Roemenie

Dag 1. Van Amsterdam naar Cluj Napoca
Al vroeg op pad naar Schiphol. Gelukkig was ik er vroeg, want het automatisch inchecken ging niet (mijn reservering werd niet gevonden), dus moest ik in de rij voor de menselijke check-in, pfff ruim een uur gewacht en toen was ik aan de beurt. Mijn reservering was er dus gewoon wel en ik was in no-time ingecheckt en klaar. Daarna lekker koffie gedronken en een beetje rondgelopen op Schiphol, wat een heerlijke wereld is zo'n vliegveld toch. Tegen boarding time naar de gate gelopen en daar kwam de eerste medereiziger al snel naar me toe. Heleen, een Limburgse vol tatoeages van spinnen.
Na de veiligheidscontrole , in de wachtkamer voor het toestel kwamen ook de anderen in beeld. Een groep van vier samenreizigers, een echtpaar en verder nog 4 alleengaanden, we zijn met een groep van 11.
Na een rustige vlucht naar Boekarest, moesten we daar overstappen op een binnenlandse vlucht. Je moet dan eerst naar buiten en daarna weer bij 'vertrek' naar binnen, beetje omslachtig. Maar we vonden de gate weer en daar moesten we een half uurtje wachten. We werden met een bus naar ons toestel gebracht, een geweldig toestel! Het was zo’n klein vliegtuigje met propellers en er konden max.50 personen in. Maar ook dat ging de lucht in en 50 minuten later landden we, weliswaar met een behoorlijk bumpy landing, maar we waren er. Bij het verlaten van het toestel vroeg één van de stewards waar we vandaan kwamen en toen we zeiden uit Holland, zei hij: "Oh. I am very sorry for you". (hij bedoelde voor de MH17). Bij het uitstappen raakte ik ook nog in gesprek met een Roemeense die vroeg waar we naar toe gingen en toen ik vertelde dat we naar de Maramures gingen werd ze helemaal enthousiast, want het is zo mooi daar en zo authentiek. We zullen het gaan zien en ervaren.
Eerst maakten we kennis met Christina, onze gids voor deze week. Zij bracht ons naar het hotel. Hotel Viktoria. Een rit door een zeer communistisch ogende stad volgde. Het gevoel of ik terug was in Yekaterinenburg! Het hotel is prima, best luxe, maar dan moet je wel met communistische ogen kijken, voor ons is het vooral vergane glorie.
Na korte tijd om de spullen op de kamer te brengen kwamen we weer samen in de lobby, we wilden namelijk de stad in om te dineren. Een enorme stortbui zorgde ervoor dat we wel even moesten wachten, wat een regen zeg. Maar na enige tijd konden we toch op pad, eerst geld halen of wisselen en daarna naar het restaurant. Heerlijk gegeten, maar wel gewoon ‘westers’. Volgens Christina komen de ‘local foods’ vanzelf als we deze week in guest houses gaan logeren. Na een heerlijk diner, met lekker Roemeens bier, zijn we terug gelopen naar het hotel en daar heb ik heerlijk geslapen.

Dag 2. Van Cluj Napoca naar Viseu de Sus
Vandaag hebben we een stadswandeling gemaakt langs de highlights van Cluj Napoca. Eerst naar de orthodoxe kathedraal. Daarna naar de stadsmuur en de universiteit en zo verder naar het marktplein waar alweer een kerk te bezichtigen was. Daarna was Christina ineens verdwenen en hebben we met de groep de stad verder verkend. Heerlijk op een terrasje geluncht en daarna terug naar het hotel voor de transfer naar de trein. Gelukkig konden we met de taxi, want het was veel te ver en te warm om te gaan lopen.
Een klein deel van de groep deed dat wel en zij kwamen oververhit en bijna te laat bij het station aan. In de trein bleek dat deze ongeveer hetzelfde was als de trein van Yekaterinenburg naar Ulaan Baatar, slecht, vies en warm. Maar de rit was net als de Trans Siberië expres heerlijk! Mooi landschap dat voorbij komt en relaxed reizen. Na 5 uur kwamen we aan in Viseu de Sus waar de eigenaar van het guesthouse al op ons stond te wachten met een busje. Hij bracht ons naar zijn huis waar we allemaal een kamer kregen toebedeeld. Ik slaap in de computerkamer en Tineke en Wim in het ouderlijk bed. Superleuk!!
Na een heerlijk Roemeens diner en een welkom met veel Pallenca (Schnapss) gingen we allemaal uitgeput naar bed.

Dag 3. Van Viseu de Sus naar Dragomiresti
Na een heerlijk ontbijt kregen we wat uitleg over Roemenie van Christina daarvoor had ze haar Romanian map helemaal meegesjouwd en daarna gingen we op pad voor de eerste wandeldag. Wat een prachtige wandeling hebben we gemaakt. We moesten een heuvel over en aan de andere kant van de heuvel naar Dragomiresti lopen. Het was erg steil klimmen en dalen, en het weer was prachtig. Soms een beetje warm, soms een beetje regendruppels, maar alles bij elkaar een prachtige dag. De wandeling was pittig, maar prachtig. Aan het einde van de heuvel hebben we een biertje gedronken in Salistea de Sus. Daarna moesten we nog ongeveer 7 km lopen naar Dragomiresti. Een heel authentiek dorpje. Op een kilometer van het guesthouse hield Christina een paard en wagen aan en vroeg ons of we mochten meerijden naar de brug bij het guesthouse. Met wat overtuigingskracht lukte het haar om de chauffeur over te halen ons mee te nemen en zo reden we het laatste stuk in een echte oude paard-en-wagen met een Roemeens sprekende bestuurder. Superleuk!
Het guesthouse waar we nu 2 nachten blijven is heel mooi en ook hier hebben we weer een heerlijk diner gekregen, met heerlijke schnaps. Helaas moet een deel van de groep hier in een ander guesthouse, 3 km. verderop, slapen en dat is wel een beetje jammer, maar morgenochtend zien we elkaar weer bij het ontbijt.

Dag 4. In Dragomiresti
Vanmorgen alweer een heel lekker ontbijt voorgeschoteld gekregen en daarna op pad naar het museum in Dragomiresti. Een vrouw, Maria, in traditionele klederdracht vertelde van alles over de streek en de gebruiken van vroeger. Leuk om te zien en te horen. Daarna gingen we langs de orthodoxe kerk terug naar het guesthouse. Maar eerst bij de kerk veel mensen in traditionele kleding gezien, ze gaan echt in hun zondagse kleren naar de kerk! Ook een kijkje genomen in de prachtig beschilderde kerk zelf. Pas zo’n 15 jaar geleden gebouwd en beschilderd , maar erg mooi. Daarna in het guesthouse heerlijk geluncht, lekker gewoon een bord met hapjes op tafel en met de handen gegeten. Leuk en lekker. Daarna een wandeling gemaakt, het was de bedoeling dat we naar een imker zouden gaan, maar helaas is dat niet gelukt. Te warm, te ver en een te saaie weg. Daarom
gingen we langs dezelfde weg terug, was 8 km heen en dus ook 8 terug. Daarna heerlijk gedoucht en gegeten in het guesthouse, wat een gastvrije mensen zeg! Ook nog gezellig met zijn allen een biertje gedronken en nu weer lekker slapen. Morgen hebben we een lange wandeldag voor de boeg.

