We gaan naar het zuiden. Als we de stad uit zijn gaan we verder op Highway 1, de weg langs de kust. Ook vandaag is het erg mistig, dus we zien niet zoveel van de oceaan. We rijden weer door veel landbouwgebied, van bloemen tot kool en pompoenen worden hier geteeld. De koffiestop doen we in Davenport, bij een heerlijke bakkerij, ik neem een haver/rozijnenkoek, heerlijk.We rijden door Santa Cruz (de surf-city van de USA) naar Carmel. Dat is de stad waar Clint Eastwood ooit de burgemeester was. Wij stoppen in Carmel by the sea, een welvarend deel van de stad aan de kust. Er staan prachtige huizen met weelderige tuinen. We zien hier ook weer een missiepost, de missionarissen hebben hun erfenis wel achter gelaten. In dit plaatsje hebben ze geen huisnummers, de postbode komt ook niet langs. Mensen moeten de post zelf ophalen.

Ik zie heel veel baseball stadions onderweg Berry, maar ik ben er steeds op de verkeerde tijd. Dus ik kan geen wedstrijd bijwonen.

We stoppen in Monterey bij Cannery Row, de plaats waar in vroeger tijden sardientjes werden ingeblikt. John Steinbeck schreef er een boek over en je vindt hier het bankje van Forrest Gump, de box of chocolates staat op het bankje klaar voor bezoekers, zijn beroemde woorden: ‘life is like a box of chocolates, you never know what you are going to get’.
Na deze leuke stop rijden we via een binnenweg want de bus mag helaas niet verder over highway 1, het is daar te smal voor onze grote bus en ze zijn ook nog de weg aan het herstellen na een modderstroom over de weg eerder dit jaar. Wij nemen dus de 101. Zodra we de kustweg achter ons laten is ook de mist achter ons, ineens is het weer een zonnige dag. Lekker hoor, na de kou in San Francisco. Het land is weer eindeloos, opnieuw heel veel landbouwgrond, ik zie druiven, kool, sla, aardbeien, artisjokken en ga zo maar door. Ook wordt hier gras gemaaid en in balen binnengehaald, op de eerdere veeboerderijen was dat door de droogte niet mogelijk.
Net voor de stop zien we een brand in de heuvels, je snapt dat deze heftig kan worden met al dat droge gras en hout.
De stop voor de plaspauze is kort, het is hier ineens ook weer heet! De lunchpauze was in 17 graden in de mist aan de zee, hier is het 31 en zonnig. Wat een verschil.
Als we verder rijden komen we in het gebied van de Californische wijnen, de ene wijngaard na de andere. Voor San Francisco zagen we ook wijngaarden, maar die waren voor krenten en rozijnen. De bekende rode doosjes komen daar vandaan. In dit gebied is het echt voor wijn.
We rijden door naar Santa Maria waar ons volgende hotel is. Dat is weer iets heel anders dan de andere hotels, een soort Engelse Pub/cottage. Gezellig. En natuurlijk doen we even de pub aan voor en drankje. Morgen onze laatste dag in de bus.

Vandaag weer vroeg op, want de volgende tour staat in de agenda. De tocht door Death Valley National Park is vandaag de planning en dan rijden we verder naar Mammoth Lakes, daar is ons hotel naast de skilift, dus weer grote contrasten in temperatuur.

De hele week proberen de 3 bussen van onze groep een beetje bij elkaar uit de buurt te blijven, maar vandaag gaan we in een colonne van 3 door de woestijn van Death Valley, just to be sure.

Maar eerst stoppen we bij het bekende ‘welcome to Las Vegas’ bord voor een fotostop. We verlaten ‘SinCity’ met een paar spatjes regen en een dichtbewolkte lucht, de eerste keer deze vakantie

Het wordt een tocht van 539 km. Van 86 meter onder zeeniveau in Death Valley naar 2700 meter hoogte bij Mammoth Lakes. Succes Jeffrey (dat is onze chauffeur).

We stoppen in Pahrump om boodschappen te doen voor de lunch omdat er een lange, hete en verlaten weg aankomt.

