Met de stoomtrein op pad. Ik kom een half uur voor vertrek aan op het station en denk dat ik vroeg ben, maar als ik de hoek naar het perron omga schrik ik me een hoedje! Wat een mensen! Het blijkt dat er 2 busgroepen zijn en die mogen eerst instappen. Gelukkig vind ik ook nog een plekje en kan de reis beginnen. De trein fluit er lustig op los en de route gaat door het Manx landschap en ook nog een stuk langs de zee. Vooraf zeiden mensen dat het op Schotland zou lijken hier, maar vooralsnog vind ik het vooral Engels. Dat moet je hier trouwens niet hardop zeggen want ik heb vandaag alweer 3x te horen gekregen dat Man onafhankelijk is. Snap ik ook hoor, een meneer in de trein vertelde dat hun maximale belastingpercentage in de hoogste schijf 21% is. Dat zou ik ook willen behouden. Het Engelse echtpaar, dat dit verhaal ook hoort, en ik kijken elkaar aan en zeggen tegelijk: we moeten emigreren. Daarnaast vind ik het hier minder armoedig lijken dan in Engeland, Schotland en Ierland. Maar dat kan dus met zoān belastingsysteem, dan houd je meer geld over voor de āluxereā zaken.
Ik stap uit in Castletown, want ik wil vandaag naar Castle Rushen, nog een beetje extra geschiedenis opsnuiven.
Het kasteel ziet er mooi uit en binnen vertellen ze het verhaal van de geschiedenis van Man nog een keer. In sommige kamers staan poppen en dat is soms zo levensecht dat ik even terugdeins bij de deur, soms begin ik zelfs al een gesprek voor ik doorheb dat het poppen zijn.
Dit zou ook een leuk kasteel zijn met kinderen, je voelt je soms echt een ridder of jonkvrouw. En je mag helemaal naar boven waar de vlag hangt.
Ik vraag daar aan de gids wat die 3 benen op het wapen van Man betekenen. Daarop zegt hij: als ik het uitgezocht heb kom ik je dat in Nederland vertellen. Hij weet het ook niet. Hij vertelt nog wel dat dit sinds 1939 de officiele vlag van Man is. Maar ze vonden dit teken al op de zwaarden van de Vikingen.
Na de tour door het kasteel loop ik Castletown even in. Een heel slaperig piepklein stadje, maar met een lekker lunchcafe.
En daarna ga ik terug naar het station om de stoomtrein terug te nemen, in Douglas ga ik storm Floris maar eens bekijken vanuit mijn room with a view. Het waait al behoorlijk hard, maar de zon schijnt nog steeds. Er zijn verschillende veerboten gecancelled, maar toch denk ik dat wij er net onderdoor schuiven, Schotland krijgt de hele hoos.
Ik heb in mijn eenpersoonsbed onverwacht goed geslapen, meestal moet ik er erg aan wennen, maar ik denk dat het ook meehielp dat dit een boxspring was na het bed met springveren in London.
Daarna linea recta naar het Manx Museum, ik wil meer weten over dit gekke eiland. Dat de Manx trots zijn merk ik vanmorgen al vroeg als ik even stilsta bij het beeld van de BeeGees (die zijn hier geboren) er komt meteen een man naar me toe die trots vertelt over Man en over het feit dat de Britse Koning hier niets te zeggen heeft. Hij heeft alleen de titel Lord of Man.
In het museum wordt de geschiedenis van het eiland uitgebreid verteld. Van jagers-verzamelaars naar de Kelten. Daarna kwamen de Vikingen en die maakten van het eiland wat het nu is. Met de Tynwald als āregeringā. Toen de Vikingen vertrokken vochten Engeland en Schotland om het eiland met steeds andere bezettingen tot gevolg. Maar de Manx wilden terug naar hun onafhankelijkheid zoals dat onder de Vikingen was en in 1765 kregen ze dat voor elkaar. Het eiland is wel Brits Kroondomein, maar het heeft zijn eigen wetten. Jaarlijks op 5 juli wordt de Tynwald Day gehouden, dan worden alle nieuwe wetten die in de 12 maanden ervoor zijn aangenomen hardop voorgelezen aan het publiek. Zowel in het Engels als in het Manx Gaelic, zodat iedereen het kan verstaan. Na het voorlezen van de wetten is er dan vuurwerk en een groot feest.
Natuurlijk is er in het museum ook een hele afdeling over de TT van Man. Jaarlijks in juni over de gewone wegen van het eiland, niks geen circuit. Er hangt een quote van een van de coureurs: āals je rijd zie je een groene waas en een grijze waas, het is zaak om op de grijze te blijvenā. En ik snap dat helemaal als ik even verderop een filmpje zie dat is gemaakt vanaf een motor. Brrrr.
