25-07-2022. Boeda

Vandaag is het plan dus de overkant van de Donau, daarom de wandelschoenen maar weer aan want voor zover ik weet is het daar weer klimmen en dalen. Maar eerst wil ik even langs de grote markthal, nog net aan deze kant van de rivier. Toen we zo’n 20 jaar geleden bij het Balatonmeer op vakantie waren en we een bezoekje aan Boedapest brachten vond ik die al heel mooi, dus daar wilde ik graag naar terug. Ik was er best vroeg en ik weet niet of het daardoor komt, maar het was er uitgestorven. Veel kraampjes waren ook gesloten, misschien toch ook een corona-erfenis? In ieder geval heb ik lekker fruit gekocht, goed voor de reis van morgen.

Daarna dan toch echt de brug over, met een bus deze keer. Boedapest is echt een grote stad en met de hitte red je het gewoon niet om alles lopend te doen, dus maak ik dankbaar gebruik van mijn 10-rittenkaartje. Vanaf de bushalte was er een trap omhoog naar de Buda-burcht.

De eerste stop was bij het Vissersbastion, uiteraard moest ik daar als echte Visser even naartoe. En na een kopje koffie heb ik genoten van het uitzicht over Pest vanaf het hooggelegen bastion, prachtig. Daarna heb ik op mijn gemakje een rondje geslenterd over en door het kasteelterrein. Mooi over de vestingwal en uiteindelijk ook door het kasteel. En wat een pracht en praal is het ook hier weer. Ik lees op dit moment een boek over de opkomst van Napoleon en zijn beginnende liefde voor Joséphine, in dat verhaal speelt natuurlijk de opstand van het volk tegen de rijke bourgeoisie een grote rol. Als ik hier zo door zo’n kasteel loop, dan snap ik die opstand wel hoor. Net zoals je dat begrijpt als je door het Louvre of de Hermitage loopt. Wat een overdaad aan marmer en goud.

Maar goed, voor ons toeristen is dit natuurlijk heerlijk om je aan te vergapen. Helaas zijn de musea op maandag gesloten, dus die lokkende art-deco tentoonstelling ging jammer genoeg niet door.

Daarom ben ik maar naar beneden gelopen, ruim 200 treden trouwens! En daar heb ik de beroemde tram 2 gepakt. Toch weer aan de Pest-zijde dus. Maar dit trammetje, zo’n ouderwetse gele, rijdt langs de Donau en de grote, mooie gebouwen aan deze oever. Leuk om te doen!

Bij het parlement, dat immens grote, prachtige gebouw ben ik even uitgestapt voor de lunch en een korte wandeling langs de Donau. Want gisteren tijdens de fietstocht wees de gids ons op een bijzonder gedenkteken. Op de kade, schuin voor het parlementsgebouw, staan een heleboel schoenen, deze schoenen staan er om de Joden te gedenken die in de Tweede Wereldoorlog hier het ijskoude water in werden gegooid, nadat ze eerst hun schoenen hadden moeten uittrekken. Dat wilde ik even van dichterbij bekijken, en weer denk ik: hoe kan de ene mens dit de andere aan doen?

Hierna ben ik weer in tram 2 gestapt, want mijn volgende doel was de Parisien Passage, ik dacht dat dit een overdekte winkelpromenade was in Parijse art-nouveau stijl, maar nee….het bleek een theesalon te zijn, niet goed gelezen Visser. Toen heb ik daar lekker op mijn gemakje gewoon een veel te dure thee zitten drinken, dat was een mooi plekje.

Tot slot nog via de meest toeristische winkelstraat van Boedapest teruggewandeld richting hotel. En omdat het zo warm is vandaag heb ik onderweg heerlijk een poosje in een park verder zitten lezen over Joséphine en Napoleon.

Morgen is er weer een reisdag, alweer een lange, maar ik hoef niet zo vroeg op. De eerste trein vertrekt om 10.40 uur.

24-07-2022. Pest

Vanmorgen werd ik wakker met een gek gevoel: ik weet het nog even niet met deze stad. Ik weet niet of het komt door de buurt rond het hotel (gisterenavond bij mijn rondje zag ik vooral veel döner kebab zaken), of doordat ik me helemaal niet kan oriënteren het lijkt zo’n immens grote stad of door het Hongaars waar ik een beetje door overweldigd wordt, maar helemaal prettig begin ik niet aan mijn bezoek hier. Maar goed, we gaan er gewoon voor en vanmorgen heb ik weer een fietstour geboekt. Dus hopelijk geeft dat me een beetje richting.

