Vanmorgen vroeg op, want de bus naar de Antelope Canyon tour vertrekt om 7.10 uur. Maar vroeg op is geen probleem, want mijn biologische klok staat nog op Europa geloof ik.

We worden door onze bus afgezet bij Taadidi Tours, daar stappen we over in minivans en rijden we naar de canyon, waar een andere gids op ons staat te wachten voor een wandeling door een wonderschone canyon, die is uitgesleten door het water. De gids geeft ons een lesje geologie door met een waterflesje en het zand te laten zien hoe deze canyon is ontstaan. Prachtige praktijkles en super om hier rond te wandelen. Als je zo’n aardrijkskundeleraar hebt dan is iedere leerling geinteresseerd. We maken prachtige foto’s.

Daarna gaan we verder, we wandelen de Glen Canyon Bridge over. Daar zien we ook de Glen Canyon Dam. Wat een muur! Het Lake Powell meer is het stuwmeer daarvoor, het water dat er doorheen komt vormt de Colorado rivier. Een indrukwekkend geheel.

Aan de overkant stappen we weer in de bus voor de volgende 266 km. We verlaten Arizona en rijden Utah in, de staat van de Mormonen. Vandaag stijgen we naar 2400 meter hoogte.

We hebben hier weer een andere tijdzone, dus ik ben nu een uurtje dichterbij.

In Kanab stoppen we voor de lunch, het aantal hamburgers is niet meer te tellen inmiddels. De Amerikaanse lunch-keuken is nou niet bepaald high cuisine.

We rijden langs de Pink and Coral Sand Dunes en door de Red Canyon naar Bryce Canyon. Rondom Bryce woeden op dit moment 4 verschillende bosbranden, daardoor is de lucht een beetje heiig.

En dan staan we op Bryce Point aan de rand van alweer een prachtige canyon. Wat een bijzonder natuurverschijnsel is dit. Allemaal stalagnieten in de mooiste kleuren lijken uit de grond omhoog te komen. Maar ook dit is natuurlijk uitgesleten door het water. Soms zie je er kathedralen in en soms mensen en dieren. De indianen die hier leefden durfden de nacht niet door te brengen in de canyon omdat zij dachten dat het versteende mensen zijn. Ik ben een stukje de canyon ingelopen naar beneden, wel steil en een glibberpad zonder leuningen. Dus na een korte afdaling ook maar weer omhoog gelopen, dat is nog flink inspannen op deze hoogte en met 27 graden.

Daarna is het lekker even afkoelen in de airconditioned bus op weg naar het hotel.

En vanavond bezoeken we een cowboy-dinnershow. Lekker toeristisch aan grote ronde tafels, het eten was heerlijk en de muziek ‘real country’, dus helemaal in stijl. Dat was een leuke avond. Bij het teruglopen naar onze kamers zagen we een hertenmoeder met haar jong, prachtige beesten!

En nu slapen, morgen op naar Las Vegas.

Vanmorgen ging ‘per ongeluk’ mijn hotelwekkerom 6 uur. Maar niet getreurd, snel douchen en even naar buiten. Nicole vertelde gisteren dat de elk’s rond ons hotel grazen ‘s morgens vroeg. En ja hoor, ik zag een hele roedel van vrouwtjes met jong en een paar mannen. Helaas kwam er een jogger langs en dat deed de hele roedel over een hek springen, de bosjes in. Machtige ervaring op de vroege, koude ochtend.

Twee uur later vertrekt de bus weer, deze brengt ons naar Desert View Tower. Daar kunnen we nog een keer genieten van de prachtige Grand Canyon.

En daarna zeggen we dit magnifieke fenomeen gedag en gaan we op weg naar de volgende.

Nu gaan we echt het Navajo gebied in.