Na de lunch stap ik in de elektrische tram naar Laxey om āthe Great Wheel of Laxeyā te bezoeken. Een attractie die je op bijna ieder plaatje van Man ziet. Het wheel is een enorme watermolen die gebruikt werd om het water uit de Laxey-mijn te pompen. Ik ben de 95 treden helemaal naar boven geklommen, je staat dan boven het rad en ziet en voelt de waterkracht. En je hebt natuurlijk een prachtig uitzicht! Daarna ga ik ook nog even de mijn in, compleet met helm voor de laaghangende balken. De omgeving is prachtig, maar hier in de mijn werken lijkt me helemaal niks.
Ik loop weer terug naar de tram en als we weer in Douglas zijn stap ik ook nog even over op de paardentram, die rijdt langs de boulevard.
En daarna is mijn activiteit op, ik ga boodschappen doen en naar het hotel. Boekie lezen, misschien een biertje in de bar, maar vooral lekker niksen.
Vandaag is een reisdag, ik vertrek naar Isle of Man voor het vervolg van mijn drie-stopsreis. Maar eerst nog even genieten van London, omdat ik straks 2,5 uur in de trein moet zitten ga ik eerst nog even een stukje lopen. Ik begin met een bezoekje aan de British Library, dat kwam er met kerst niet van, maar nu lukt het wel. Het is er mooi, er is een tentoonstelling van oude manuscripten, bijbels en de Magna Carta. Ook is er een film over de opstanden waar de Stuarts mee hebben moeten dealen. Veel van de genoemde kwesties zou je zo op onze tijd kunnen plakken: immigranten, grondbezit, discriminatie, geloof en ga zo maar door. Beangstigend om je te realiseren dat dit dus al eeuwenlang aanleiding is voor opstanden, strijd en oorlog. En dat we met zijn allen er ook niet van leren.
Na de bibliotheek loop ik ook de wijk achter mijn hotel eens in en dan zie je een heel ander London. Leuke terrasjes, cafeetjes, kleine winkeltjes zonder bergen souvenirs en de gewone mensen die in het park in hun wijk aan het sporten of spelen zijn. Ik doe in de plaatselijke supermarkt ook meteen maar wat boodschappen voor onderweg. En daarna is het tijd om naar het station te gaan. Mijn trein vertrekt nu vanaf Euston station, weer eens wat anders dan St. Pancras.
Het is er een drukte van jewelste, een paar minuten voor vertrek wordt pas duidelijk naar welk perron je moet en dan komt de hele mensenmassa in de stationshal in beweging, grappig om te zien. Ik sneak er weer lekker tussendoor en zit al snel op mijn mooie gereserveerde zitplaats in de 1e klas.
Fijne stoelen en dat is maar goed ook want het is weer een hele zit.
Ik zie heel agrarisch Engeland aan me voorbij trekken, wat een graanvelden en wat een grasland voor de koeien.
In deze trein is niet te lezen hoe hard we rijden, maar hard gaat het! We sjezen dwars door Engeland. We laten Birmingham links liggen en Manchester rechts. Met maar 3 tussenstops is dit echt de exprestrein naar Liverpool.
Maar uiteindelijk gaan we dan toch: een overtocht van bijna 3 uur. Daās iets anders dan de boot naar Texel. Het is een heel rustige zee, maar aan het einde word ik het geschommel toch wel zat en ben ik blij dat ik het eiland in de schemering zie opdoemen.
Bij aankomst moeten we een steile loopbrug af naar de terminal en daar staan 4 sterke mannen al die koffers met de hand(!) op een loopband te smijten. Niemand kreeg een bewijsje van afgifte, maar volgens mij zijn alle koffers aan de overkant gekomen.
Ik loop volgens de instructies in mijn reispapieren richting de zee en dan bij de promenade links, ongeveer 500 meter verderop is het hotel. In zoān prachtig Victoriaans huis. Zonder lift helaas, dat is dan weer jammer met de koffer. Mijn kamer is ietsje groter dan in London, helaas met een eenpersoonsbed, maar met prachtig uitzicht op de Ierse Zee. Morgen bij daglicht al dit moois maar eens goed bewonderen.
Aan het einde van deze lange reisdag ben ik het zat en ga ik lekker slapen.