Deze keer gingen we met een groepje van 8 Nederlanders op pad met een gids en zij liet ons Pest zien, het vlakke stuk van de stad. Aan de overkant van de Donau ligt Boeda, maar dat ga ik morgen bekijken. Het verleden van Hongarije hangt aan elkaar van veroveringen en bezettingen, dus daar gingen veel van de verhalen van onze gids over. En natuurlijk ook over Sissi en haar Franz.

We hebben veel herdenkingsmonumenten gezien, zowel van de Tweede Wereldoorlog als van de ‘bevrijding’ van het communisme. Er was een groot, indrukwekkend monument dat was gemaakt als dank voor de Russen die Hongarije bevrijd hadden van nazi Duitsland. Onze gids zei er heel droog achteraan: “ze zijn alleen 40 jaar vergeten om zelf weer te vertrekken”. Dat monument staat overigens op de stoep van de Amerikaanse ambassade. En als plaagstoot terug plaatste Amerika een beeld van Reagan en Bush aan weerszijden van het monument. Iets met koude oorlog geloof ik.

We hebben in een stadspark, vlakbij de buiten-ijsbaan waar Rintje Ritsma ooit een WK won lekker wat gedronken met elkaar en daarna ging het weer verder op de fiets.

De stad staat vol met mooie gebouwen die vrijwel allemaal dateren uit 1896, toen vierde men dat Hongarije 1.000 jaar bestond en werd de stad opgeleukt. Er is toen ook een geweldig heldenplein gemaakt met heroïsche beelden van de oprichters van de stad. Kortom, ook dit was weer een leuke tour om de stad een beetje te leren kennen.

Na het inleveren van de fiets was het tijd voor de lunch en daarna heb ik de Szent Istvan Bazilika (Sint Stefanus basiliek) bezocht. Een prachtige kerk met opnieuw veel goud. Ze hebben daar een bizar reliek, namelijk de rechterhand van de beste heilige koning Istvan. Wat een raar volk zijn we toch, dat dit soort relieken worden gekoesterd.

Mijn volgende doel was een wandeling over de Andràssy Ut, de voornaamste boulevard in Boedapest. En inderdaad Dior zit er gebroederlijk naar Louis Vuitton en alle andere topmerken. Het is zondag dus helaas niet geshopt, hihihi. Op deze boulevard zit echter ook een bijzonder museum, dat ik echt wilde bezoeken. Het heet het Terror Museum, en terror was het!

Hongarije koos in 1939 voor een bondgenootschap met Nazi Duitsland, daardoor kwam het de eerste jaren vrij ongeschonden de oorlog door. Overigens werden de Joden ook hier ‘gewoon’ afgevoerd hoor. In 1944 keerde Hongarije de steven en wilden ze verder met de geallieerden. Vanaf dat moment waren de nazi’s ook in Boedapest geen vriendjes meer. Ze vestigden hun hoofdkwartier aan de Andràssy Ut en in dat hoofdkwartier gebeurden heftige dingen, als je daar gevangen gezet werd, of verhoord, dan bekocht je dat vaak met je leven. Na de bevrijding van Hongarije door Rusland veranderde het nazi hoofdkwartier in een soort KGB hoofdkwartier, dat heette hier overigens de ÁVH. De Hongaren die er werkten waren vaak dezelfde als voor de bevrijding, zij switchten gewoon van nazi naar communist. De gruwelijkheden gingen onder het nieuwe regime dus gewoon door. Nu waren onder andere de rijke burgers van het land de paria’s. In het museum is veel te zien over deze tijd en in de kelders loop je door de cellen, een beklemmende ervaring. In filmpjes met getuigenissen van overlevenden zie je hoe enorm sadistisch men te werk ging. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe de ene mens dat de andere aan kan doen.

Het museum is zeer omstreden in Boedapest, tegenstanders vinden dat Hongarije zich in dit museum als slachtoffer van de situatie neerzet, terwijl de regeringsleiders destijds ‘gewoon’ vriendjes’ waren met zowel de nazi’s als met de Russen.