Onderweg zien we ‘hogans’, de woningen van de Navajo. Deze zijn 8-zijdig en hebben de deur altijd naar het oosten, zodat ze bij het opstaan de opkomende zon kunnen begroeten. We rijden door de Painted Desert, prachtig zand en rotsen in allerlei kleuren. Hier zijn veel dino-sporen gevonden, dat zegt iets over hoe oud het hier is . Het is een desolaat gebied, dit maakt deel uit van het Navajo-reservaat. Af en toe zie je hogans, en daar staan meestal een paar paarden bij. Het land is zo droog en arm, je snapt niet hoe mensen hier kunnen leven.

We stoppen in Kayenta voor de lunch, ineens is er midden in dat verlaten gebied weer een parkeerplaats met BurgerKing en zo. In de BurgerKing is een soort museumpje om te vertellen over de deelname van de Navajo in de Tweede Wereldoorlog. Zij werden ingezet om boodschappen te versturen, het voordeel daarvan was dat niemand hun indianen-taal begreep en dus ook niet kon decoderen. Slim!

Daarna gaan we door naar Monument Valley, het natuurgebied met die imposante rode rotsformaties. De indianen noemen dat monumenten. We stappen over in een jeep want de bus kan deze weg niet rijden, en dat blijkt al snel! Wat een heen en weer geschud zeg. Maar ook hier is het prachtig, we hebben een ‘olifant’ gezien en ‘snoopy’, ‘de 3 zusters’ en nog veel meer rode rotsen. Hier zijn heel veel filmopnames geweest, veel westerns natuurlijk en ook Forrest Gump en Back to the Future3. We werden rondgereden door een Navajo indiaan en met hem maak ik nog een leuk praatje over het klimaat hier en bij ons. En over zijn leven hier. Hij behoort bij een van de 15 families die in de Valley wonen. Zijn vader is er ook, die verkoopt souvenirs. Maar ze leven ook van en met hun vee. Was weer een interessant inkijkje in een andere cultuur. De ‘vader Visser’ in mij, die met iedereen kon kletsen, staat weer op.

Na een supermarktstop gaan we naar het hotel, het 4e bed in 5 nachten. Als ik ‘s nachts naar de wc moet, moet ik slaapdronken goed nadenken welke kant ik op moet lopen!

Ben je wel eens in Phoenix geweest? Ik wel, maar ik heb er niets van gezien, dit was letterlijk een overnachting op onze reis van LA naar de Grand Canyon. Prima hotel, dat wel, maar jammer dat er niet meer tijd was voor deze stad.

Maar goed, we gaan weer verder en nu begint de natuur te komen.

We beginnen in de Sonoran desert om foto’s te maken bij de grote Saguaro cactussen, prachtig zijn ze.

Dit is het gebied van de Apache indianen, een mooi groen gebied. Zij leefden als nomaden, in de zomer hoog in de bergen, in de winter laag. Zij jaagden op wild en aten de vruchten van die grote cactussen. Hier is door de rivieren dan weer water genoeg.

We zien af en toe kalkoengieren zweven door de lucht, wat een machtige beesten, 1,5 meter spanwijdte.

Afhankelijk van de hoogte waarop we rijden is de begroeiing anders. We komen dus eerst langs de cactussen, dan een groot stuk langs (bruin) gras, daarna gaan we omhoog en komen we langs een soort bos van jeneverbesbomen. En nog hoger worden het van die grote pijnbomen.

We stoppen voor foto’s zodra de rode rotsen in beeld komen. Daarna rijden we door naar Sedona een plaatsje waar er, naar verluidt, goede stralingen uit de grond komen, dat schijnt goed te zijn voor je welzijn, de hele new-age-scene zit er.

In Sedona hebben we ruim tijd om de prachtige rotsen te fotograferen en om een stukje te wandelen. Samen met Kimberley en Ylse ga ik eerst aan de koffie en daarna wandelen we een stuk de vallei in en weer omhoog. Het is PRACHTIG hier! En zodra je de winkeltjes achter je laat is het stil om je heen, heerlijk.

Na deze mooie stop rijden we via Oak Creek Canyon, een prachtige route, verder omhoog naar de Grand Canyon. Ik kijk mijn ogen uit in de bus. De natuur is overweldigend.