Al jaren neem ik me voor om eens in Kew Gardens te gaan kijken, maar steeds als ik in London ben is het herfst of winter of zijn er andere dingen te doen en te zien, dus kwam het er nooit van. Maar vandaag wel! Het kaartje heb ik in Nederland al gekocht, dus na het ontbijt hup de underground in en op weg. Wel een uur reizen met 2 metroās. Dus het is London, maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. Maar goed ik heb het er graag voor over en als ik de tuinen binnenloop gaat mijn bloemenhart weer open hoor. Ik denk toch dat ik ergens mijn roeping heb gemist, want altijd als ik in zoān botanische tuin rondloop ben ik een beetje jaloers op de mensen die hier mogen werken. Lijkt me heerlijk.
Er wordt veel onderzoek gedaan naar het behoud van de soorten en er worden op de Kew Acadamy āhorticulturistsā opgeleid. Wat een mooie plek om te studeren is dit.
Ik dwaal door van die prachtige kassen, glasshouses zeggen ze hier, langs enorme bossen met eiken (er is een eerbetoon aan de eik met allerlei activiteiten), over mooie graspaden en ik zit op een bankje met uitzicht op de Thames even lekker in mijn boek te lezen. Ik beklim ook nog een boomkroonpad en tussendoor houd ik stops voor koffie en lunch. Kortom een dag naar mijn hart, ik geniet volop. Maar liefst 7km en 31 fotoās van bloemen en bomen verder pak ik halverwege de middag de metro weer terug naar mijn hotel, even lekker bijkomen.
Na dit bezoekje wandel ik maar weer een stukje richting stad, want het metrostation bij Hyde Park Corner is gesloten. Gelukkig zijn de stations nooit ver weg, dus ik ben comfortabel weer āthuisā voor mijn laatste nachtje London. Morgen gaat de reis verder.
Ik moet terugkijkend op deze dagen zeggen dat ik liever met 42 graden in Granada of Death Valley ben dan in een warm (22gr.) en vochtig London, vreselijk plakkerig zeg. En ik dacht dat het rustig is in de stad, maar vanavond in de bus naar Hyde Park zag ik dat het op Oxford Street bijna net zo druk is als met de kerst. Wat een mensenmassa. Ik heb kennelijk de goede plekken uitgezocht, zodat ik daar geen last van had.
Vandaag is het a royal day, ik ga vanmorgen op bezoek bij Kate en William in Kensington Palace. Maar eerst een ontbijtje in het hotel, nou ja bij het buurhotel dan. Er is een samenwerking hier in de straat waardoor mijn ontbijt wordt geserveerd in het Megaro hotel, 2 deuren verderop. Hier is een āopen kitchen restaurantā waar ik lekker een yoghurt met granola en een white egg-frittata bestel. Ik kan er tegen deze ochtend!
Vandaag is er veel regen voorspeld en bij het wakker worden hoor ik dat ook goed op mijn schuine dakraam. Maar als ik na het ontbijt op pad ga is het droog, dus gewapend met jas en paraplu ga ik op stap. Ik pak de bus, heerlijk die dubbeldekkers, naar Marble Arch en daar loop ik Hyde park in. Al dwalend langs de enorm uitgestrekte velden en door mooie bomenrijen kom ik langs āthe old policestationā en een paar prachtige āprivate housesā. Best leuk om hier te wonen of te werken.
Aan het einde van Hyde Park, als ik de Serpentine ben overgestoken, maak ik even een zijstapje naar de Diana Rememberance Fountain. Een prachtig monument om haar te gedenken.
Het hek gaat precies open als ik er aankom dus ik mag er even echt langs, ik vind het een mooie plek.
Daarna steek ik de weg over en loop ik Kensington Gardens in, ook hier prachtig groen en mooie wandelpaden. Ik zie The Royal Albert Hall ook nog even liggen, daar was ik met kerst voor die heerlijke Christmas Carols. Ik loop door naar The Round Pond en daar zie je Kensington Palace al liggen. Ik vind het geen enorm verwelkomend paleis en op een bankje aan de vijver bedenk ik me dat het voor die kids van Kate en William een soort van gevangenis of gouden kooi kan lijken. Maar goed, het regent een beetje dus klaar met mijmeren en ik loop snel door naar de ingang van het paleis. Het werkt hier nog met tijdsloten en gelukkig ben ik precies op tijd. Na een uitgebreide scan en tassencontrole mag ik naar binnen. Binnen is het prachtig! De geschiedenis van Queen Victoria in haar kindertijd, wordt verteld in āthe Queens State Appartmentsā, de geschiedenis van Queen Mary Stuart en haar koning Willem wordt verteld in the Kings State Appartments en dan is er ook nog een tijdelijke tentoonstelling āDresscodeā die vertelt over de mode voorschriften aan het hof. Uiteraard begint deze tentoonstelling met een prachtige foto van Diana, vooral omdat zij de dresscode aan het Britse hof een modern zetje gaf.