Na deze heftige onderdompeling in de geschiedenis had ik even behoefte aan iets leuks, dus ging ik met de metro en tram naar Margitsziget. Het mooie groene eiland midden tussen Boeda en Pest in de Donau. Het is een soort festival eiland met hippie tentjes, veel sportaccomodaties en een prachtige fontein die ieder uur een muzikale show laat zien. Daar heb ik genoten van het heerlijke zomerweer. Want gisteren was het hier 37 graden, vandaag ‘maar’ 32. Gek hoor, dat 32 graden koel kan aanvoelen.

23-07-2022. Van Praag naar Boedapest

Vandaag was weer een reisdag en weer een lange! Om 8.56 uur vertrok mijn trein vanaf Praag hl.n, dat laatste betekent zoiets als Praag Centraal. De borden gaven aan spoor 4, oh nee toch niet, 1 minuut voor tijd werd dat veranderd in spoor 2. Dus rennen met de rugzak op, maar gehaald, pfff. Ik heb in deze trein weer een gereserveerde zitplaats in de eerste klas. Kennelijk heb ik bij het boeken van de reis gekozen voor eerste klas tickets, hahaha was ik allang weer kwijt, maar ik geniet ervan.

Ook deze morgen is er al snel vertraging op de lijn, er wordt aan het spoor gewerkt. Ben benieuwd hoe dat de rest van de dag gaat uitpakken. Ik heb vandaag 2 opties, de eerste is in deze intercity express blijven tot Szob, dan daar een stuk in een vervangend vervoer bus -want daar is door een grote aardverschuiving de spoorrails een paar meter opgeschoven- en dan het laatste stuk weer in een regionale trein. De tweede optie is uitstappen in Breclav, daar op de trein naar Wenen en in Wenen op de trein naar Boedapest. Ik twijfel welke van de twee het wordt, maar er is nog twijfeltijd want de rit tot Breclav duurt bijna 4 uur.

Ondertussen geniet ik van het landschap, de graan-, mais- en zonnebloemvelden gaan weer gewoon door. Maar nu worden ze afgewisseld met reeën, best veel reeën. Ik zie ook een grote haas ruzie maken met een roofvogel, die is vast uit op het hazenleger. We rijden een stuk langs de Elbe en ik word herinnerd aan de topo-lessen van vroeger. Plaatsen als Brno en Bratislava komen voorbij, we gaan dus ook door Slowakije. Ondertussen zie ik goederentreinen volgeladen met boomstammen, wat een hout wordt hier verwerkt zeg.

Ik zit in een 6-persoons coupe, samen met een jongeman. We raken aan de praat en hij vertelt dat hij uit Oostenrijk komt, maar inmiddels in Bratislava woont. We kletsen over onze reizen, hij komt nu net terug van een treinreis door Zweden, Noorwegen en Denemarken en gaat via Praag (waar een vriend woont) weer terug naar huis. Hij blijkt leerkracht te zijn op een German School in Bratislava, dus we hebben gespreksstof genoeg.

Met hem overleg ik ook even over mijn twee opties, volgens hem is de busrit echt maar een klein stukje en ondanks de warmte dus best te doen. En als ik zie dat de trein uit Breclav ook vertraging heeft en ik misschien de aansluiting in Wenen mis, besluit ik te blijven zitten en dat stukje toch maar met de bus te gaan. Bovendien is het gesprek met mijn Oostenrijkse reisgenoot veel te leuk om al uit te stappen. Dit is het leuke aan treinreizen én aan alleen gaan, je maakt snel contact en voert gesprekken die je anders nooit met een vreemde zou voeren. Ik geniet ervan.

Maar uiteindelijk moet hij er natuurlijk toch uit als we Bratislava aandoen. Daarna reis ik nog 1,5 uur verder met deze trein tot Szob. Daar worden we uit de trein gejaagd en de klaarstaande bussen in. Het is buiten 37 graden, daar merk je niks van in de trein die voorzien is van airco. Maar buiten en in de bus des te meer. Maar het vervangend vervoer is prima geregeld, we zitten met ongeveer 15 personen in de bus en rijden een kleine 20 minuten naar het volgende treinstation. Daar gaat iedereen weer uit de bussen, hup de klaarstaande trein in. En geluk bij een ongeluk, deze Hongaarse regiotrein is een hypermodern geval, met heerlijk werkende airco.

