Alleen al in de tekst van Pennylane, we zien de ‘barber in the corner’ en ‘the banker with the motorcar’ en natuurlijk ‘the shelter in the roundabout’. Als even later de brandweer langskomt zegt de gids: kijk daar is ‘the fireman with an hour glass’. Hij is zo grappig en scherp! Ik moet eerlijk zeggen dat ik de songtekst erbij heb moeten pakken, maar het is duidelijk dat de heren hier woonden en gewoon hun eigen omgeving gebruikten om hun songteksten te schrijven. Geweldig.

Beetje jammer is wel dat deze tours natuurlijk door 600 verschillende maatschappijen worden gedaan en dat het op iedere locatie leidt tot rijen mensen die een foto willen maken. Gelukkig zijn de Engelsen goed in queing up (in de rij staan) en is het nergens dringen. Maar je zal maar de buurvrouw zijn van het huis waar de Fam. Mc. Cartney woonde!

Aan het einde van de tour worden we weer afgezet van de Docks en daar ga ik dan maar eens even snel lunchen. Dat werd tijd. Tijdens de lunch bedenk ik, wat nu? Ik heb (nog) geen zin om te lopen, wil eigenlijk de kathedraal wel gaan zien, maar moet ook nog heuvelop naar het hotel….. En dan bedenk ik ineens dat er ook nog een hop-on-hop-off bus is. Ik bestudeer de haltes daarvan en ja hoor, vlakbij mijn hotel is een stop en ook bij allebei de kathedralen. Dus ik koop een 24-uurs kaartje, met seniorenkorting, hahaha. En daar ga ik, zittend in de bus langs alle mooie plekken die Liverpool te bieden heeft en bij de Kathedraal van Liverpool stap ik uit. De taxichauffeur van vorige week gaf er hoog over op, dus deze moet ik zien. De katholieke komt morgen misschien nog.

Eigenlijk valt hij een beetje tegen deze Anglicaanse kathedraal, hij is rood van buiten, maar niet rijk gedecoreerd. En van binnen is ie sober, maar dan weer wel met prachtige ramen. Ik steek een kaarsje aan, doe een gebedje en plaats een mooie steen in een schaal. Deze schaal staat er met de uitnodiging een steen te kiezen die bij het moment past, ik kies voor ‘gratitude’. Want wat ben ik een bofkont dat ik in de gelegenheid ben om dit soort trips te maken.

En hierna is het eigenlijk weer op met mij, mijn lijf zegt: het is klaar Visser! Dus ik ga terug naar de bus en laat me vlakbij het hotel afzetten. De rest van de dag is het chillen, misschien een lekker bad met een goed boek. En verder zien we wel.

Morgen verder

Vanmorgen werd ik beter wakker dan de laatste 3 dagen, gelukkig. Niet dat mijn energiemoter alweer helemaal gemaakt is, maar ik heb niet meer na iedere stap het gevoel dat ik naar de wc moet rennen.

En ook al ben ik geen fan van het English Breakfast ik heb met meer smaak dan eerder mijn ontbijtje genuttigd.

Na het inpakken van de koffer en het uitchecken uit het hotel heb ik nog uren tijd voordat de boot vertrekt dus ik kan rustig aan doen. Ik blijf eerst maar lekker een uurtje in de lounge van het hotel zitten lezen en rond 12 uur ga ik erop uit om een picknick te kopen bij M&S foods. Die neem ik mee naar de boulevard en daar gaat mijn leessessie verder in de Sunken Gardens, best een goeie plek voor een lunch-on-the-go.

Om 13.30 ga ik dan toch op pad naar de terminal. Bij aankomst daar heb ik een flashback: de bagageband is kapot en we moeten de koffers zelf meenemen naar de security. Daar worden ze door dezelfde 4 stoere mannen in de bagagekarretjes gezet om aan boord te gaan. Gelukkig vertrekt er maar 1 schip tegelijk en komt het vast goed met de koffers. Ik zie in ieder geval met mijn eigen ogen dat mijn koffer in het karretje staat, dat is wat anders dan op Schiphol je koffer achterlaten in de vertrekhal.

Als we allemaal aan boord zijn vertelt de kapitein, net als een piloot, wat het weer doet met het comfort aan boord en over de verwachtte vaartijd. We gaan zo’n 2 uur en 45 minuten onderweg zijn. De kapitein ziet ‘some white horses’, witte schuimkoppen op de golven. Er staat windkracht5 tot 6, dus er zal zeker beweging zijn zegt ie, we worden geadviseerd om te blijven zitten tijdens de overtocht. En wat gebeurt er dan? Dan gaat de bar aan boord open en gaat iedereen aan de wandel, hahahah. Sommigen lijken al dronken op de heenweg naar de drank door de golven.