Het is vandaag zondag en de kreek is gevuld met mensen die verkoeling zoeken in en aan het water. Compleet met tentjes, megakoelboxen en soms zelfs campers.

Na 33 haarspeldbochten komen we op het Coloradoplateau. Van de woestijn komen we nu in gebied waar ‘s winters geskied wordt.

We gaan Interstate 40 op, delen daarvan horen bij de oude Route66. Het landschap blijft veranderen.

Het verhaal van deze gebieden gaat de hele tijd over de verschillende indianenstammen (Apache, Hopi en Navajo) en de onderdrukking van deze groep door de Spanjaarden. In het kader van landveroveren en de Katholieke missie werden ze verdreven en hen rest nu alleen nog hun reservaat.

We worden op zijn Amerikaans gewaarschuwd voor alle mogelijke gevaren: ratelslangen, cactussen, elk’s (van die grote herten) vallen in de canyon bij het maken van een selfie, bekeuringen voor het voeren van dieren en ga zo maar door. Safety for all.

En dan…sta ik ineens aan de rand van de Grand Canyon! Ik krijg er gewoon kippenvel van, wat is dit mooi! Samen met Ylse en Kimberley wandelen we wat langs de rand en maken we wel 100 foto’s. Poeh hee!! Ik heb er eigenlijk verder geen woorden voor, zo indrukwekkend. We denken zelfs dat we een condor zagen vliegen, maar zo ver weg dat het geen zekerheidje is, het was in ieder geval een machtige roofvogel. Het is fijn dat we hier echt alle tijd hebben om rond te dwalen, dit is wel alvast een hoogtepuntje hoor.

Na de aankomst in het hotel werden we verrast met een welkomstborrel, leuk geregeld. En daarna nog even boodschappen gedaan en een patatje als avondmaal. En nu dit verhaal afmaken en dan lekker onder de wol. Morgen weer verder.

Maar eerst moet ik vroeg op, om 7 uur wordt mijn koffer opgehaald door de bell-boy.

Daarna loop ik naar Denny’s een stukje verderop voor een American Breakfast. Ik ga maar gewoon aan de pancakes.

En om 7.45 verzamelen we weer voor de volgende dag. Op naar Phoenix en laat maar komen die warmte. Vandaag rijden we 640km. Dus gisteren was nog niks Gerry!

Oh ze heet Nicole en ze is van de controle, ze laat niets aan het toeval over, een goede eigenschap voor een reisleider denk ik. Ze vertelt zelfs de chauffeur hoe hij moet rijden.

We beginnen weer met ochtendmist, maar ook later blijft het nog een tijd ‘dampig’. Nicole vertelt dat dit komt door de grote bosbrand bij LA. Lekker dan!! Ze vertelt ook over het aardbevingengevaar, leuke staat dat Californie. Gelukkig gaan we vanmiddag naar Arizona.

Omdat het zaterdagochtend is en nog vroeg zijn er deze keer geen files. We rijden weer over de snelweg, nu een interstate, die dus meerdere staten doorkruist. Wat een fly-overs en fly-unders zien we, daarmee vergeleken is ons Prins Clausplein een kleutertje. Maar alles is hier groot, ook de goederentreinen, 4 locomotieven en kilometers wagons met containers rijden door de woestijn.

We stoppen in Palm Spings voor een rondwandeling en koffie. Een klein stadje midden in de woestijn. Vooral voor de rich and famous uit LA en Hollywood die hier een weekendje doorbrengen in de luxe resorts. Er zijn maar liefst 90 golfbanen in een stadje van 40.000 inwoners. Het is ook de plek waar de ongelukkigen uit de groep even kleding konden shoppen voor de komende dagen. Eén van de pubers mist zijn koffer nog en dat is natuurlijk drama voor een puber. Ook een echtpaar mist de koffer nog en die zijn daar erg van ondersteboven, jammer! Het is nu duidelijk dat zij de koffers ook pas zullen krijgen als we in Las Vegas aankomen, dat is woensdag pas.