Dag 5, Van Dragomiresti naar Botisa
Vandaag begonnen met alweer een heerlijk ontbijt en daarna gingen we naar de ´plaatselijke wasserij´. Johanna, de eigenaresse van het guesthouse toonde ons hoe zij de was doen in een omleiding van de stromende rivier. Allemaal op waterkracht en zonder wasmiddel, duurzamer kan het niet zijn. Prachtig om te zien! Daarna gingen we op pad naar Leud, een mooi authentiek dorpje met de oudste houten kerk van Maramures. Indrukwekkend mooie schilderingen. Dit kerje staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Na deze bezichtiging hebben we koffie gedronken en daarna gingen we op pad naar Botiza. Een werkelijk fantastische wandeling!!!! Bij aankomst in Botiza zagen we een vrouw in de rivier die schapenwol ging wassen en verschillende paard en wagens volgeladen met hooi! We gaan steeds minstens 50 jaar terug in de tijd. Bij aankomst in het guesthouse een biertje en een Pallenca en nu een douche en daarna lekker eten met zijn allen. Het is gezellig en superleuk!

Dag 6, van Botiza naar Poinilei isei
Vanmorgen ontbijt gekregen in Botiza, wat doen al die mensen hun best voor ons! Het voelt alsof we de moestuin en de oven leegeten iedere keer. Maar wat is het goed geregeld! Na het ontbijt op pad voor een lange wandeling, volgens Christina. We begonnen weer met een forse klim, de blaar op mijn voet vindt dat niet leuk! Maar na de klim kwam er alweer een mooi gebied met prachtige uitzichten. Een vrouw die het land bewerkte riep naar Christina of die grote groep mensen niet even kon helpen met haar zware werk, dus zijn we even gestopt en hebben we een beetje geholpen met hooi keren. Was erg leuk! Maar meteen respect voor die vrouwen die dat de hele dag doen en in de brandende zon! Daarna lekker verder gewandeld richting Poinilei Isei, uiteindelijk waren we daar al na bijna 13 km, dus veel minder ver dan verwacht. Onderweg nog een orthodox klooster bezocht met een ongelooflijk chagrijnige non die ons de kerk liet zien. De non was erg onder de indruk van de tatoeages van Heleen ze vroeg of je deze er ook af kon wassen! En in ditzelfde dorp bezochten we ook nog een houten kerkje dat ook op de wereld erfgoedlijst staat. Wat zijn die mooi zeg, deze was uit 1631 of zo, prachtig. Maar toch zie je ook hier weer de gebruikelijke Bijbelverhalen die worden afgebeeld. Bij aankomst in het guesthouse van deze keer blijken we allemaal in aparte huizen te slapen rond het guesthouse. Helemaal leuk, vooral de 3 single mannen hebben een mooi plekje, zij hebben ieder een eigen huisje op de berg! Nu even lekker languit om bij te komen, heb een blaar op mijn voet die even rust wil. Dus boekje lezen en languit. Vanavond om19.00 uur is er diner met verrassingen van Christina. Ben benieuwd. Tijdens het diner werden we verrast met Roemeense muziek door een echtpaar, waarbij een schattig klein meisje danste. Zij nodigde iedereen uit om mee te dansen, was erg leuk. Aan het einde van de avond hadden we ook nog een kampvuur met het door de anderen gesprokkelde hout. Heel leuk, we gingen zingen, zowel Roemeens als Nederlands, zelfs de beide volksliederen kwamen aan bod. Gezelligheid ten top.

Dag 7 naar Sineu,
Vanmorgen mochten we na het ontbijt ons kleden in Roemeense traditionele dracht, hilariteit alom! Wat leuk was dat. Daarna op weg voor alweer een prachtige wandeling, we hebben steil geklommen en zijn ook steil gedaald, het was weer prachtig!!! Het landschap is lieflijk heuvelachtig en er bloeien prachtige bloemen. De vlinders hebben hier een eldorado. Ik krijg de hele tijd de neiging om "Edelweis edelweis..." te zingen. Het ziet er echt uit als in de Sound of Music. In Sineu aangekomen hebben we meteen een gemeenschapsruimte bezocht waar kinderen de traditionele dansen leren, leuk om te zien dat kinderen van 6 tot 14 jaar zo trots hun eigen dansen tonen. Daarna naar alweer een leuk guesthouse. Nu regent het even, maar ik heb een prachtig balkon om even lekker te genieten van mijn boek. Rust!!

Dag 8, van Sineu naar Viseu de Sus
Gisterenavond heerlijk gegeten, uiteraard weer met Pallenca en daarna nog een potje Yahtzee gespeeld, leuk! Vanmorgen weer heerlijk ontbeten en de plaatselijke kerk bezocht, alweer zo´n oud exemplaar. Daarna werden we met een bus opgehaald en hebben we diverse lokale handarbeiders bezocht. Eerst een echtpaar met een oude watermolen waar graan gemalen werd en waar met waterkracht ook een machine om wol te kaarden werd aangedreven. Prachtig om te zien hoe trots deze mensen zijn op hun bezittingen en
op hun kunsten. We kregen er heerlijk brood met kaas en om half elf ook al Pallenca, pfff. Daarna gingen we naar een kunstenaar die maskers maakt en naar een pottenbakkerij en als laatste naar een houtbewerker. We hebben op een heuvel geluncht en we hebben ook nog een oorlogsmonument bezocht. Ook hier zijn mensen gevallen in de tweede wereldoorlog. Daarna gingen we terug naar Viseu de Sus om weer te overnachten in het eerste guesthouse. Na aankomst daar hebben we genoten van een heerlijk diner. We hebben nog even in het dorp rondgelopen en gaan nu lekker slapen. Morgen de stoomtrein.

Dag 9. Viseu de Sus
Vanmorgen na het ontbijt gingen we lopend naar het station van de stoomtrein. Volgens Christina de laatste in Europa die nog echt werkt voor de houtkapperij. Met deze stoomtreinen vervoeren ze het gekapte hout naar het dal. Deze trein is wel een erg toeristische attractie zeg! Wat een drukte daar op het station. Gelukkig hadden we gereserveerde plaatsen met zijn allen in een wagon. Het was een open wagon en daar waren we blij mee. Hoewel we nadat de trein ging rijden wel ontdekten dat we erg onder de roet kwamen te zitten, maar dat mocht de pret niet drukken. Het treintje reed door een
fantastisch mooi landschap langs de oever van de rivier de Vasser. Onderweg naar boven moesten we regelmatig stoppen om water of hout bij te laden om de trein te kunnen laten rijden. Grappig! We hebben allemaal mooie foto´s gemaakt. Boven aangekomen, bleek daar een grote picknick plaats te zijn ingericht waar iedereen wat kon eten en waar ook een paar traditioneel geklede mensen de traditionele dansen uitvoerde. Treinreizigers konden meedoen. Leuk om te zien.

Wij wilden een wandeling gaan maken, naar een iets rustiger picknickplek, maar het was erg drassig daarboven en we hadden niet allemaal de goede schoenen aan, ook waren er geen wandelstokken mee. Dus uiteindelijk hebben we ons toch maar aangesloten bij de grote mensenmassa en hebben we heerlijk in het zonnetje genoten van de lunch. De treinreis naar beneden vroeg veel minder stops om water en hout dus dat ging in veel minder tijd. Na aankomst terug in Viseus hebben we de tassen in het guesthouse gebracht en zijn we nog even de stad ingelopen, daar hebben we op een terras lekker een biertje gedronken. Het begon enorm te regenen toen we daar waren en niemand had regenspullen bij zich, dus uit nood hebben we allemaal een paraplu gekocht voor we teruggingen naar het guesthouse. Grappig hoor, 9 dezelfde paraplu´s,
De mevrouw van het kraampje had een goede middag, hoewel…. De paraplu´s kostten 8 lei per stuk en dat is 2 euro… Na aankomst in het guesthouse hebben we alweer heerlijk gegeten en daarna hebben we weer een potje yahtzee gespeeld.