Gisteren kwam een van de ferrys een uur na vertrek weer terug vanwege het weer, dus ik ben blij dat wij gewoon doorvaren. Ook al vindt mijn gammele lijf de golfslag niet perse heel lekker. Ik zet mijn muziek maar op doe mijn ogen dicht voor een dutje.

Als ik ze weer opendoe is er ineens land in zicht! Tijd om even terug te kijken op mijn verblijf op Isle of Man. Ik heb natuurlijk veel minder gedaan dan ik wilde, het boekje met mooie wandelingen gaat ongebruikt mee naar huis. En ook de leuke pubs heb ik niet van binnen gezien (wel een goedkope week zo) Maar ik zag wel het Wheel of Laxey en klom er zelfs bovenop, ik bezocht Castle Rushen en genoot van de stoomtrein en de electric railway, en bovendien zat ik bovenop Mount Snaefell 7 koninkrijken te bewonderen. Kortom toch nog best veel als je het zo op een rijtje zet.

Nu kom ik aan in Liverpool en ga ik me twee dagen verdiepen in de verhalen van de Beatles en ga ik kijken bij FC Liverpool. Op welk tempo ik dat ga doen gaan we morgen ervaren, eerst mijn nieuwe hotel ‘The Liner’ opzoeken.

Zo en dat is met recht: save the best for lest. Een heerlijk ruime kamer, een badkamer met bad en een bar met livemuziek beneden. Lekker hoor!

Omdat het prachtig weer is en ik toch even naar buiten wil besluit ik om na het ontbijt en een videocall met Jip, dan maar een rondje Douglas te doen. Op googlemaps zie ik een uitzichtpunt dat dichtbij is. Dat is het ook maar ik vergeet ff dat uitzichtpunten meestal hoog liggen! Dus dat betekent eerst 5x 13 treden dan een omhooglopende weg en dan nog wat op en af als ik boven ben, de bankjes daar zijn meer dan welkom! Ik voel me een oud wijf, maar wat is het prachtig, ik zit boven de vuurtoren en kijk over de baai en boulevard waar mijn hotel is. Ik zie ook Mount Snaefel in de verte. Ik hop van bankje naar bankje en blijf overal even lekker zitten. Er zijn veel hondenuitlaters, maar die komen allemaal met de auto naar boven. Zo kan ik het ook. Na een uurtje daarboven ben ik blij dat de weg nu vooral naar beneden gaat. Ook de trappen zijn deze kant op beter te doen.

Als ik beneden ben doe ik nog een rondje langs de haven en daarna loop ik via de Tesco weer naar het hotel. Ga weer ff liggen daar. Bij de Tesco koop ik veel fruit, eten staat me nog steeds tegen maar er moet wel een beetje energie in dat lijf komen. Dus bananen, meloen en een proteine yoghurt, hopen dat dit werkt. 

Morgen moet ik weer 3 uur op de boot naar Liverpool en daarvoor hoop ik toch wel wat meer conditie te kunnen opbouwen.

Geen erg energiek verslag van de dag, maar that’s life at the moment. Morgen verder

Ik neem de stoomtrein nog een keer, maar vandaag zorg ik dat ik echt op tijd ben. Als ik zo om me heen kijk pas ik wel in de groep hoor, allemaal grijze haren om me heen hahaha. Vandaag ga ik verder naar de zuidpunt van het eiland. Port St. Mary, op zoek naar de natuur. Op dit eiland is eigenlijk geen wild te vinden, het zijn vooral vogels en zeedieren. En er is een ‘kudde’ wallabys in het noorden.

Maar hier in het zuiden moet je het dus hebben van de zeedieren en de vogels. Ik stap eerst uit in Port St. Mary en loop daar naar de haven. Ik had gelezen dat je hier met een boot langs de kust kunt varen om zeehonden, walvissen, reuzehaaien en veel vogels (waaronder de papagaaiduiker) te spotten. Maar helaas zo’n boot moet je van tevoren regelen en dan moet je hier ook heel vroeg zijn. Nou ja, dan loop ik maar een stuk langs de kliffen in de hoop iets te kunnen zien. Ik zie vooral zeemeeuwen natuurlijk en scholeksters en raven. Geen zwemmende beesten gezien. Maar de kustlijn is hier wel prachtig.

Dan gaat mijn reis weer verder naar Port Erin, volgende havenplaatsje. Maar oh wat is het hier slaperig, ook in dit stadje is niet zoveel te doen. Het is niet helemaal mijn dag vandaag, ik heb de boot gemist, de stadjes vallen een beetje tegen, ik heb geen zin in nog meer musea en dan gaat het ook nog regenen, dus wandelen zit er ook niet in. En tot overmaat van ramp zijn mijn maag en darmen overstuur van het Engelse vette eten! Dan maar terug naar de stoomtrein en op de terugweg naar Douglas.

Een dagje relaxed is ook oké.