We gaan, tussen de bergkammen door, steeds verder de woestijn in, we zien de eerste cactussen en van die tumbleweeds. Ook af en toe een zandtornado. Samen met de countrymuziek in de bus voel ik me echt in het Wilde Westen.

De Tesla’s maken plaats voor de fourwheeldrives, allemaal van die pickup-trucks. Het plaatje wordt daarmee wel compleet.

In Blythe hebben we een lunchstop, het is hier al 43,3 graden, best warm. We krijgen een uur om te lunchen op zo’n fastfoodcourt. Een parkeerplaats met McDonalds, TacoBell, Starbucks e.d. Niet erg inspirerend, wel erg Amerikaans. Ik heb samen met een moeder en puberzoon gekozen voor een Mexicaans restaurant, de tent ziet er niet uit, maar het eten is erg lekker.

Daarna verlaten we California door het oversteken van de Coloradorivier en komen we aan in Arizona. Het is nog steeds woestijn, maar wel een heel andere vegetatie, hier zien we van die grote cactussen.

Na de volgende 2 uur in de bus hebben we een tankstop en tijd voor een snack en een wc en daarna gaat het weer door richting Phoenix. Het is wel veel bustijd vandaag.

In Phoenix worden we eerst afgezet bij de Walmart, even lekker shoppen in zo’n alles-in-een winkel. Van televisies tot kleding tot chips en koekjes. Ik houd ervan.

En tot slot van deze lange dag naar het hotel. Het inchecken wordt steeds door Nicole geregeld en zo kunnen we meteen door naar onze kamers. En de koffers worden ook naar de kamer gebracht, het is wel luxe allemaal. Ik heb tot nu toe een soort zalen voor mezelf, met goede airco, dus ik koel vanzelf weer af.

Vanavond eet ik gewoon een Walmart-salade in mijn kamer, ben even moe en doe verder niks meer vandaag. Morgen wacht de Grand Canyon.

Wat een heerlijke dag was dit. Vooral omdat ik bij het wakker worden 6 verschillende mailtjes had van Air France en KLM met het bericht dat mijn koffer is bezorgd. Dus ik om 6 uur naar de lobby, de bell-balie. En ja hoor, er waren 3 KLM-koffers bezorgd, waarvan er 1 van mij. Wat een heerlijkheid om je spullen weer terug te krijgen. Maar wel sneu voor de mensen die hun koffer nog niet hebben.

Na het ontbijt moeten we bijtijds klaar staan voor vertrek naar San Diego. De groep bestaat uit veel gezinnen met puberkinderen, veel uit Nederland en een paar Vlamingen. Ik ben de enige alleenreizer, dat is wel een beetje jammer want het is dan gewoon lastiger om contact te leggen. Maar het komt goed, dat lees je later.

We gaan vandaag 426km rijden. We beginnen met de freeways rond LA. Wauw wat een snelwegen indrukwekkend, volgens onze reisleider (ik ben haar naam alweer vergeten) ligt er 900km rond LA

We volgen eerst snelweg 405, onze reisleider vertelt dat dit de weg is waar Speed is gefilmd, je weet wel die met Sandra Bullock.

Daarna nemen we snelweg 5 langs de oceaan, de Pacific Ocean (grote oceaan)

We komen langs Camp Pendleton, het oefenterrein voor mariniers. Hier hebben ze het dorpje waar Osama Bin Laden zou schuilen nagebouwd om zijn gevangenneming te oefenen.

Ook is het duidelijk: California is de staat van het amusement. Eerst komen we langs Disneyworld, daarna langs Legoland. En in San Diego is ook nog Seaworld.

In San Diego rijden we eerst door Balboa park, alweer een park als overblijfsel van een wereldtentoonstelling (1915-1917).

Daarna gaan we naar Coronado eiland over de brug, brrr. Het lijkt een beetje de Pont d’Normandie, maar voor mijn gevoel met een iets lagere vangrail, bibberen aan het raampje dus. Op dit schiereiland waren de opnames van TopGun, dat deden ze op de echte militaire basis hier.