Dag 10, van Viseu de Sus naar Cluj Napoca
Vandaag alweer het eerste deel van de terugreis. We konden uitslapen want de bus kwam pas om 10.30 uur. Maar na het laatste tradioneel Romeense ontbijt en een ontroerend afscheid van deze superlieve mensen vertrokken we dan toch echt. De bus bracht ons naar Salva, een station een heel eind verder langs het traject waardoor de treinreis uiteindelijk veel korter was dan op de heenweg. Gelukkig maar, want verschillende mensen van de groep hebben last van hun darmen en Richard kreeg daar ook nog eens een allergische reactie overheen dus die moest bij aankomst in Cluj meteen naar een arts. Christina regelde dat perfect. Wij zijn vanaf het station met een taxi naar het hotel gegaan en hebben daar ingecheckt. En natuurlijk weer even de stad in voor een biertje en eten. Heleen vierde haar verjaardag en trakteerde. Na het borrelen gingen we naar een ander terras om te eten en toen we daar zaten kwamen Richard en Christina gelukkig weer terug. Richard is weer opgeknapt en kon met ons mee eten. We hebben afscheid genomen van Christina met een envelop met een mooie fooi. We hebben haar allemaal even geknuffeld en daarna ging zij weg en hebben wij heerlijk gegeten. Na het eten ging een deel terug naar het hotel en wij gingen nog even de stad in. Er was op een van de grote pleinen een soort van festival waar we van de muziek hebben genoten, een beetje hebben gedanst en nog een biertje hebben genomen. Leuk! Daarna terug naar het hotel voor de allerlaatste overnachting in Roemenie.

Dag 11. Van Cluj Napoca naar huis
Nu zit ik op mijn kamer, met de balkondeur naar de straat open de laatste regels te typen. Straks om 9.00 uur gaan we gezamenlijk ontbijten en daarna regelen we taxi´s naar de luchthaven. En dan gaat het weer in twee stappen terug naar Amsterdam. Het einde van een heerlijke vakantie. Wat een mooi deel van Roemenie hebben we gezien! Wat een gastvrijheid hebben we mogen ervaren en wat een leuke mensen heb ik ontmoet.

Naar huis...

Vandaag de laatste dag in Beijing vooral lopend doorgebracht. Vanmorgen was ik al vroeg op pad, want ik wilde de Tai Chi oefeningen zien in het park. Ik liep dus al om 8.30 uur buiten! Maar het was de moeite waard! In een park vlakbij het hotel waren erg veel groepen bezig met hun ochtendgymnastiek. Een soort `Nederland in beweging´, maar dan buiten en massaal! Er was een groep bezig met een soort kung fu oefeningen onder leiding van een leraar, er was een groep ´dertigers´ heel geconcentreerd een soort yoga-achtige bewegingen aan het maken, er waren ouderen die met een waaier allerlei oefeningen deden en er waren ook jongeren die badminton speelden, of hooghouden met een soort van shuttle-achtig balletje. Zo deed iedereen zijn eigen oefeningen, in zijn eigen clubje. Mooi om te zien, vooral die geconcentreerde oefeningen waren bijna balletachtig.
Toen ze allemaal klaar waren ben ik verder gelopen naar Silk Street Market, een enorm complex met een soort van Beverwijkse Bazaar, er was echt van alles en nog wat te koop. Ik was er behoorlijk vroeg en zo'n beetje de enige Europeaan, dus ik werd echt belaagd door iedere koopman en - vrouw. Ik vond het niet echt prettig, er werd aan mijn armen getrokken en continue werd ik naar binnen gehaald. Bovendien was er zoveel te koop dat ik gewoon niet meer wist waar ik moest kijken. Ik ben dus maar weer, zonder iets te kopen, naar buiten gegaan. Heb bij de McDonalds ernaast even een kop koffie gedronken om bij te komen en ben toen verder gewandeld naar de Wangfujing Dajie, de winkelstraat waar ik vrijdagavond ook al geweest was. Daar heb ik langs alle winkeltjes en kraampjes in de hutong lopen snuffelen, ik heb slangen en sprinkhanen gezien en allerlei gekke beesten die ze hier eten. Alleen gekeken hoor! Ik begin er niet aan om dat te proeven, blah!

Na het shoppen ben ik op mijn gemakkie terug gelopen naar het hotel en heb ik dit laatste verslag geschreven. Mijn reis zit erop! Straks mijn tas weer inpakken en dan nog één keer een Chinees restaurantje opzoeken en slapen in het hotel. Morgen om 7.00 uur Chinese tijd staat de transferservice voor ons klaar en om 11.15 uur gaat de KL898 met mij erin weer richting Nederland.

Wat heb ik genoten van deze reis! De 3 weken zijn voorbij gevlogen en tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik al drie maanden onderweg ben. Ik heb zoveel gezien en gedaan. Ik zou niet kunnen zeggen wat ik het allerleukst vond, iedere ervaring op zich was bijzonder. Rusland is een bijzonder land, volop in ontwikkeling en er is veel moois te zien. Ik vond het bijzonder om in het land rond te reizen waarvan we vroeger altijd het beeld hadden dat het onze vijand was. In onze geschiedenisboekjes lezen we eigenlijk te weinig over de cultuur en de geschiedenis van dit bijzondere land.
Naar Mongolië zou ik zo weer terug willen, wat is dat een prachtig land. Hoewel......, als ik een reisje zou winnen naar Ullaan Baatar dan gaf ik deze prijs onmiddellijk terug. Maar de natuur in Mongolië is weergaloos. Ik hoop dat dit land in staat is om dit, ondanks het groeiende toerisme, in een goede staat te behouden.
En Beijing is natuurlijk ook een prachtige plek om te beleven. Zoveel mooie dingen te zien en zoveel cultuur te snuiven in deze stad.
Kortom, alles bij elkaar was het een heerlijke reis.

Soms was het afzien, de treinreis van Yekaterinenburg naar Ulaan Baatar, was niet echt leuk, zoveel smerigheid heb ik nog niet eerder meegemaakt en ook ons avontuur met de jak-wagen doe ik liever niet opnieuw. Maar over het algemeen heb ik met volle teugen genoten van alles wat ik heb gedaan en gezien. En Martin: ik heb alles gedaan wat ik wilde doen, je kunt trots op me zijn!

Voor iedereen die overweegt om ook met de Trans Mongolië expres op reis te gaan heb ik twee tips:

• Boek je reis bij Tiara tours, dan is alles tot in de puntjes geregeld, hoewel het excursieprogramma soms net een beetje anders in elkaar zat dan ik van te voren te horen had gekregen. Tiara heeft er voor gezorgd dat ik me steeds veilig heb gevoeld, er was altijd iemand op tijd om me op te halen en weer weg te brengen. De excursies waren goed en de lokale gidsen spraken bijna allemaal verstaanbaar Engels.
• Zorg dat je een flexibele instelling hebt, wees voorbereid op vieze treinen, vieze toiletten, geen of koude douches en dergelijke.

Voor iedereen die heeft meegelezen, bedankt voor al jullie leuke reacties. Het was super om steeds als ik mijn laptop opendeed weer nieuwe reacties te lezen.

Graag tot een volgend reisverslag!

