Le Mont Saint Michel
20 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 54, Le Mont Saint Michel
Save the best for lest zeggen ze altijd, nou dat heb ik gedaan. In ieder geval qua afstand, maar liefst 28 km. gelopen. En wat een mooie wandeling was dit weer. Wel gek dat je eerst 10km de verkeerde kant op loopt, maar dat moet omdat je via een brug de baai over moet steken. Die ligt helemaal in Pontaubault, als je die over bent kun je eindelijk de goede kant op. De baai is prachtig, mooi grasland eromheen en ik heb wel 100.000 schapen gedag gezegd. Hoewel ik nu toch echt het pelgrimspad naar Le Mont Saint Michel loop kom ik nog steeds geen medewandelaars tegen, uitstervend ras denk ik op deze route.
Maar het was wel een pittig dagje tot besluit van alle wandelingen, het is warm en zonnig. En de laatste kilometers, eigenlijk de laatste 15, zie je steeds die berg voor je maar hij komt maar niet echt dichterbij. Een beetje als de kerktoren die je op de dijk al van veraf ziet. De wegen zijn lang en bochtig dus je weet niet of er nog een bocht komt, kortom ik ben blij dat ik op de camping ben aangekomen. Vanavond doe ik niet veel meer, pffff
Dit was mijn laatste echte wandeldag, morgen loop ik alleen nog naar âdeâ berg. En Nardy, ik ga niet over het wad, maar gewoon over de dijk. Ik heb mezelf een veel-te-dure hotelovernachting cadeau gedaan in een hotel Ăłp de berg zelf, dus morgenavond slaap ik daar. Ik vind dat ik dat verdiend heb na al die kilometers. Maar nu eerst mijn laatste nachtje kamperen, want hoewel er een camping is in hartje Parijs (in het Bois de Boulogne) ga ik toch vanaf nu verder in hotelkamers.
Avranches 2
19 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 53, Avranches 2
Ik ga nog even door met vertellen hoor. In ieder geval tot mijn vertrek uit Le Mont Saint Michel, dus jullie zijn nog niet van me af.
Haha ik ben gewoon de enige gast op deze camping! Zo wordt het leven wel eenzaam jongens. Maar wat een leuk stekje is dit. Gisterenavond op een heerlijke stoel, met uitzicht over de baai van de Mont Saint Michel een boekje zitten lezen. Heerlijk in het avondzonnetje. Daar kan geen tv-programma tegenop hoor. Dat toilet is buiten in een hokje en het is zoân composttoilet, je moet zaagsel strooien in plaats van doorspoelen, best gek. Maar ach, altijd nog beter dan die vieze toiletten die ik eerder tegenkwam onderweg.
Vandaag een heel relaxte stadswandeling door Avranches gedaan. Mooi stadje zeg! En raad eens wie ik tegenkwam? Good old Guillome le Conquerant, ook hier heeft hij zij sporen nagelaten. En in Avranches is, door bisschop Aubert, het besluit genomen om de kerk op Le Mont Saint Michel te bouwen. Dus de geschiedenis van de Mont begint hier. In de Sint Servaas kerk zag ik een reliek: de schedel van de bisschop, toch bijzonder wat wij katholieken allemaal als âheiligâ beschouwen.
En in het Scriptorial zag ik de ontwikkeling van manuscripten Ă©n een aantal manuscripten van Le Mont Saint Michel. Ik ben helemaal voorbereid op mijn bezoek hoor.
Avranches
18 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 52, Avranches
Het is niet zo moeilijk om campings te vinden nu het seizoen voorbij is, maar het wordt wel steeds lastiger om restaurants te vinden waar je ook kunt eten. Hahaha, de meeste zijn of alleen open om iets te drinken, andere hebben alleen soep, salade of pizzaâs. In Saint Mere Eglise was de afgelopen dagen zelfs alleen een belegd broodje bij de bakker te koop. En gisteren in Carentan ging ik er eens goed voor zitten en toen bleek dat alleen de pizzaâs op de kaart beschikbaar waren. Dat is wel een beetje jammer, want ik wil wel goed eten met al dat wandelen. Nu wordt het lastig dat ik geen kookspullen bij me heb.
Vanmorgen heb ik ontbeten met een Franse fietsster, er was een klein zitplekje op de camping en daar kwamen we beiden terecht met onze stokbroodjes. Zij had een gaspitje bij zich en zo zat ik ineens lekker aan een koppie thee, heerlijk warm en natuurlijk hebben we ook de reisverhalen uitgewisseld. Dat snelle contact met anderen blijft toch het leuke van kamperen.
De treinreis van vandaag was comfortabel maar lang, met bij de overstap een wachttijd van twee uur. Maar goed, ik werd gereden en de zon schijnt dus wat maakt het uit. De camping die ik in Avranches gevonden heb heet de Power Salad Farm, het is alsof je in een soort moestuin kampeert. Met de bijbehorende natuurtoiletten, ohoh. Maar het ziet er gezellig uit met allemaal zitjes en leuke hoekjes Ă©n het is vlakbij het centrum Ă©n ik heb uitzicht op de Mont Saint Michel. Weliswaar heel erg in de verte, maar toch. Ik vermaak me hier wel twee nachten. En vanaf hier ga ikovermorgenâgewoonâ verder op de GR223.