Dat Diana hier niet vergeten wordt zie ik als ik buiten ben ook nog in āThe Sunken Gardensā, hier staat een prachtig beeld van haar met William en Harry, hier neergezet door deze twee heren. Er staat een bordje dat Diana enorm van deze tuin genoot en dat ze hier vaak kwam en dan zelfs met de tuinmannen sprak. (Ze is zo gewoon gebleven, haha)
Na deze overdaad aan royals pak ik weer een bus, nu richting Harrods, even wat ander ākoninklijkā vermaak. Ik loop er een beetje te dwalen en kijk mijn ogen uit, wat een weelde, rijkdom en overdaad. Ik constateer dat ik me hier niet thuisvoel en zoek al snel weer de weg naar buiten. Dat is overigens ook nog een puzzel.
Ik pak de metro en zoek die leuke festivalachtige terrasjes, die ik gisteren tijdens mijn wandeling zag, op voor een uitgebreide, late lunch. Daarna even naar de hotelkamer om een poosje met mijn boek door te brengen en naar de regen te luisteren.
Maar tegen de avond word ik weer actief, want nu ga ik naar het theater voor de musical Moulin Rouge, lekker een avondje uit. En wat voor avondje uit, het is een heerlijke belevenis om het Piccadilly Theatre te bezoeken. Heel veel personeel dat je verwelkomt, je de weg wijst, je drankje serveert en je naar je plaats brengt. Ik houd ervan. En dan de musical, wat is die leuk! Vol drama, humor, goede zang en natuurlijk geweldige (cancan) dansen.
In mijn eentje uit eten of op een terras vind ik heerlijk, maar in mijn eentje naar het theater gaan blijf ik toch wel een dingetje vinden, maar deze had ik echt niet willen missen. Dit was een topavond, dus ik ben weer trots op mezelf, dit was echt een royale dag.
Vandaag begint weer een reis en op veler verzoek schrijf ik weer mijn dagboek. Vanmorgen begon mijn dag met een berichtje van 9292 dat de bus die ik wilde nemen naar Amersfoort centraal is uitgevallen. Meteen in de reisstress, want dan moet het plan anders. Maar ik kan dat, dus lopen naar Amersfoort Schothorst en daar in de trein naar Utrecht. In Utrecht overstappen op de trein naar Rotterdam en daar overstappen op de trein naar Brussel-zuid. Uiteindelijk ben ik daar natuurlijk weer veel te vroeg voor de Eurostar naar Londen. Dat betekent wachten. Na een koffie en een broodje neem ik een bankje in de vertrekhal van de internationale treinen. Inmiddels ben ik al bijna āthuisā op dit station, ik ben hier al zo vaak overgestapt. Naast me is een echtpaar in een onverstaanbare Afrikaanse taal (denk ik) aan het discussieren/ruzie aan het maken. Hun babietje bemoeit zich ermee en pas als die de fles krijgt worden papa en mama even stil. Ik ga toch maar even ergens anders zitten, deze sfeer is niet echt relaxed, zij zijn niet in de vakantiemodus geloof ik. Maar het blijft toch leuk om op een knooppunt van reizigers te zitten en om je heen te kijken. Ik bedenk bij iedereen die voorbij komt hele verhalen.
Om 12.56 gaat mijn trein en ik zit heerlijk in mijn 1e klas stoel, speciaal voor mij gereserveerd door de Treinreiswinkel, aan een tafeltje en een eenpersoons plek, heerlijk. Ook hier is het leuk mensen kijken, er zijn allerlei nationaliteiten aan boord. Naast me zit een Duits gezin, er wordt veel Engels gesproken, maar ook Frans en Nederlands.
Deze vakantie wordt anders dan de vorige 2 jaren, toen was het steeds boven de 40 graden en moest ik aan de siestaās en de aircoās. Nu varieert de weersvoorspelling van 18 naar 25 graden en van zon naar regen. Dus in mijn koffer zitten mijn badpak, zonnebril en korte broeken, maar ook mijn regenjas en een paraplu. We gaan het zien, wandelen kan ik toch wel.
Als ik in London aankom ga ik op zoek naar hotel The Californian, grappig want dit zit in het straatje naast het hotel dat ik met kerst had. De kamer is ook ongeveer zo grootā¦.er staat een bed. En dat is het. Het toilet en douche zitten ineen, dat wordt lekker nat allemaal denk ik. Maar goed ik kan slapen en daar draait het in een hotel om toch?