Beijing

Zaterdagavond heb ik in de buurt van het hotel in een leuk restaurantje heerlijk gegeten. Het was erg grappig, want de bediening sprak geen woord Engels, dus met handen, voeten en een menukaart met plaatjes zijn we eruit gekomen wat ik wilde eten en drinken. Heerlijke eend gegeten, met bamboescheuten en allerlei gemengde kruiden. Ik heb het gevoel dat ik hele voeten knoflook heb zitten eten, maar het was heerlijk. Ook nog een lekker biertje erbij en dat alles voor nog geen € 10,--. De meisjes van de bediening vonden het zo moeilijk om mij te helpen dat ze af en toe de slappe lach kregen als ze weer iets aan mij moesten vragen, of als ik iets aan hen vroeg. Maar toen ik braaf met de stokjes mijn maaltje naar binnen werkte vonden ze me geloof ik toch wel weer leuk. Mooi avontuur weer.

Zondag, dag 3 van Beijing alweer! Vandaag gingen we met alle 7 Nederlanders uit ons hotel op stap. In twee auto´s werden we naar een mooie plek bij de Muur gebracht, dit was wel 80 km van Beijing, maar zou minder toeristisch zijn dan de plekken dichterbij. Bij de Muur aangekomen gingen we met een kabelbaan omhoog. Lopen zou ook kunnen, maar dan ben je een paar uur onderweg om er te komen, nu was er meer tijd op de Muur zelf. Jongens, ik heb op de Chinese Muur gelopen! Wat een prachtig ding is dat zeg! Het is indrukwekkend om te horen dat de bouw al in 700 voor Christus is gestart en dat hij 7000 km lang is. Het lopen op de Muur is intensief, het klimt en daalt behoorlijk en niet alle bestrating is even goed in orde. Maar het is wel prachtig! De natuur eromheen is ook mooi dat maakt het plaatje wel compleet. Na een wandeling van een klein uurtje boven gingen we weer naar beneden en daarbij kon je kiezen voor of de kabelbaan, of zo´n soort bobsleebaan. Uiteraard hebben we de bobsleebaan gekozen, lachen! Beneden aan de voet van de Muur krioelt het van de kraampjes waar je souvenirs kunt kopen, hoezo minder toeristisch! Maar we hebben natuurlijk wel lekker rondgeneusd. Angela ik ben echt je zus, ik kan het ook, dat afdingen! Wat is dat een leuk spel zeg! Ik heb een paar leuke souvenirtjes kunnen kopen.
Na de Muur was er weer een lunch geregeld, heerlijk gegeten en na een rondleiding door een koperwerkplaats ging het verder naar het Olympisch dorp. Mooi om al die gebouwen te zien, helaas gingen we niet naar binnen. In de weekenden wordt het Bird´s nest gebruikt voor concerten en The Watercube is gewoon een openbaar zwembad geworden, dus geen toeristische plek. Hiermee zat de excursie dag er weer op, maar Daniel had nog een leuke verrassing onderweg terug naar het hotel, we stopten bij een Chinees theehuis. Wat was dat leuk! We kregen, met zijn allen rond een grote tafel, 5 verschillende soorten thee te proeven en de dame legde van alles uit over het theezetten zelf en over de werking van de verschillende theesoorten. Uiteraard was dit ook bedoeld om je over te halen om zelf thee en theepotten en theekoppen aan te schaffen, maar het ritueel was erg leuk.
Hierna zat de dag er echt op en werden we terug gebracht naar het hotel. Alweer veel beleefd en gezien, nu even lekker rustig aan doen.

Maandag, bij KPOA is het werk alweer begonnen en ik zit nog hier in Beijing, lieve collega's werkze! Vandaag de laatste dag met de gids op pad. We hebben de Lama tempel bezocht, alweer een Boeddhistische plek. Ook hier veel verschillende Boeddhabeelden en heel veel wierook, lekker zeg! Door de enorme massa mensen die hier rondloopt is het niet echt een rustgevende omgeving, maar indrukwekkend is het wel met al die kleuren en geuren. Hierna gingen we naar een echte hutong, de Zhonglouwan Hutong. We hebben het huis van een familie daar bezocht en gekeken hoe zij wonen. Volgens Daniel is dit een rijke familie omdat ze in Beijing veel grond bezitten, ik vond het er erg arm uitzien..... alweer een groot verschil met mijn opvattingen en die van de mensen hier. Daarna werd ik in een riksja door de hutong gereden, jeetje wat heb ik me geschaamd. Moet daar zo´n ielig dun Chinees mannetje op een fiets zonder versnellingen zo´n dikke, luie Nederlandse rondrijden door de wijk. Ik had bijna de neiging om te zeggen: 'Laat mij maar een stukkie fietsen'. Dat ging natuurlijk niet, dus ik heb hem een dikke fooi gegeven. De wijk is enorm arm, het lijkt een soort sloppenwijk. Volgens Daniel is dit ook de manier waarop de mensen op het platteland van China leven, pfff.
Na de hutong alweer een heerlijke Chinese lunch en daarna naar het Zomerpaleis van de keizerin uit de Ming dynastie. Hier een enorme overdaad, veel prachtige tempels en complexen waar de rijke dame in de zomermaanden leefde. Ook hier weer veel symboliek en leven volgens allerlei voorschriften. De daken van de paleizen bijvoorbeeld zijn allemaal geel, de enige die gele daken mocht hebben was de keizerlijke familie, groene daken waren voor de hogere officieren van de keizerlijke garde en het gewone volk moest grijze daken hebben. Als je een andere kleur koos, ging je kop er gewoon af. We hebben in de tuinen rond het Zomerpaleis heerlijk rondgewandeld en zijn met een drakenboot terug gevaren naar onze auto met chauffeur. Dat was alweer het einde van de laatste excursie dag, dus terug naar het hotel en lekker een uurtje onderuit. Want aan het einde van de middag werd ik samen met twee leden van de familie Blok opgehaald om een kungfu show bij te wonen. En wat was dat de moeite waard zeg! Een super spectaculaire show vol kungfu, acrobatiek en muziek. Geweldig! Ik vind het ook wel grappig om te kunnen zeggen dat ik naar het theater ben geweest in alle drie de landen waar ik doorheen gereisd ben.
Na deze show is er alweer een dag van mijn super-reis voorbij. Morgen nog één dagje op eigen houtje Beijing verkennen, ik denk dat het shoppen wordt. Silk streek market staat in ieder geval in mijn agenda, en dan woensdag helaas alweer het vliegtuig naar Amsterdam.

Beijing dag 1 en 2

Na aankomst in het hotel heb ik eerst eens even genoten van deze luxe! Wat een heerlijk hotel. Een mooie kamer, met bad en warm water! Een eigen wc, waar kan een mens blij van worden he?

Na een lekkere douche kon ik het niet laten om meteen de stad in te gaan. Het hotel is dicht bij het Plein van de Hemelse Vrede, maar omdat dat morgen op de planning staat als ik met de gids op pad ga, ben ik naar de Wangfujing Dajie gelopen, dat is een winkel/voetgangersgebied met veel mooie warenhuizen en winkels. Ik had het gevoel dat ik de enige Europeaan was daar, maar wat is het leuk hier op straat. Na Ulaan Baatar voel je je overal veilig dus ik heb lekker rondgewandeld en rondgeneusd. Ben een Hutong ingelopen, dat is een stelsel van allerlei kriskras-straatjes vol met kraampjes met van alles en nog wat. Er is ongelooflijk veel kleur in al die kraampjes en het krioelt van de mensen.
Voorlopig vind ik Beijing een heerlijke stad, morgen met de gids op stap om de bezienswaardigheden te bekijken.