Het laatste stuk tot Boedapest rijden we langs de Donau en ik zie overal mensen zwemmen en varen. Iedereen zoekt verkoeling vanwege de hitte.

Aangekomen in Boedapest (17.00 uur) doe ik een poging om tramkaartjes te kopen, maar oh jee dat Hongaars, help! En hier spreekt lang niet iedereen Engels merk ik al snel.

Maar uiteindelijk lukt het me om een 10-rittenkaart te kopen en die ook nog te betalen hahaha. Dus hup, de tram in en voor het nieuwe hotel er weer uit. Hier mag ik weer 3 nachten verblijven en van hieruit ga ik Boedapest verkennen.

22-07-2022 De Praagse Burcht

Bedankt allemaal voor de leuke reacties die jullie plaatsen, fijn om te zien dat zoveel mensen ‘meereizen’.

Vandaag is zus Marga jarig, gefeliciteerd zussie.

Vanmorgen was ik al vroeg op pad, want de Praagse Burcht stond in mijn agenda en ik was gewaarschuwd dat het daar druk zou zijn. Ik was dus al rond 9.30 bij de St. Vituskathedraal. Via GetYourGuide had ik een ticket gekocht en daarmee mocht ik de hele kerk bezichtigen. Nou dat is de moeite waard! En even terugkomend op mijn woorden van gisteren: de Katholieke rijkdom en overdaad wint het toch van de Joodse hier in Praag. Wat een goud en zilver is er in die kerk verwerkt, en wat een mooie glas-in-loodramen! Een is zelfs ontworpen door Alfons Mucha, niet echt klassiek dus. Maar wel mooi.

Na de kathedraal was The Old Royal Palace aan de beurt, een echt ‘old’ paleis. De Vladislavzaal was indrukwekkend, maar liefst 62 meter lang. Dit was de plek waar de verkiezing van de koning (en later van de president) plaatsvond. De muren van het paleis waren voorzien van allerlei wapens van ‘de heren van Praag’ en er was in die tijd een ingewikkeld stelsel van hierarchie. Na een korte drinkpauze ging mijn persoonlijke excursie verder naar de Sint Jorisbasiliek, die Joris en de draak zijn ook echt overal. Dit is in tegenstelling tot de gotische kathedraal een romaans bouwwerk, in alle eenvoud ook weer heel mooi. Ik vind het jammer dat alle kerken hier in gebruik zijn als museum, nergens een gewone plek voor een kaarsje. Maar ja, Maartje vertelde gisteren al dat Tsjechie zichzelf het meest atheistische land ter wereld noemt, de kerken zijn gewoon niet meer in gebruik voor de liturgie.

In het Gouden Straatje, de vierde attractie op mijn ticket, zag ik allerlei kleine huisjes, ingericht zoals ze vroeger waarschijnlijk gebruikt zijn. Inclusief ridderharnassen en een martelkerker, bah. Het heet trouwens het Gouden Straatje omdat er volgens de overlevering allemaal goudsmeden gevestigd waren. Of dat nou waar is, in die kleine huisjes……

Mijn laatste doel in de burcht waren de Koninklijke Tuinen met orangerie en zomerpaleis. Uiteraard een prachtig aangelegde en onderhouden tuin. Helaas was de orangerie niet toegankelijk, en voor zover ik kon zien was ie ook helemaal leeg. Daarom ben ik maar eens lekker op een bankje gaan zitten, in de schaduw, voor het zomerpaleis. Lekker een boekje gelezen en zitten gluren naar een fotoshoot van een Tsjechisch fotomodel, grappig.

Het weer is hier warm, iedere dag boven de 30 graden en ook al kan ik daar goed tegen, het is wel een beetje afzien met al het lopen dat ik doe, vandaag wel ruim 23.000 stappen. Dus die pauze in de schaduw was erg lekker. Daarna was het tijd voor de lunch en die heb ik genoten in een restaurant in de burcht. Op een terras met uitzicht over Praag, een prachtig plekje en een heerlijke salade.