Nadat ik de kamer heb geinspecteerd houd ik de wandelschoenen aan en ga ik op pad. Eerst mijn Oystercard opladen, dan kan ik weer met bus en metro door de stad. Maar daarna ga ik lekker lopen. Ik ontdek een leuk pad langs Regents Canal, waar vroeger de paarden de trekschuiten vooruit trokken. Ik loop het pad van het St. Pancras lock tot aan het Camden Lock. Er liggen en varen van die prachtige longboats. Als ze door de sluizen moeten duurt dat een eeuwigheid, want het hoogteverschil in het water is groot. Bij Hamley Wharf neem ik even een pauze met een lekker biertje. Leuke plekjes zijn hier allemaal, zo langs het water doet het een beetje festivalachtig aan, veel mensen zitten dan ook even in de lekkere strandstoelen of op de kade. Na het biertje slenter ik ook even over Camden Market, dat is wel enorm toeristisch geworden zeg! Poeh wat een drukte.
Na deze toeristische rondgang ga ik weer verder langs het Regents Canal, tot aan Regents Park, daar sla ik af en loop ik het immense prachtige park in. Wat een weelde zo midden in de stad. Hier zit ook London Zoo en er is een prachtige rozentuin en Japanse Tuin. Ik geniet volop.
Maar uiteindelijk breekt de reisdag me natuurlijk toch op en gaat het lampje langzaam uit. Op mijn gemakkie wandel ik daarom terug naar mijn hotel. Ietsje verder dan ik dacht, hahaha, maar ik ben er weer. Onderweg bij de Tesco een salade en fruit gekocht, dus ik ga lekker chillen in mijn hotelkamer.
Ik ga het toch maar even opschrijven, want ik kan mijn eigen tempo niet bijhouden. Ook al is het een lang weekend, het voelt als een reis. Dus ik laat jullie ook maar weer delen in de pret.
Vrijdag
De loodgieter staat om 7.30 uur voor de deur om de badkamerklus af te maken. Gelukkig maar, want wanneer hij weg is heb ik nog tijd genoeg om in Amsterdam te komen. Daar staat mijn Eurostar trein al op me te wachten voor de 1e etappe, op naar Brussel. Dan moet ik overstappen en ruim 1,5 uur wachten op de tweede Eurostar die me naar London brengt. Strenge grenscontroles horen er hier bij, maar 2 uur later zit ik midden in London en tegenover mijn hotel. Het Kings Cross Inn hotel. Dat was zoān beetje het goedkoopste in dit weekend en dat zal ik weten ook. Ik heb een eenpersoonskamer in het souterain, er past een bed in, weliswaar een queensize, maar meer past er ook echt niet bij. Maar goed, ik heb een douche en een toilet en ik kan slapen, helemaal goed.
Als ik gesetteld ben moet ik natuurlijk even de stad in, dus mijn Oystercard (soort ov-chipcard) opgeladen en op weg naar Regent en Oxford street, de mooi verlichte winkelstraten. Als ik het metrostation uitkom word ik meteen opgeslokt door een enorme mensenmassa! Wat een mensen, niet normaal, een mierenhoop is er niks bij. Gelukkig hangt de verlichting hoog en kunnen we het allemaal goed zien en het is echt prachtig! In Regent street zijn er allemaal heel grote engelen boven de straat en in Oxford street zijn er duizenden slierten met lichtjes met aan het uiteinde een ster. Volgens de gids die ik later hoor zijn er 30.000 van die sterren. En het zijn allemaal LED lampjes.
De mensenmassa is me wel een beetje teveel dus bij een volgend metro station ga ik maar weer terug, even wat eten op āmijnā station en dan naar het hotel voor de eerste nacht London.
Zaterdag
Vandaag heb ik kaartjes om St. Pauls Cathedral en Westminster Abbey te bezichtigen, ik kocht daarvoor in Nederland al een combi-ticket. Maar bij St. Pauls aangekomen blijk ik niet naar binnen te mogen omdat er een dienst is. Hoe dan? Nou dan maar aan de wandel richting Westminster Abbey, ook al kan ik daar pasom 12.00 uur naar binnen. Onderweg kom ik langs Covent Garden en daar moet ik natuurlijk even naar de kerstmarkt. Wat een leuk plekje is dat! En wat is de kerstversiering ook hier volledig āover de topā. Na een lekkere kop koffie op een terrasje wandel ik weer verder. Langs the Mounted Guards, die mannen op paarden die stoicijns voor zich uit kijken en ondertussen alles in de gaten hebben. Ook kom ik langs Downing Street 10, er staan veel mensen voor het hek, gewoon naar een voordeur te kijken, er gebeurt verder niets. Hahahaha
Uiteindelijk kom ik uit bij The Abbey en mag ik (een beetje eerder) gewoon naar binnen. Met een koptelefoon met een audiotour op mijn kop ga ik de kerk binnen. Wauw wat is dit mooi: eeuwenoude graven, enorm veel prachtige beelden en het graf van een onbekende soldaat uit de 1e wereldoorlog, hij ligt in grond die meegenomen is uit Vlaanderen en is omringd door de welbekende poppeys. En dan natuurlijk het middenschip, dat we allemaal kennen van de televisiebeelden van de huwelijken van William en Harry en van de kroning van Charles. Er is een stoel in dit gedeelte die speciaal voor de koning is, daar mag niemand anders op zitten.