Ook zie we het Coronado hotel, ooit het 1e hotel met elektra aan de westkust. Hier waren ook allerlei filmopnames, in ieder geval met Marylin Monroe. Het hangt hier van filmsets aan elkaar.

Weer terug op het vasteland rijden we door de Barrio Logan, een Mexicaans stadsdeel. Het is overal zichtbaar, maar hier nog een beetje meer: het verschil tussen arm en rijk is mega. Naast de brandnieuwe luxe appartementencomplexen leven mensen in armoede op straat. Schrijnend!!

We stoppen in Seaport village voor een lunchbreak. Even pauze van anderhalf uur. Het is er lekker toeristisch, maar leuk. Ik heb er lekker een alcoholvrij biertje genomen en een burger gegeten. En verder ook een stuk langs het water gewandeld, het weer is perfect.

Tot slot van ons bezoek aan San Diego bezoeken we The Old Town, een soort openluchtmuseum waar de Mexicaanse en Spaanse invloeden goed te zien zijn. Leuk om even doorheen te slenteren.

Hierna worden we met de bus over de snelwegen en door de files weer terug gebracht naar het hotel.

Maar dan is de dag nog niet voorbij. Overdag heb ik Kimberley en Ilse, twee vriendinnen die in mijn groep zitten gevraagd of zij ook mee willen naar Hollywood Boulevard voor een burger in het Hard Rock cafe. En daar hebben ze zin in, dus wij in een taxi en voor belachelijk veel geld laten we ons naar Hollywood brengen. En wat een leuke avond hebben we. We maken heel veel foto’s van de beroemde sterren op The Walk of Fame en daarna eten we een lekkere Legendary Burger in mijn favoriete restaurant.

Kortom een superleuke dag. Nu lekker slapen.

Ik kom erachter dat deze website de Nederlandse tijden aanhoudt. Jullie zien dit verslag dus alsof het op zaterdag is geschreven. Maar hier is het nog vrijdag.

Zo 5 uur de wekker is echt vroeg! Maar uiteraard ben ik meteen wakker, want ik ga nu echt. Ronald pikt me keurig op tijd op en brengt me in no-time naar Schiphol. Daar zeggen we gedag en loop ik naar de bagage afgifte. Helaas is er een technische storing bij de bagagebanden en dus moet ik mijn koffer neerzetten bij honderden andere koffers. Daar worden ze met van die karren opgehaald en gedistribueerd…..als dat maar goed gaat.Na een vlotte paspoortcontrole loop ik meteen door naar lounge 52, daar heb ik een ticket voor geregeld, samen met mijn ‘comfort-stoel’ in het vliegtuig. In die lounge zit ik heerlijk aan een gratis kopje koffie en dergelijke, prima om zo de wachttijd door te brengen.

In het vliegtuig zit ik naast een echtpaar dat naar een Barbie-conventie gaat in Palm Springs. Helemaal grappig met hoeveel passie zij daarover vertellen. Hij heeft een Barbie-winkel en verkoopt vooral aan verzamelaars. Het lijkt net zo’n community te zijn als de poppenkastmakers die Angela en ik steeds zien.

En hoewel 11 uur vliegen natuurlijk een hele tijd is, gaat het toch best snel voorbij. Beetje kletsen, beetje lezen, af en toe een filmpje, beetje naar buiten kijken (ik zag prachtige plaatjes van sneeuw en ijs op Groenland) en af en toe een dutje en dan ineens zijn we er.

Aangekomen op LAX, de luchthaven in LA wordt mijn vrees waarheid, mijn koffer is niet meegegaan met de vlucht. Dus dat betekent weer in de rij staan om een melding te doen en dan maar hopen dat de koffers vandaag nog meegaan met de volgende vlucht naar LA. Er blijken 120 koffers te missen op deze vlucht! En bedankt Schiphol.

Het betekent ook dat mijn plan om vandaag naar downtown LA te gaan om de vele muurschilderingen te bekijken niet doorgaat, want die rij is lang en ik moet ook nog een supermarkt zoeken voor een tandenborstel enzo. Gelukkig heb ik wel geleerd van Barcelona en zitten mijn medicijnen in de handbagage.