En toen moest ik weer naar beneden…… want die burcht ligt hoog! De afdaling ging voor een deel via een trap, maar voor een deel ook over klinkerstraatjes. Ik ben blij dat ik mijn wandelschoenen aan had. Dat is best warm, maar wel veilig. Via de Karelsbrug, waar het nu wel topdrukte was, liep ik terug naar de oude stad.
Op die Karelsbrug is het net het Parijse Montmarte of de Ramblas van Barcelona, een en al schilder, tekenaar, sieradenmaker en houtsnijwerker die zijn producten aan je wil verkopen.

In de oude stad had ik het Wenceslausplein voor ogen, volgens mijn Praag-boekje de navel van de stad. Er is een prachtig Nationaal Museum aan het begin van het plein en pal daarvoor staat een immens standbeeld van de heilige Wenceslaus. Steeds als er een opstand of protest in de stad is, dan is dat standbeeld het trefpunt. Een beetje zoals de Stier in Amersfoort, hahaha. Dit is ook de plek waar Jan Palach zichzelf in 1969 in brand stak, daarmee protesteerde hij tegen de bezetting van Tsjechie door de landen van het Warschaupact.

Langs het grote plein, eigenlijk meer een brede boulevard staan prachtige Jugendstilhuizen, heerlijk om langs te slenteren.

Tot slot van deze laatste dag in Praag heb ik lekker gegeten bij het Hard Rockcafé, ik vind het superleuk om die in iedere stad waar ik ben op te zoeken. Hoewel ik na deze maaltijd niet weet of ik dat 4x in twee weken tijd aankan. Maar vanavond waren de nachos en The Legendary Burger weer heerlijk.

Nu mijn rugzak inpakken, want morgen hebben we weer een lange reisdag.

21-07-2022. Fietsen en de Joodse wijk

Vandaag na een eenvoudig, maar lekker ontbijt de stad in gelopen. Natuurlijk eerst naar de Moldau, als ik dan op deze reis langs de grote rivieren kom, dan moet ik er ook maar meteen mee beginnen. En aan de Moldau staat dat leuke dansende huis van Vlado Milunic en Frank O. Grady. Een modern gebouw op een van de weinige plekken waar een bom is gevallen in Praag in de Tweede Wereldoorlog. Hitler was gek op Praag en wilde hier de culturele hoofdstad van het Derde Rijk van maken, vandaar dat de stad (de gebouwen dan) niet zo hebben geleden van het oorlogsgeweld.

Daarna teruggewandeld langs de Moldau om naar het startpunt van de fietstoer te gaan. Vandaag staat er een fietsrit op de agenda, zo’n rondrit vind ik een mooie manier om alle highlights alvast even aan te doen én om uit te vinden waar je nog meer van wilt zien.

We begonnen de toer onder leiding van Maartje op het oude stadsplein, met een bezoek aan de Tyn-kerk. En natuurlijk met ‘de show’ van de astronomische klok. Die show komt overeen met onze Amersfoortse Joris en de draak, een beetje teleurstellend dus. Maar de klok zelf is weergaloos, zowel knap als mooi. Je ziet de tijd in de Boheemse en ook in de huidige uren, de sterrenbeelden, de tijd van zonsop- en zonsondergang, de jaargetijden, de datum en de naamdag. (morgen is dat Magdalena, Marga, jouw naamdag). En dat geheel is 600 jaar geleden gemaakt, super.

Na de klok fietsten we naar de Joodse wijk. Maartje vertelde dat de eeuwenoude synagogen er nog staan en dat dit komt doordat Hitler van de wijk Josefov een openluchtmuseum wilde maken van het uitgestorven ras. Hoe bizar is dat!

Het vervolg van de fietstocht ging bergop, naar de burcht van Praag. Maar voor we daar aankwamen ging de route eerst door een mooi park, met een leuke pauze in een biergarten met een prachtig uitzicht over de stad.

Daarna dus de burcht door, met de fiets aan de hand door de mensenmassa. Ik ben blij dat ik een ticket heb gekocht voor dit deel, zodat ik hier morgen nog eens op mijn gemak kan rondstruinen.

Na de burcht fietsten we, vol in de remmen want het is steil, weer naar beneden en terug naar het startpunt. Leuke fietstocht!