Er zijn heel veel verschillende kapellen en sommige zijn bijna extra kerken in de kerk, allemaal met herinneringen aan Tudors uit het verleden, ze hebben allemaal hun eigen plekje in deze kerk. Het is echt prachtig!
Ik geniet met volle teugen van de geschiedenisles. Al die koningen en koninginnen, poeh. Ik ken maar een paar namen hoor. Maar ik kom ook Willem de Veroveraar, mijn trouwe Guillome le Concureur, van de Franse wandeling, weer tegen.
Aan het einde van de tour kom ik bij de āwriters cornerā, daar liggen gedenkstenen voor bekende schrijvers uit de UK. Uiteraard Shakespeare en Dickens, maar ook Rudyard Kipling. Of ze hier ook begraven zijn vertelt het verhaal niet. Het doet me een beetje denken aan de sterren in de vloer op Hollywood Boulevard. Tot slot zie ik ook nog de ācrowning chairā die staat in een vitrine achter glas, het blijkt gewoon een houten ding te zijn, dat wordt opgefluft met mooie kussens en kleden als hij nodig is.
Na deze mooie ervaring ga ik even terug naar het hotel, even bijkomen. Maar na een korte pauze ga ik alweer op weg. Ik heb namelijk een ticket voor een lichtjestour in een dubbeldekkerbus. Als ik de start heb gevonden, ben ik natuurlijk weer eens veel te vroeg. Maar samen met een Australisch echtpaar en hun dochter mag ik plaatsnemen aan het begin van de wachtrij. Van de gids moeten we wel een viertal vormen want er zijn geen lege stoelen in de bus, dus single reizigers en drietallen moeten mengen. Geen probleem, want wat een leuke mensen zijn dit. We vermaken ons al kletsend tot het tijd is om in te stappen en doordat we vooraan de rij zijn, zitten we vooraan op de bovenverdieping van de bus met superzicht op alle lichtjes. We hebben een hilarische gids die ons geweldig vertelt wat we zien onderweg, onder andere over Belgravia en Grosvenors place. De Grosvenors familie was stinkend rijk en liet twee wijken bouwen, vol met luxe villaās, waar alleen de superrijken kunnen wonen. Vroeger was dat vooral de adel, nu ook stinkendrijke voetballers en celebritys.
En natuurlijk zien we alle kerstverlichting die in London te zien is, alles blijkt gesponsord. We zien zelfs een straat vol met kerstverlichting in de vorm van parfumflesjes, gesponsord door Chanel. Het is prachtig. Aan het einde zeg ik mijn Australische vrienden gedag en ga ik terug naar mijn bed.
Zondag
Vandaag is kerstmarkten-dag. Ik begin in Hyde Park voor Winter Wonderland. Een kerstmarkt waar je Ā£5 voor moet betalen om binnen te komen. En eigenlijk vind ik het een beetje tegenvallen, het is een enorme kermis met achtbanen, draaimolens, ijsbanen, schiettenten en gokpaleizen. De kerstmarkt bestaat uit zoān 30 kramen die vooral etenswaren en āmulled wineā (gluhwein) verkopen. Dat is echt niets vergeleken met de Duitse kerstmarkten. Er is wel een Bavaria Village, met grote bierhallen en bratwurst en die laatste eet ik natuurlijk wel even, dat hoort erbij op de kerstmarkt. Maar verder heb ik het hier wel gezien en dus ga ik weer verder, ik ga op weg naar Borough market, helemaal aan de andere kant van de stad. Ik kom onderweg nog langs Spitalfield Market, een soort kunstenaarsmarkt met van alles en nog wat, ook lekker in kerstsfeer. Daarna loop ik verder naar Borough Market, dit is een markt vol etenswaren, uit zoān beetje alle landen van Europa. Het is er supersupersuperdruk, en toch is het leuk om me er even doorheen te wurmen. En ik koop lekker Engelse thee voor thuis.