Zaterdag op stap met alweer een persoonlijke gids, Daniel, wat een luxe zeg! In Beijing hebben we zelfs een privéauto tot onze beschikking om overal snel en eenvoudig te komen. De eerste stop was het Plein van de Hemelse Vrede (Tian'anmen Guangchang), jeetje wat is dit groot! Ik heb heel wat pleinen gezien deze vakantie: van het Paleisplein in St. Petersburg, naar het Rode Plein in Moskou en via het plein van de Zwarte Tulp in Yekaterinenburg en het Sukhe Batorplein in Ulaan Baatar naar dit immense plein. De gids vertelde dat er bij grote feesten 1 miljoen mensen op dit plein aanwezig zijn! Kom daar maar eens om op het Lievevrouwenplein in Amersfoort, hihi. Overal zie je afbeeldingen van 'de great leader' Mao, hij wordt nog steeds behoorlijk aanbeden hier. Van het plein zijn we naar de Verboden Stad gelopen. Toen Daniel een kaartje ging kopen, moest ik even wachten op een centrale plek op het plein voor de ingang van de Verboden Stad, daar kwamen ook Patrick en Sharon (mijn coupe-genoten in de trein) bij me staan, zij hebben ook een tour van Tiara, maar dan met hun eigen gids! Patrick is een blonde reus van 2 mtr en hij werd onmiddellijk belaagd door allemaal Chinezen die met hem en later met ons alle drie op de foto wilden, grappig het voelde alsof we morgen in de Privé staan!!
In de tijd van de verschillende dynastieën, je hebt de Ming en de Qing en de Han en nog veel meer, wel 22 dynastieën, was de Verboden Stad hier in China natuurlijk net zo welvarend en overdadig als Versailles, St. Petersburg en alle andere koninklijke paleizen die er geweest zijn. Pas in 1925, ruim na de revolutie van 1911, is de Verboden Stad opengesteld voor het gewone volk, voor die tijd mochten alleen de keizers, de soldaten, de concubines en de keizerlijke familie deze stad betreden. Het is werkelijk prachtig om al die gebouwen te zien, zo kleurrijk! En wat een toeristen zijn hier zeg, het merendeel is overigens gewoon Chinees, als Europeaan val je wel op door je lengte en je huidskleur. Het complex van de Verboden Stad is enorm, er zijn 9.999,5 kamers en de laatste keizer had 1000 concubines om uit te kiezen.
Na de Verboden Stad gingen we naar een restaurant om te lunchen en ook daar waren Patrick en Sharon, dus we hebben met zijn drieën geluncht, gezellig. Na de lunch hebben we het verplichte nummer afgewerkt: een bezoekje aan de zijdefabriek. Iedere toerist uit het buitenland moet een bezoek brengen aan iets dergelijks, of een zijdefabriek, of een emailleverwerkingsbedrijf, of een pottenbakkerij. Maar wij dus naar de zijde, superleuk om te horen hoe zijde gemaakt wordt, wist je dat een zijderups een levenscyclus heeft van maar 2 maanden? Ik heb in de bijbehorende winkel een veel te dure, maar super mooi dekbedovertrek van echte zijde gekocht. Lang leve de creditcards. Na de zijdefabriek was de laatste stop van de dag De Tempel van de Hemel. In deze tempel aanbad de keizer in vroeger dagen, 3x per jaar,de hemel met allerlei verschillende rituelen. In het park rond deze tempel waren erg veel Chinese mensen samen aan het kaarten, of dansen en er werd zelfs uitgebreid samen gezongen. Leuk om te zien met wat voor overgave er werd meegedaan door iedereen.
Daniel vertelde dat in dit park ook erg veel mensen ‘s morgens hun ‘exercise' doen en dan bedoelt hij dat er dan Tai Chi wordt beoefend.

Ook in Beijing is het weer heerlijk om een eigen gids te hebben, het Engels is goed, maar soms door de uitspraak lastig te verstaan en dan is het fijn als je nog een keer kunt vragen wat hij bedoelt. We hebben ook hier weer uitgebreid gesproken over het leven in onze beider landen, hoe het zit met de Communistische Partij in China en hoe het zit met verzekeringen(geen: ziekenhuizen en artsen worden contact betaald), salarissen (weinig, waarvan de helft aan huur wordt uitgegeven) , woonruimte(hij heeft een huis/kamer in Beijing van 10 m2) en ga zo maar door. Hij heeft ook veel uitgelegd over de symboliek die hier overal te vinden is, yin en yang uiteraard en alle bescherming door leeuwen, schildpadden, kraanvogels en de betekenis van alle verschillende kleuren die gebruikt zijn en ga zo maar door. Morgen gaat hij me vertellen in welk jaar (volgens mij het jaar van de Rat) ik ben geboren en wat dat betekent voor mijn karakter hihi, dus wordt vervolgd. Het weer is erg warm hier, vanmiddag helaas ook wat regen, maar mijn gids heeft gewoon een paraplu voor me bij zich, dus ook dat is perfect georganiseerd.

Trein etappe 4

Vanmorgen om 6.15 uur stond de chauffeur al weer klaar om ons naar de trein te brengen, we gingen met de hele groep Nederlanders weer op elkaar gepakt in het busje en op pad naar het station. Dat was gelukkig heel dicht bij. We zaten ook allemaal bij elkaar in dezelfde wagon, dus dat was makkelijk uitzoeken. En wat een trein!! Zo smerig als de vorige was, zo schoon is deze. Hier twee vrouwelijke provodnici, twee Mongoolse dames. Nou die weten wat schoonmaken is hoor. Ongeveer ieder uur werden de toiletten schoongemaakt, en ook alle gangen en vloerkleden werden regelmatig gepoetst. We slaakten met zijn allen een zucht van verlichting. Het lijkt een veel nieuwere trein dan die ik tot nu toe gezien heb, dus dat was een zaligheid. Zelfs de bedden waren beter. We zaten wel met 4 in een coupe, 3 Nederlanders en 1 Belgische jongen. We hebben heerlijk zitten kletsen, de twee andere Nederlanders zijn met deze Trans Siberië Express begonnen aan een reis van een jaar, dus voor hen begint het pas.
De trein vertrok om 7.15 uur en ´s avonds om 19.00 uur kwamen we aan bij de grens tussen Mongolië en China. Onderweg hebben we weer van alles gezien, kamelen, kraanvogels en antilopen maar vooral veel leegte! Wat een enorm land is dit zeg, we waren dus 12 uur onderweg en we hebben één stad gezien. Wel een paar kleine dorpjes en hier en daar een groepje Ger-tenten, maar verder is het land leeg. Het laatste stuk tot de grens passeerden we de Gobi woestijn, we hebben niet echt door het zand gereden, onze trein ging vooral door de droge steppen die het begin van de Gobi vormen. Het is wonderbaarlijk dat zelfs in dat onherbergzame land nog mensen wonen.
Na het passeren van de Mongoolse grens, weer een stukje niemandsland, daarna de grens met China. Hier werden de paspoorten ingenomen en daarna gingen we met de hele trein een grote hangar in, in deze hangar werd ieder treinstel apart opgehesen en werden de onderstellen van de trein verwijderd, daarna kwam er een nieuw onderstel onder. Omdat het spoor in Mongolië en Rusland breder is dan alle andere sporen in de wereld was deze wisseling van het onderstel nodig. Alles bij elkaar een klusje van een paar uur. Om 1.00 uur ging de reis weer verder. Uiteraard was het voor ons toen bedtijd. 's Morgens bij het wakker worden waren we ineens weer in een andere wereld. Waar Mongolië vooral leeg is, zag je hier buiten weer landbouw en meer bebouwing. Ook ging de reis een groot deel door een werkelijk prachtig gebergte. We zijn wel 20 tunnels gepasseerd om alle bergen te trotseren. Ook weer een mooie ervaring. Na aankomst in Beijing stond de gebruikelijke transfer-service alweer te wachten. Met 7 Nederlanders zijn we naar het Chongwenmen hotel gebracht, dicht tegen het centrum van Beijing aan. Het is hier enorm warm en super leuk op straat met zoveel mensen, tuktuk's, scooters, auto's en nog veel meer om naar te kijken. Na een heerlijke douche met warm water deze keer, ga ik nu de stad maar eens verkennen.