We rijden eerst door de Mojavi woestijn. Hier zien de bergen er weer heel anders uit, geen rode rotsen, maar grijs gesteente en de begroeiing is van dat rode gras en grijsgroen laag struikgewas. De weg is eindeloos, een lange rechte streep asfalt, ik ben echt blij dat ik al deze kilometers niet zelf hoef te rijden. Na alweer een uur gaan we de grens met California weer over en zijn we terug in de Sun-state. Het gebied waar we doorheen rijden was lang geleden een zee, die is opgedroogd maar heeft het zout en andere mineralen zoals sodium en borax achtergelaten. Daardoor ontstaat die bijzondere begroeiing. Doordat er nu 2 winters achter elkaar best veel regen is gevallen is het ook behoorlijk groen.

Daarna gaan we langzaam Death Valley in, de vallei is ontdekt door de 49’ers, die in 1849 op zoek waren naar de goudvelden in California. Ze verloren in dit gebied onderweg veel leden van de groep en toen ze de woestijn achter zich lieten zei een van hen: farewel Death Valley. En zo is de naam ontstaan. Tegenwoordig is er een beweging, ‘The 49’ers’, die ieder jaar in november de reis van de originele ontdekkingsreizigers nadoen, onderweg zien we hun nederzettingen.

We doen de eerste fotostop bij Zebriski view point, we moeten even naar boven klimmen, maar dan is er een prachtig uitzicht. Het zand heeft veel verschillende kleuren, dat komt natuurlijk door de mineralen in de grond. En je ziet ook het zout zo hier en daar wit oplichten. Daarna gaat de bus verder naar het bezoekerscentrum. Op het parkeerterrein daar zien we een coyote lopen, ziet eruit als een magere herdershond. In dit gekke, onherbergzame gebied wonen ook Indianen. Dit keer de Timbishe Shosone stam. Hoe kan het, hoe kun je hier leven?

En ja hoor, als we bij het bezoekerscentrum willen vertrekken blijkt een van de bussen een lekke band te hebben. Dus de Duitse passagiers uit die bus schuiven bij ons in. De Italianen gaan in de ‘Engelse’ bus. Fijn dat we dit samen doen.

We komen nu echt in het desolate gebied, we slaan het allerlaagste deel over (Badwater), maar we zien hier wel de zoutvlakten naast de bus. Daar groeit niks, helemaal niks. Maar soms is er dan ineens een stuk heel groen begroeid, Nicole vertelt dat het winter-regenwater en het smeltwater van de sneeuw uit de Sierra Nevada op die plaatsen ondergronds is opgeslagen.

Bij een grote vlakte met zandduinen doen we weer een fotostop. Ook al is het ‘maar’ 42 graden, nog lang niet het record hier, en flink bewolkt hebben we het goed warm zodra we de bus uitstappen.

Na de eerste bergkam die we beklimmen is daar ineens toch weer blauwe lucht en de zon. Gelukkig, ik begon me al zorgen te maken. Daarna komt er nog een heuveltop, respect voor onze chauffeur met die grote bus.

De volgende fotostop is bij de Starwars canyon, hier zijn opnamen gemaakt voor deze film(s).

Als we het Death Valley national park verlaten doemt de Sierra Nevada voor ons op. Met een flink zwarte lucht erboven, het regent! Hopelijk is de bui voorbij als wij daar aankomen.

We komen langs Manzanar, dat was in WOll een gevangenkamp voor zo’n 120.000 Japanners die destijds in Amerika woonden. Zij werden opgepakt na de aanslag op Pearl Harbor en pas weer vrijgelaten in november 1945.

In de Sierra Nevada rijden we omhoog naar Mammoth Lakes. Dat plaatsje heet niet zo omdat er mammoeten hebben geleefd, maar omdat er een bedrijf werd gevestigd dat zich Mammoth Mining noemde.

We rijden langs een megagrote kudde schapen en zien ook veel runderen, het landschap wordt groener, duidelijk meer leefbaar hier. In de tussentijd worden we ook gewaarschuwd voor de mogelijke aanwezigheid van beren rondom de lodge waar we gaan logeren. Niet echt kalmerend als je een stukje wilt gaan wandelen.

De temperatuur hier op de berg is 11 graden, vannacht koelt het af naar zo ongeveer 4. Dat is wel een verschilletje met de 42 van Death Valley.