Na een korte stop in het hotel, even bijkomen, de wandelschoenen aan en op naar de Joodse wijk. Wat een mooie wandeling en museumbezoek was dat. Vanmorgen natuurlijk al het een en ander gehoord over de Joodse wijk en me vanmiddag verdiept in de musea in de vele synagogen die deze wijk telt. Voor mij zijn er 2 die eruit springen: de Spanelska synagoga en de Pinkasova synagoga. In alle verschillende synagogen wordt het verhaal van de Boheemse joden verteld in verschillende thema’s. In de Pinkasova is het verhaal van de verdwenen joden uit de Tweede Wereldoorlog het thema. De wanden, echt alle wanden staan vol met namen van afgevoerde en verdwenen joden en boven is een tentoonstelling met kindertekeningen. Brrrrr. Uit de verhalen weet je natuurlijk best dat er veel joden zijn gedeporteerd, maar geconfronteerd met al die namen lopen de rillingen over je rug. Naast deze synagoge ligt de Joodse begraafplaats, een plek waar zo’n 12.000 grafstenen staan, kriskras door elkaar. Daar tussendoor lopen geeft een beetje mystiek gevoel. De Joodse traditie van eeuwige grafrust vind ik ook echt mooi. De doden zijn hier min of meer gestapeld begraven, want wie eenmaal begraven is wordt nooit meer aangeraakt. De begraafplaats ligt dan ook een stuk hoger dan de straat. Toch kon ik niet anders denken dan: deze mensen liggen op de plek waar ze hebben gewoond en waar ze lief hebben gehad. Al die mensen achter de namen in de synagoge ernaast zijn verdwenen, vergast en keerden nooit meer terug.

Als laatste bezocht ik de Spaanse synagoge en die is echt indrukwekkend prachtig. Ze zeggen altijd dat de Katholieke kerk zo rijk is en dat showt met alle pracht en praal, nou in deze synagoge is het ook allemaal goud dat er blinkt. Indrukwekkend.

Na deze uitgebreide rondwandeling ben ik toch maar even over de Karelsbrug gelopen, de top-toeristische attractie van Praag. Natuurlijk heb ik Karel ook even aangeraakt midden op de brug, brengt geluk zeggen ze.

En aan het einde van de brug maakte ik even een zijsprong naar de John Lennon Wall. Niet dat Lennon hier ooit geweest is, maar op deze muur is een jaar na zijn dood zijn portret geschilderd en sinds die tijd worden er teksten en schilderingen toegevoegd met citaten uit Beatles liedjes. Het verhaal gaat dat De Praagse Lente hier begon. Nu was er een extra poezie-muur toegevoegd met het thema Oekraine, mooi.

En daarna vond ik het wel genoeg voor vandaag, bijna 20.000 stappen gezet en 3 uur gefietst. Meer dan genoeg om het luie zweet eruit te werken. Na een korte douche heb ik lekker gegeten in een restaurantje op de hoek. Getipt door de meneer van het hotel, volgens hem typical Tsjechisch en ik heb er heerlijk gegeten. Als voorgerecht ‘pickled cheeses’ en als hoofdgerecht een goulash van berenvlees, haha. Het was heerlijk, maar ze houden hier wel van dooreten, want nog voor ik het voorgerecht ophad werd het hoofdgerecht al gebracht. Dus toen de rest van de kaas maar als toetje gegeten. Ook goed.

Al met al was dit een topdag in Praag, ik geniet met volle teugen. En nu….lekker een boekje lezen en chillen.

20-07-2022. Een lange reisdag

Ik begin maar weer eens een reisverslag. Een beetje voor mezelf, want hoe leuk is het om die verhalen af en toe weer eens terug te lezen. En een beetje voor ma Kemp, na alle verdrietige dingen van de afgelopen tijd neem ik u weer (digitaal) mee op reis. En wie verder mee wil lezen is natuurlijk ook weer van harte welkom. En dankzij Marian kan ik gewoon verder met foto’s plaatsen, dus die komen er ook weer aan.

We hadden een lange reisdag zeggen ze bij “we zijn er bijna”, nou dat had ik ook. Vanmorgen al om 6.29 uur in de trein in Amersfoort en er vanavond om 21.30 uur in Praag weer uit. Poe hee!