Maar goed, eerst naar het hotel, daarvoor heb ik een kaartje voor een shuttlebus. Maar waar vind ik die? LAX is zoooooo grooooot! Gelukkig is er een securitymeneer die met me meeloopt om me de weg te wijzen. Het is nog een hele wandeling naar de halte, maar dan kan ik toch echt in de bus en naar het hotel.

Daar aangekomen ontmoet ik meteen mijn gids voor de reis, een Nederlands sprekende mevrouw. Ze vertelt heel enthousiast dat we een bus met 31 Nederlands sprekende gasten hebben. Is dat nou jammer, ik had me juist op dat internationale gezelschap verheugd. Maar de groep die deze reis gaat maken is zo groot dat ze hem in drieën splitsen en dat doen ze dan op taal. Nou ja, komt vast ook weer goed. Maar die leuke Mexicaan wordt het dus niet Martijn.

Na het inchecken, (mooie kamer heb ik!) ga ik dus op zoek naar een supermarkt. Een wandeling van 4km later heb ik de broodnodige toiletspullen om de eerste dag te overbruggen. Nu maar duimen dat de koffer echt komt met de volgende vlucht.

Al met al een lange dag met tegenslagen, maar zoals jullie gewend zijn laat ik me daardoor niet gek maken. Straks nog even ergens wat eten en dan morgenochtend fris en fruitig klaar voor de eerste bus-dag.

Om 10 uur mogen we boarden voor onze lange reis naar Paris Gare de Lyon. Ik blijf vinden dat het station Barcelona Sants op een vliegveld lijkt, inclusief bagagecheck door van die scanners, een bodyscan door een beveiliger en een kaartjescontrole voor je het perron op mag.
Het voordeel van reizen met de trein is dat je zoveel bagage mee mag nemen als je dragen kunt, het nadeel dat er heel veel enorme koffers en tassen meegaan en dat de bagagerekken overvol zijn. Maar goed, ik wring me steeds asociaal snel naar binnen en vind dan wel een plekje voor mijn tas, hahaha.

Het is een lange zit naar Parijs, bijna 7 uur. Voor me zitten een echtpaar uit Australië en een gezin uit Argentinië, leuke gesprekken zo onderweg. Soms vertaal ik zelfs van Spaans naar Engels, hoe stoer is dat!

De wereld om ons heen wordt na het bruine en dorre Spanje in Frankrijk steeds groener en als we in de buurt van Auxerre zijn dan regent het echt. Dat belooft wat voor de aankomst in Amersfoort.

Ook in Parijs regent het nog steeds, maar ik hoef de stations niet uit. Op Gare de Lyon pak ik een spitstrein naar Gare du Nord. Als haringen in een ton worden we in de trein geperst. En daarna ga ik op Gare du Nord even iets te eten scoren, want de volgende trein vertrekt pas over ruim een uur én brengt me vanavond laat pas in Amersfoort.

En nu zit ik weer in de Thalys die me naar Nederland, naar huis brengt.

Wat was dit weer een fijne reis, ik heb enorm veel gezien en gedaan. En ik moet mijn eigen reisverhalen teruglezen om alles weer naar boven te halen. Wat was ook alweer in welke stad?

Net als eerdere treinreizen heeft de treinreiswinkel alles weer perfect voor me geregeld. In alle treinen was mijn stoel gereserveerd. En alle hotels waren, hoewel zeer verschillend, prima. Alleen dat kleine eenpersoonsbedje in Cordoba vond ik niet zo geweldig. Maar daar was het hotel zelf dan weer heel pittoresk met al die patio’s.

En nu ga ik weer lekker naar huis, reizen is leuk maar thuiskomen is ook fijn.