Daarna loop ik London Bridge over en langs the Tower naar de Tower Bridge. Daar steek ik de Thames weer over en loop via Christmas by the river weer terug. Dit is een leuke gezellige kerstmarkt, ook al zijn de meeste kraampjes gevuld met eten en drinken. Het is er gezellig en ik dwaal er dan ook een tijdje rond.
Maandag
Voor vanmorgen heb ik een kaartje gereserveerd in Royal Albert Hall voor The Christmas Carols en waauw!!!! Mijn kerstfeest is al geslaagd! Het London Philharmonic Orchestra zorgt samen met het National Youth choir, The Royal Choral Society en de British Imperial Militairy Band voor een geweldig concert, waarbij de hele zaal mag en moet meezingen. Alle traditionele kerstliedjes komen voorbij, ik kijk mijn ogen uit. En niet alleen naar het podium, ook het publiek is fantastisch, de mensen met alleen een kerstmuts zijn eigenlijk underdressed. Ik zie de gekste kersttruien en enorm veel lichtjes. Sommige mensen hebben zelfs lichtjes mee om hun loge te versieren. Voor mij zit een echtpaar in elfenpak, compleet met grote oren en zij hebben hun baby bij zich, die ook in een elfenpakje is gehesen. Hilarisch! En wat is het prachtig om met zoveel mensen samen kerstliedjes te zingen, ik word er soms gewoon een beetje emotioneel van, wat een feest!
Na deze twee uur durende show wandel ik, om even bij te komen, via Kensington Gardens en Hyde Park terug. Het is heerlijk om even geen kerst-toeters en bellen te horen en gewoon te genieten van de eekhoorns en Vlaamse Gaaien in het park. En natuurlijk zeg ik ook even Charles en Camilla gedag als ik via Constitution Hill langs Buckingham Palace wandel, de vlag hangt uit dus ik denk dat ze thuis zijn. Via The Mall loop ik verder naar Trafalgar Square, want ik heb een ticket voor The National Gallery. Zo fijn dat de musea in Engeland gratis zijn. Daar geniet ik een poosje van klassieke schilderijen, waarvan veel het thema kerst hebben. Hoeveel schilderijen zijn er gemaakt van āde aanbidding door de herdersā en āde aanbidding door de 3 koningenā?
Natuurlijk bezoek ik ook speciaal de Rembrandt en de Van Goghzaal.
Daarna ga ik weer even naar mijn hotel, zelfs van een citytrip maak ik een wandelvakantie (75.000 stappen of zo, in 5 dagen) en ik moet even uitrusten. Fijn dat mijn hotel echt āopā het station is en fijn dat de metrolijnen zo efficiĆ«nt zijn hier. Als je het OV 3x op een dag gebruikt met je Oyster Card dan reis je de rest van de dag gratis. Dus je kunt makkelijk even heen en weer.
Tot slot van deze dag ga ik toch weer op pad, want ik heb een plekje gereserveerd in mijn old time favorite restaurant: The Hard Rock cafe, en wel die op Piccadilly Circus. Hoe leuk is dat! Deze keer neem ik eens niet The Legendary Burger, maar een andere, lekker met mushrooms. Ook een goede keuze! En als toetje zondig ik verschrikkelijk met mijn dieet, maar ik kan Engeland gewoon niet uit zonder cheesecake gegeten te hebben. Tonnetje rond pak ik voor de laatste keer de metro.
Het nadeel van het goedkope vervoer is dat het ook hier achterlijk druk is: op elkaar gepakt rijden we door de tunnelbuizen en vooral bij de toeristische hotspots komen er toch nog steeds mensen bij. Het voordeel is dat je niet kunt vallen, hahaha.
Dinsdag
Vandaag de terugreis, ik kan lekker rustig aan doen want ik moet voor 11 uur uitchecken en pas rond 12 uur op het station zijn. Ik loop nog even naar de British Library want die is vlakbij, maar nog dicht op dit vroege uur en misschien wel helemaal in verband met kerst. Vandaag hoor je in London een rode kerstmuts te dragen geloof ik, werkelijk iedereen loopt ermee.
Maar dat zijn de Londernaren want zodra ik op het internationale station ben is dat veel minder. Uiteraard ben ik weer eens ruim op tijd dus ik ga aan de koffie met cake.
En nu begint het wachten weer op de treinen naar huis. Dank je wel London met je hysterische, over-de-top versieringen, veel te drukke straten en prachtige monumenten. Ik heb genoten, maar nu is het klaar.
Na de zware controle op de heenreis zijn we voorbereid en ruim op tijd op het vliegveld. Maar de checks hier bij vertrek zijn van een ander niveau hoor, haha binnen een kwartier ben ik door de bagage drop-off, de douane en security check, dus hebben we veel tijd op het vliegveld. Nou ja, dan maar even wat rondneuzen en koffie drinken en shoppen, ook lekker.