En de dag begon met stress, volgens de app van NS Internationaal die ik op Amersfoort centraal even raadpleegde, zou er na Duisburg geen trein meer rijden. Terwijl ik 1 station verder moet naar Dusseldorf, om daar over te stappen. Dus ik stond in dubio, wat te doen? Via Berlijn dan maar? Tja, dat duurt 2 uur langer en wie zegt dat die treinen wel allemaal rijden. Daarom toch maar in de trein naar Utrecht gestapt en wat bleek? De trein reed gewoon wel naar Dusseldorf. Stress voor niets.

Na Arnhem wordt het uitzicht al echt anders, heuvelachtiger en in het grensgebied zie je veel, heel veel mais. Verder in Duitsland wordt veel mais afgewisseld met veel, heel veel graan. En nog weer verder komen daar veel, heel veel zonnebloemen bij.

In Dusseldorf wacht de overstap op weer een ICE trein, nu richting Munchen en ik moet er straks in Nurnberg uit. Maar dat is 4 uur verder, dus ik installeer me maar eens goed. De ICE treinen zijn lekker voorzien van airco, dus ik reis comfortabel.

In Nurnberg stap ik over op een RE trein naar Schwandorf, voor de laatste overstap. Maar helaas in deze trein hield het comfortabele reizen op. Een RE trein (regio express) kent aircos van het merk ARKO (AlleRamenKunnenOpen) En op de stations kijkt de machinist uit het raampje of hij de deuren alweer kan sluiten. En helaas zegt de beste man op het station van Neukirch: we gaan niet verder. Als u verder wilt naar Schwandorf dan moet u naar Gleis 1, daar komt de trein die verder rijdt. Neukirch was pas halverwege mijn traject…. Dus de hele inhoud van de trein naar spoor 1, en toen we daar stonden werd er omgeroepen dat de trein naar Schwandorf 30 minuten vertraging heeft. Jammer joh, ik had in Schwandorf een overstap van 6 minuten en die volgende trein rijdt maar eens in de 2 uur.

Maar goed niets aan te doen, dus wij met de hele treininhoud onder een afdakje zodat we niet in de brandende zon staan. De Duitsers mopperden: waarom heet dit een Regioexpress, haha

In Schwandorf aangekomen heb ik dus veel tijd, eerst maar wat eten scoren dan, want dat wordt hem niet meer in Praag na aankomst daar.

En wat blijkt, ik krijg nog meer tijd, want deze trein heeft ook vertraging. Het begint met een half uur, maar uiteindelijk komt ie bijna een uur te laat in Schwandorf aan. Gelukkig heb ik geen overstap meer hierna.

Na het instappen in deze trein waan ik me terug in de Transsiberie express. Ook hier is ARKO, en de trein doet het op zijn gemakkie. Ik denk dat hij denkt, ik ben nu toch al laat dus ik ga me niet haasten. We moeten regelmatig stoppen voor een tegemoetkomende trein en dan staan we zomaar een kwartier stil in the middle of nowhere. En ineens stopt de trein ook weer voor een servicebeurt onderweg. Op de stations waar we langsrijden staan de perronwachters in de houding te kijken of de trein goed voorbij rijdt.

Maar de omgeving is prachtig, mooie bossen, bergen, dalen en rivieren afgewisseld met nog meer graanvelden en zonnebloemweides. Heerlijk genieten.

En uiteindelijk komen we toch op de plaats van bestemming, Praag centrum. Ik ga maar eens lekker wandelen naar het hotel, na zo’n lange dag zitten is dat wel lekker. Ik heb mijn rugzak weer gepakt, dus dat loopt vertrouwd. Hoe ik het voor elkaar krijg om zonder tent, slaapzak, matje en andere kampeerspullen toch 15 kg in dat ding te stoppen laat ik maar even in het midden. Ik heb mijn spullen weer op mijn rug en dat voelt best fijn.

In het hotel eerst maar eens goed vocht aangevuld (gewoon met water hoor) want het was best warm vandaag.

En nu, na die lange reisdag, lekker mijn bedje in en morgen Praag verkennen.

Tot slot

Dag 56, Parijs

Le Mont Saint Michel 2

Dag 55, le Mont Saint Michel