Vandaag weer een dagje in Barcelona, het begint met donkere wolken en daar laat ik me door voor de gek houden. Ik ga wandelen via de Plaza Espana naar het vroegere Olympische deel van de stad. In 1992 waren de zomerspelen hier op de berg Montjuic. Daar wil ik natuurlijk even kijken, maar nog voor ik bovenop de berg ben loopt het zweet al overal langs mijn lijf. De wolken staan de warmte niet in de weg en al snel verdwijnen de wolken ook weer en wordt het opnieuw een zonnige en warme dag.

Maar goed, met genoeg water in mijn rugzak wandel ik gewoon verder. Het is echt leuk om in dat Olympisch gebied rond te lopen. Ik zie de toren waar het Olympisch vuur brandde. Weet je nog die boogschieter die het vuur met zijn brandende pijl ontstak? Of was het toch mis en ging het vuur vanzelf aan? Nu ik hier rondloop herinner ik me de discussies en theoriën daarover weer.

Ik zie het Olympisch zwembad en ook het stadion zelf, maar dat is hermetisch afgesloten omdat FC Barcelona haar thuiswedstrijden hier speelt tijdens de verbouwing van Camp Nou. Voor het stadion begint de Passeig de la Fama, the walk of fame. Er liggen ronde platen met namen van bekende (Olympische) sporters, leuk om te zien.

En als ik daar rondloop zie ik dat de Fundacio Joan Miro vlakbij is. Ik was met Marijke aan het bedenken welk museum in Barcelona leuk zou zijn en we kwamen uit op Picasso. Maar nu ik hier ben geef ik de voorkeur aan Miro. Ik geniet van zijn kleurrijke schilderijen en beelden, al begrijp ik soms echt niet wat het moet voorstellen. Sommige schilderijen heten ook ‘schilderij’.

Na dit museum besluit ik mijn wandeling voort te zetten, nu is het doel Casa Batllo van Gaudi, want daar heb ik online een kaartje voor gekocht. Het is alles bij elkaar een flink stuk wandelen, als ik er aankom heb ik ruim 8,5km gelopen. Maar dat is goed om alle tapas er weer af te werken.

Ik heb een golden ticket gekocht, dat betekent dat ik een paar voordelen heb ten opzichte van de mensen met ‘gewone’ kaartjes. Zo hoef ik niet buiten in de rij te staan, ik mag uit de zon binnen wachten. En ik krijg een speciale tablet als audioguide. En ik begin in een speciale zaal waar de anderen niet komen. In deze zaal sta je op een ronddraaiende vloer en zie en hoor je om je heen beelden en geluiden uit de natuur, de inspiratie van Gaudi. In iedere kamer daarna kan ik op mijn tablet zien hoe de kamer eruit zag toen het huis bewoond werd, dat is naast de audiogids die van alles vertelt over het huis. Ik mag ook in de woon- en slaapkamer van de familie Batllo binnenkijken, prachtige meubels in dit fantastische huis. Ik was al fan van Gaudi, maar na het bezoek aan dit huis helemaal. Wat een kunstenaar zeg! Op de bovenste verdieping kun je een foto van jezelf laten maken op een klein balkonnetje aan de voorkant van het huis, waardoor je jezelf ziet met op de achtergrond die prachtig beschilderde voorgevel. Ik ga gewoon in de rij staan en ik koop de foto ook nog, een heel leuk souvenirtje. Aan het eind van de rondtour is er nog een 3 minuten durende film, gemaakt door kunstenaars, die gebaseerd op de kunstwerken van Gaudi een animatie hebben gemaakt over de ‘binnenkant van zijn brein’. Hahaha ik hoop niet echt dat zijn hoofd zo tekeerging, maar de animatie was prachtig gemaakt. Een explosie van kleur en beweging, supermooi.

Na deze bijzondere experience pak ik de metro terug naar mijn hotel. Daar in de buurt doe ik eerst wat boodschappen want morgen staat de reis naar huis in mijn agenda. Dat wordt weer een lange reisdag die ik even moet voorbereiden.

En de rest van de dag doe ik weinig, beetje boekje lezen, beetje chillen. Gewoon lekker kalm aan.

En dan ook weer op tijd naar bed, morgen weer op tijd op.