Ulaan Baatar

Dinsdagmorgen werden we na het ontbijt weer opgehaald met een bus en naar ons hotel in Ulaan Bataar gebracht. Na het inchecken was het meteen weer vertrekken voor de stadsexcursie. We zijn op het Sukhe Batorplein geweest, Sukhe Bator is de held van Mongolie, hij heeft hen namelijk in 1912 bevrijd van China. Ook dit plein is weer enorm groot. Daarna gingen we lunchen met zijn allen in een Mongolian BBQ restaurant, hier heeft Van der Valk het ‘live-cooking' gewoon afgekeken hoor! Lekker gegeten dus en daarna gingen we naar de International Garden of 1000 Buddha's. Een mooie, maar vervallen boeddhistische tempel en daarna naar nog een aantal bezienswaardigheden waaronder een enorm Boeddhabeeld. Aan het einde van de middag hebben we een folkloreshow bijgewoond. Hier werd gezongen op traditioneel Mongoolse wijze, namelijk met keelklanken. Of ik het mooi vond weet ik niet zo goed, maar het was wel indrukwekkend. Er waren natuurlijk ook dansers in traditionele kledij en met van die grote maskers. Ook weer leuk om bij te wonen.

Onze gids spreekt Engels, maar eigenlijk kun je haar niet verstaan en ook als je zelf vragen stelt duurt het een tijdje voor ze door heeft wat je bedoelt. Bovendien zijn we nu met een best wel grote groep en dat kan ze eigenlijk helemaal niet aan. Ze is veel te bescheiden om zich duidelijk verstaanbaar te maken, jammer, want dat maakt het allemaal wat minder interessant.

Ulaan Baatar is een vreemde stad, het is in ieder geval de koudste hoofdstad ter wereld, maar in de zomers is het heet en droog. Het is een mix van oude communistische bouw, het land was lang onder communistische invloed. Na de perestrojka is alles vrijgegeven en dat zie je dan ook. Het is enorm rommelig en het lijkt straatarm. Het lijkt alsof de stad alle invloeden van andere culturen absorbeert zonder erbij na te denken of dat ook past in hun eigen cultuur. Nergens heb ik zoveel verschillende soorten eettentjes gezien. Naast de Apple en Adidas winkel zitten een paar lokale handelaren met hun eigen verbouwde groenten en fruit in kleine stalletjes. Het is echt een samenraapsel van van alles en nog wat. De wegen en trottoirs zijn werkelijk verschrikkelijk. Gisteren heeft het geregend en nu staan de straten onder water. Het lijkt erop dat er niets gerepareerd wordt, dus de gaten in de weg worden alleen maar groter. Er wordt daarnaast wel erg veel gebouwd in de stad, de wolkenkrabbers verschijnen naast het grote Boeddhabeeld. Tussen al deze nieuwbouw staan gewoon Ger's met een stukje gras eromheen. In de stad is het een mengelmoes van Aziatische en Oost-Europese invloeden. Het verkeer is een drama, ook hier is het: wie de brutaalste is, mag eerst. Ook bij het oversteken is dat zo trouwens, je moet gewoon maar gaan lopen en een beetje stoer kijken, dan stoppen de auto's, hopelijk. In deze stad ga ik niet 's avonds alleen naar buiten, hier voelt het echt niet prettig.

Het hotel is prima, maar helaas heeft Ulaan Baatar deze weken geen warm water, dus moeten we koud douchen, hihi. Er is hier stadsverwarming en in de zomer doen ze daar het onderhoud voor. Lijkt me verstandig, want in de winter hebben ze die met -40 hard nodig. Dus tot 10 augustus is er nergens warm water. Maar ach, dat overkomen we ook wel weer.

Op woensdag hebben we weer een deel van de stadstour gedaan. Nu begonnen we met het Gandanklooster. Het meest noordelijk gelegen boeddhistenklooster ter wereld. Het is een actief klooster en we mochten getuige zijn van de ochtendceremonie van de monniken. Ook hebben we het grootste Boeddhabeeld dat er is gezien. En er was een schooltje waar de jonge kinderen ingewijd worden in de rituelen van het boeddhisme. Wat is het Boeddhisme een prachtig en kleurrijk geheel! Na het klooster zijn we gaan kijken in een Ger-fabriek. Hier zagen we hoe die prachtige tenten gemaakt worden en als laatste gingen we nog naar het International museum of Mongolia, waar de hele geschiedenis van het land werd verteld. En dat is nog al wat, van onderdrukking door de Hunnen, de Turken en de Chinezen naar ‘samenwerking' met de Russen en uiteindelijk in 1991 naar een onafhankelijke Mongoolse staat.

Na de lunch was er dan eindelijk tijd om op eigen houtje even door de stad te snuffelen en dat heb ik dan ook heerlijk gedaan. Even lekker alleen erop uit. Wat winkels gekeken, maar veel kopen doe je hier niet. Het is allemaal spotgoedkoop hoor daar niet van, maar het is echt allemaal het meest verschrikkelijke plastic wat er te koop is. Wel heerlijk om even tussendoor te neuzen. Ik heb wel wat inkopen gedaan in de supermarkt, want morgen staat de laatste etappe in de trein op het programma, dus dan moet er weer wat voorraad mee. Als laatste heb ik lekker een biertje gedronken in een kroegje, daarbij heb ik een fruitschotel genomen voor de broodnodige vitamientjes. De schotel was alleen een beetje groot...maar wel lekker. Nu weer terug in het hotel. Straks de tas weer inpakken en dan morgen om 6.15 uur weer aantreden voor het vertrek.

Mongolië is een bijzonder land met weergaloos mooie natuur! De mensen in dit land zijn vriendelijk en gastvrij, hoewel een van ons hier op straat bijna slachtoffer werd van een groepje jongeren die wilden zakkenrollen. De stad is niet mooi, het is een stad die zich volop wil ontwikkelen, maar geen middelen lijkt te hebben om de zaken op te knappen die dat nodig hebben. Ik denk dat het er hier over 10 jaar enorm anders uit ziet.

Ik ga nu op weg naar China, Beijing here I come.