Ons vliegtuig vliegt recht over Las Vegas en ik zie ook andere bekende plekken onder me, eerst die immense stad Los Angeles en zo gaan we ook over Kenab, daar hebben we boodschappen gedaan onderweg. Ook de woestijnen zie ik terug. Helaas komen daarna de wolken weer onder ons en wordt het zicht minder.
In het vliegtuig heb ik ruim tijd om eens terug te denken over deze reis, wat was het mooi en interessant. Het was vaak warm, maar soms ook goed koud, afhankelijk van de hoogte waar we waren.
De groep was uiteindelijk toch wel gezellig, het duurde lang voor er contact kwam met het grootste deel van de groep. Dat kwam natuurlijk omdat de meeste met gezinnen of als koppel op reis waren. Naast de gezinnen en koppels waren er 2 solo reizigers, een belgische meneer en Brigitte en verder waren er twee vriendinnenkoppels. Ik heb de meeste tijd doorgebracht met Ylse en Kimberley, twee leerkrachten (SBO en VSO) In de bus waren nog twee mensen uit het onderwijs, je komt ze ook echt overal tegen. Maar op de laatste avond hebben we toch met bijna de hele groep nog een afscheidsdrankje gedaan in het hotel in LA. Dus het kwam goed.
Uiteindelijk is het met alle bagage ook goed gekomen, hoewel 2 reizigers de koffers pas na een week terugkregen.
Onze chauffeur Jeffrey is een overactieve Amerikaan, als je TikTok hebt en zoekt op @jeffmorrisson_ dan begrijp je wat ik bedoel. En misschien zie je dan ook ons filmpje/dansje in Monument Valley dat we op speciaal verzoek van Nicole, onze reisleider maakten. We gaan viral, hahaha.
Nicole is een Nederlandse vrouw die al jaren in Amerika woont, ze heeft hetzelfde accent als Eva Jinek. Ze is getrouwd met een Ierse man en leeft in Las Vegas. Ze kende deze tour op haar duimpje en wist ons steeds te vertellen waar we boodschappen moesten doen en waar de restaurantjes en bezienswaardigheden waren en ook in welke delen van een stad we beter niet konden komen. Ook heeft ze Jeff continu verteld welke route we moesten nemen. Kortom een reisleider die alles onder controle had.
Het eten in Amerika is een verhaal apart hoor, ik begrijp wel dat er veel dikke mensen zijn hier. Veel fastfood, weinig groente, veel suikers. En hoewel er bij alles vermeld wordt hoeveel calorieĆ«n erin zitten is de keuze echt niet altijd reuze. Het ontbijt is vaak al een donut of pancakes, of zelfs een burgerā¦.tja.
Maar wat hebben we enorm veel gezien en gedaan, ik ga straks maar eens de bijna 1.000 fotoās terugkijken en herinneringen ophalen. Ook dit reisverslag teruglezen zal helpen om te verwerken.
En dan hoop ik dat ik straks in Nederland weer snel in een normaal slaapritme terecht kom, hier bleef het vroeg slapen en heel vroeg wakker worden.
Als je me vraagt wat ik het mooiste vond, dan weet ik daar het antwoord nu nog even niet op, de rotsen in Bryce Canyon waren adembenemend. Mijn ontmoeting met de roedel elkās ās ochtends vroeg bij de Grand Canyon was ook om stil van te worden. Bij de eerste blik, aan de rand van de Grand Canyon had ik gewoon kippenvel. En de antilope die net voor me wegsprong in Yosemite was ook geweldig. Las Vegas was lekker gek. San Francisco was confronterend met alle daklozen, maar tegelijkertijd is het ook een heel fijne stad om te zijn en rond te dwalen. Alcatraz was indrukwekkend, ik ben blij dat ik daar al in NL een kaartje voor had gekocht, het was verder sold out op onze dag. Kortom een aaneenschakeling van hoogtepunten, waarbij ik de laatste twee dagen het minst vond, het commerciele toeristische kustgebied van California deed me minder dan de prachtige natuur en mooie steden.
En nu ben ik weer thuis, Albert en Joas pikten me op van Schiphol, geweldige zoons heb ik die dit voor me regelen. En de koffers kwamen gewoon in hetzelfde vliegtuig mee. Na een kort afscheid van de reisgenoten die mee vlogen in dit toestel, lekker naar de auto en naar huis. En nu proberen vandaag wakker te blijven, zodat ik zo snel mogelijk weer in het ritme kom.
Dank voor het meelezen en de reacties, het was weer genieten om samen met jullie op reis te zijn.