Terelj National Park

Na de lunch, die we weer gezamenlijk hebben genoten in het restaurant van het Ger kamp, ben ik samen met twee andere Nederlanders naar het museum van Dhengis Khan geweest. Wat een trip! We gingen met een auto van één van de mensen van het Ger kamp, zo´n autobusje voor 8 personen, maar dan oeroud. Dat is maar goed ook, want de wegen zijn hier erbarmelijk slecht. We hebben alleen van de rit naar het museum al genoten. Onze chauffeur, een echte Mongoliër, weet alle binnenwegen en nam die dan ook. Het eerste stuk ging nog over asfalt, maar ook daar moet je je niet teveel bij voorstellen hoor, het is slecht en vol kuilen en gaten. Toen over de binnenwegen en dat zijn eigenlijk karrensporen, we hebben gehobbeld en ons helemaal gek gelachen om alle capriolen die iedereen hier met zijn auto uithaalt. Om de kuilen te ontwijken gaan ze soms maar door het gras langs de weg, of ze rijden helemaal links van het pad, dan komen er dus gewoon auto´s recht op elkaar af en wie de meeste moed heeft kan op de weg blijven, de ander gaat ernaast. Superleuk, maar achtbanen in de Efteling hoeven dit jaar niet meer. Toen het museum; er staat een gigantisch groot beeld van Djengis Khan midden in het land, het beeld is 40 mtr hoog en staat bovenop het museum dat erbij hoort. Zoals gezegd zijn hier nauwelijks bomen en het land is helemaal kaal. Je ziet dat beeld dus al van heel ver glinsteren in de zon, want het is van staal gemaakt. Het museum was interessant, weer een beetje geleerd over de geschiedenis van Mongolië. In het museum waren allemaal voorwerpen te zien uit de bronstijd en de ijzertijd, toen Mongolië een groot imperium was. Prachtig om te zien. Daarna konden we nog het hoofd van het paard beklimmen en vandaar had je een prachtig uitzicht op de omgeving. Beneden hebben we ons toen nog gekleed in oude Mongoolse gewaden en hebben we daar foto´s van laten maken door onze gids/chauffeur. Het was een heel ander museum dan je zou verwachten, erg leuk om te bezoeken.

Na dit uitje de rest van de middag geluierd en samen het diner gegeten. Na een gezellige avond met een heel stel mensen rond een kampvuur heb ik heerlijk geslapen in de Ger. Helaas heb ik de wolven niet gehoord vannacht.

Maandagmorgen na het wakker worden de Ger uit en ineens zijn we omgeven door allemaal koeien en een paar geiten die hier gewoon tussen de tenten komen grazen. Gisterenavond had ik al van de mevrouw van het tentenkamp gehoord dat vee hier helemaal vrij is. Er zijn geen hekken en ze grazen waar ze willen. Een mooi leven dus voor de beesten. Ik heb een tijdje op het trappetje van mijn Ger zitten genieten van het uitzicht, iedereen sliep nog, dus het was helemaal stil. Ik heb nooit geweten dat grazende koeien zoveel geluid maken bij het eten.
Na het ontbijt stond er een jak-wagen voor ons klaar en zijn met een groep van 10 man een wandeling gaan maken door het national park Terelj. De tassen werden vastgebonden op de wagen en met de jak voorop vertrokken we de bergen in. Het is jammer om te zien dat in dit park zoveel Ger-tentenkampen verschijnen, het doet bijna niet meer onder voor de Franse kust aan de Atlantische oceaan. Uiteraard doen we daar zelf ook aan mee, maar het zien van al de bouwplekken waar nog meer tentenkampen komen geeft wel aan dat dit land er over 5 jaar heel anders uit zal zien, Maar wat een prachtige natuur! Er zijn erg veel mooie bloemen op de bergen te vinden, sommige stukken zijn helemaal blauw van de riddersporen en er groeit hier zelfs edelweiss in overvloed. We hebben ook verschillende roofvogels gezien, een wauw en een arend onder andere. En er zijn hier ook raven, supergrote kraaien, zeg maar. We zijn geklommen naar 1580 meter hoogte, mooi!!

Er was wel een klein probleempje..... bij het beklimmen van de laatste heuvel wilde de jak niet meer verder en toen de Mongoolse jongens die hem stuurden hem aanspoorden om verder te gaan brak hij los en ging hij er volledig op hol vandoor, met de kar met onze spullen terug naar het dal. Daar gingen onze tassen. Best eng want daar zit je paspoort, je geld en alles in! Gelukkig was het touw waarmee de tassen bij elkaar werden gehouden niet zo goed vastgezet, dus één voor één vielen ze er allemaal af. Over een lengte van ongeveer een kilometer naar beneden lagen onze spullen dus verspreid over de vlakte. Gelukkig zat mijn tas dicht, hij is wel beschadigd, maar ik hoop hem nog te kunnen gebruiken tot thuis. Van een meisje uit de groep hebben we een deel van haar camera niet terug kunnen vinden helaas. We zijn allemaal goed verzekerd dus dat komt wel goed. Eén van de jongens van de jak-wagen had zijn hand wel bezeerd, maar verzorging wilde hij niet. Toen alles weer bij elkaar was gezocht, gingen de jongens achter de jak met wagen aan en wij gingen weer terug omhoog. Na een wandeling van 3 uur kwamen we aan bij een picknickplek waar de lunch al op ons stond te wachten, heerlijk Mongools eten! Na de lunch gingen we met de auto verder naar een Boeddhistisch klooster. Het was alweer een rit vol hobbels en geschud in de auto, maar het was de moeite waard. Bij het tempelcomplex aangekomen zijn we verder gaan lopen. Een enorm steile heuvel op, met allemaal spreuken langs de route. Het laatste stuk was eerst een houten touwbrug en daarna nog een grote trap met iets te hoge treden. Toen ik boven was, was ik doodmoe! Maar wat een mooie tempel. Vol kleuren en afbeeldingen van allerlei Hindoeïstische goden en godinnen. Erg indrukwekkend om daar rond te mogen kijken.

Na het bezoek aan het klooster, zijn we nog even langs de Turtle Rock gegaan, een van de vele rotsformaties heeft de vorm van een enorme schildpad. Daar was uiteraard ook een souvenir-ger bij en dat was leuk even rondneuzen. Daarna terug naar het tentenkamp en even achterover om bij te komen van al deze avonturen.

Na het diner stond namelijk alweer de volgende actie op het programma! Direct na het eten kwam een Nederlandse vrouw met een aantal Mongoolse weeskinderen langs in het restaurant. Zij heeft een stichting opgericht om de weeskinderen onderdak te geven en ze zoveel mogelijk te laten opgroeien in een min of meer normale gezinssituatie. De kinderen gingen voor ons optreden, het was schattig. Er waren heel kleine kindertjes bij, maar ook wat grotere en allemaal zongen ze vol overtuiging hun liederen. Nadat zij het Mongoolse volkslied hadden gezongen, fier rechtop en met de hand op de borst, moesten wij het Wilhelmus zingen. Ik had nooit verwacht dat ik ooit het volkslied zou zingen in Mongolië. Na afloop van het optreden kregen de kinderen een lekkere maaltijd in het hotel en konden wij souvenirs kopen of gewoon doneren aan de stichting. Na dit alles gingen we nog een keer op pad en wel naar een nomadenfamilie in de buurt. We mochten meekijken bij het jak-melken en daarna werden we binnen uitgenodigd om van allerlei etenswaren te proeven, van yoghurt en koek, tot kaas en zelfs wodka van jak-melk. Laat ik het voorzichtig zeggen: niet alles was even lekker. Maar we hebben alles geproefd. Het was super om te zien hoe trots dit gezin is op hun tradities en hoe graag ze dat met ons willen delen. We zijn van alles te weten gekomen over het nomadenleven.
Helaas was dit het laatste in dit prachtige park, hier zou ik nog wel een poosje willen blijven hoor! De natuur is fantastisch, veel groene heuvels en fascinerende rotsformaties. Vriendelijke mensen in het kamp die alles doen om het je naar de zin te maken. Maar de volgende etappe van de reis wacht, dus opnieuw alles inpakken. De laatste nacht in de ger opnieuw heerlijk geslapen en helaas weer geen wolven gehoord.

Treinetappe 3

De trein etappe 3

In Yekaterinenburg werd ik ´s avonds laat weeer opgehaald door de directeur van de tourist agency, hij bracht me weer naar het station. Hier geen service tot in de trein, op het stationsplein legde hij me uit hoe het electronische bord werkte en toen zette hij mijn tassen uit de auto en vertrok, beetje jammer! Op zich was het bord wel heel duidelijk, helaas viel het 4 minuten voor mijn trein zou aankomen uit en toen gingen ze omroepen op welk perron de trein zou aankomen, ja uhm.... Gelukkig was er een erg lieve dame in een kiosk die voor mij heeft uitgezocht op welk perron ik moest zijn en zo kwam het allemaal toch weer goed. De trein arriveerde en het bleek een chinees exemplaar te zijn dat de hele route naar Beijing doet. Nou jongens het was een gruwel, wat een verschrikkelijk smerige trein! De provodnici in deze trein zijn Chinees, maar ze doen niets anders dan de deur open doen en weer op slot en verder zorgen ze vooral voor hun eigen eten. Door de Russische provodnici werd er 's morgens gestofzuigd en werd het toilet regelmatig schoongemaakt, hier niets van dat alles. Ik kwam erachter dat je maar het best direct na een stop op een van de stations naar het toilet kon gaan, want dan was het helemaal doorgespoten. De hygienedoekjes en ontsmettingsmiddelen zijn dus niet voor niets mee!
Voordeel was dan weer dat ik hier een heel groot deel van de reis een coupe voor mij alleen had, dus ik kon rustig de deur op slot doen en me omkleden in de coupe, in plaats van in het toilet. Want in dat toilet wilde je zo min mogelijk komen. Mijn buren in deze trein waren 5 Noren en 2 Zweden die toevallig in hetzelfde treinstel terecht gekomen waren, maar die elkaar erg goed ‘verstonden'. Op de avond dat ik instapte waren ze allemaal behoorlijk dronken. Dus leek het even een heel vervelende treinreis te worden, maar uiteindelijk heb ik maar een biertje meegedronken in de restauratiewagen en daarna waren we dikke vriendjes, Het voordeel van de coupe alleen was dat ik de deur dichtdeed als ik geen zin had in mensen, en als ik daar wel zin in had zette ik de deur weer open en dan kwam er altijd wel iemand een praatje maken. In de restauratiewagen heb ik ook nog allerlei mensen uit allerlei landen gesproken, super leuk om al die reisverhalen uit te wisselen. Twee dames uit Hongkong die in Engeland op familiebezoek waren geweest, een Russisch stel dat al eens in Amsterdam een broodje haring had gegeten en daar erg enthousiast over was, een Zwitsers meisje dat echt op de bonnefooi rondreist door Rusland. Erg interessant.
In Irkoetsk zijn mijn Scandinavische vrienden uitgestapt,wel na het maken van afspraken voor een reisje naar Noorwegen en Zweden natuurlijk! En in Irkoetsk stroomde de trein vol met Nederlanders. Er kwamen er ook twee in mijn coupe bij, dus het was gedaan met de privacy. Sharon en Patrick komen uit Purmerend en reizen de rest van de trip ongeveer de zelfde route als ik. Dat doen trouwens alle Nederlanders die ingestapt zijn. Ze hebben ook allemaal de Tiara reis geboekt, dus ik ben vanaf nu niet meer alleen op weg.

De route van deze 3 dagen in de trein was de volgende: Tyumen-Ishim-Omsk-Balabinsk-Novosibirsk-Taiga-Malinsk-Krasnoyarsk-Ilanskaya-Nishne Udinsk-Zima- Irkutsk-Slyudyanka. Er waren dus veel stops en op bijna alle stations waren weer Babushka's aanwezig. Soms met een heel uitgebreid assortiment, soms wat minder.

Het landschap is enorm veranderd, van de berkenbossen na Moskou hebben we nu enorme graanvelden gezien, heel brede rivieren, mooie bergketens en ook veel industrie (houtverwerking en mijnen). Het lijkt of je 50 jaar teruggaat in de tijd, je ziet hooiwagens die met de hand worden geladen, ruiters die de koeien weiden. Ook weer veel kleine dorpjes met groene of blauwe huizen, en vaak met een kerk met gouden koepel, zoals overal. De mensen hebben allemaal een terreintje rond hun huis waar ze vooral aardappels kweken, deze staan binnen omheiningen. Daarbuiten lopen de koeien en de paarden. Je kunt hier dus echt spreken van scharrelkoeien, jeetje wat hebben die beesten een ruimte!
Maar het leven lijkt hier enorm hard te zijn, mensen zorgen voor zichzelf en moeten in de zomer de voorraad voor de winter binnenhalen. Met mijn Zweedse vriend hebben we het leven hier uitgebreid ‘befilosofeerd' en we hebben de conclusie getrokken dat we in enorme rijkdom leven in onze Westerse wereld. Je gaat je gewoon schamen voor onze jacht naar meer-meer-meer. Hier is het belangrijk dat iets werkt en hoe het er dan uitziet is niet van belang. Je wordt wel een beetje nederig van het zien van zoveel ‘armoede'.

Bij de grensovergang uit Rusland hebben we ruim 4,5 uur moeten wachten. Wat ze allemaal doen in die douanekantoren is mij niet duidelijk, maar lang duurt het. Ze nemen alle paspoorten mee, dan blijven ze dus heel lang weg en mag je op het perron rondlopen. Dan op enig moment moet je terug in de trein, krijg je je paspoort terug en dan komt er een soort van ontzettend booskijkende militair nog je coupe bekijken.

Daarna gingen we het niemandsland in en na een uur rijden kwamen we bij de Mongoolse grens aan waar het hele spelletje nog een keer werd gespeeld. Hier moesten we echter in de trein blijven en we moesten de gordijnen dichtdoen. Gelukkig duurde het hier slechts 1,5 uur en mochten we daarna verder Mongolie in.

En wat een ander land. Na de grensovergang zijn we meteen gaan slapen, maar toen we vanmorgen wakker werden zagen we een enorm leeg land. Het is prachtig groen, de heuvels zijn bedekt met gras en je zier er nauwelijks bomen. Af en toe zie je een groepje Gers en dan weet je dat er in de buurt ook wat vee rondloopt. Verder is het leeg! Wat een ruimte.

De aankomst in Ulaan Baatar is indrukwekkend, ik weet nog niet hoe ik de stad moet omschrijven, maar dat komt van de week wel als ik er twee dagen doorbreng. We werden met de hele groep Nederlanders opgehaald met een bus en direct naar een bank gebracht om geld te wisselen. Je voelt je hier rijk hoor! 1 Euro is 1600 Tygruk.... Na het geld wisselen werden we naar het Ovootel Hotel gebracht en daar kregen we een ontbijt. Eén grote tafel gedekt voor 19 Nederlandse gasten, grappig en gezellig.
Daarna werd de groep gesplitst. Een aantal gaat in Mongolië iets anders doen, maar met een groep van 15 mensen zijn we nu aangekomen in het Ger tentenkamp van Tiara. Ik heb voorlopig een Ger voor mezelf alleen, dus lekker luxe. De Gers zijn prachtig, al het houtwerk is helemaal beschilderd in mooie kleuren. Er staan 4 bedden, 4 hele kleine stoeltjes en een kachel. Ondanks dat het buiten warm is, is het hier binnen heerlijk koel. Straks om 13.00 uur is de lunch, daarna een middagje relaxen denk ik en dan morgen een wandeltocht onder begeleiding van een gids.