Een besluit tot besluit: na mijn bezoek aan Le Mont Saint Michel ga ik naar huis. Ik had bedacht dat ik 10 weken onderweg zou zijn, dat worden er dus 8. Maar het is goed zo. Ik heb een fantastische reis gemaakt, waarin ik enorm heb genoten van het los zijn van alles en iedereen, van het wandelen, van de gesprekken met iedereen die ik ontmoette en van alles wat ik heb gezien onderweg.
Maar ik ga niet in een rechte lijn naar huis, ik heb General de Gaulle in zoveel filmpjes over de Champs Elysée zien lopen de afgelopen weken dat ik dat zelf ook even wil doen. Dus na mijn bezoek een Mont Saint Michel ga ik nog een paar dagen naar Parijs. Het verhaal is nog niet uit.
Carentan 2
17 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 51, Carentan in de herhaling
Vanmorgen ontdekte ik dat de vogels mijn brood hebben gevonden in mijn voortentje, haha. Ze hadden de zak naar buiten gesleept en er lekker van gegeten. Voor mij was er gelukkig ook nog een stukje over. Brutaaltjes!
De wandeling van vandaag ging terug naar Carentan, maar ik heb wel voor een groot deel een andere route gekozen dan op de heenweg, het moet wel leuk blijven natuurlijk. Wat zijn er onnoemlijk veel van die kleine weggetjes in dit deel van het land. Je komt bijna geen andere weggebruikers tegen, soms vraag ik me af voor wie die wegen zijn aangelegd. Maar goed, ik ben er blij mee.
Als je zo op die holle weggetjes loopt dan snap je de verhalen in de musea over de âhedgerow-fightsâ. De Duitsers zouden zich nadat ze hun bunkers hadden verlaten schuil hebben gehouden achter die dichte heggen langs de wegen en vandaaruit het gevecht zijn aangegaan. De beschutting en camouflage is in ieder geval perfect.
Aangekomen in Carentan eerst maar eens het station opgezocht om het een en ander uit te zoeken. Enne....we kunnen in Nederland mopperen op het OV, maar er Ăs in ieder geval openbaar vervoer. Dat is hier niet overal vanzelfsprekend. Al die kleine plaatsjes waar ik doorheen loop moeten het zonder doen. Heel af en toe rijd er een bus, maar dan heb je het ook wel gehad. Vandaar ook dat ik terug moest naar Carentan. Maar ik heb het uitgevonden hoor, morgen neem ik een trein naar Avranches. Dan ben ik in ieder geval al vast aan de andere kant van het Cotentin. Daar zoek ik een camping voor 2 nachten want Avranches schijnt ook weer de moeite waard te zijn en daarna wandel ik naar de camping bij Mont Saint Michel.
Sainte Mere Eglise 2
16 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 50. Sainte Mere Eglise 2
Ook vandaag een mistige ochtend, pas tegen 11 uur kwam de zon. En dan is het koud hoor buiten! In mijn tentje, in de donzen slaapzak heb ik het heerlijk warm, maar als ik daaruit schuif, brrrr. Helaas dus toch inmiddels aan de lange broek in de avond- en ochtenduren, het kan echt niet anders.
Vandaag op de fiets naar Utah Beach, want natuurlijk moet ik ook even mijn voeten op dit landingsstrand zetten. Er is op de camping 1 fiets beschikbaar en die mag ik gebruiken. Ik kreeg zelfs een fietstas mee, haha.
De fietstocht was heerlijk, zoân 15 km over kleine weggetjes, want ik mijd natuurlijk de echte autowegen. Utah beach is alweer een prachtig zandstrand met een enorme batterij aan betonnen bunkers. Die Atlantik Wall was echt enorm. De Duitse Todt-Organization onder leiding van meneer Rommel was erg efficiĂ«nt. Hoeveel beton en ijzer Ă©n mankracht daar niet in moet zitten!
Maar ik heb gewoon op één van die bunkers, net zoals ik dat in België deed, lekker een broodje zitten eten.
En oké dan, ook op Utah Beach ben ik het museum ingegaan. Ik wil nu ook alles zien en weten hoor. Utah Beach zelf is maar een kort stukje strand, maar hier was het doel om zo snel mogelijk de haven van Cherbourg te bevrijden. Dat deden ze met de landing, maar vooral ook met heel veel parachutisten die achter de Duitse linies landden. Mooi verhaal ook weer.
Na een lekkere lunch -die salade Normande is heerlijk overal- ben ik lekker verder rond gefietst, totaal wel 40 km gefietst. Gewoon fijn om even andere spieren te gebruiken. Maar ik weet ook weer waarom ik graag wandel, op de fiets âvliegtâ het landschap aan je voorbij, terwijl je wandelend makkelijker even rondkijkt. Zo zag ik wel een koppel fazanten en zelfs twee muskusratten, maar voordat ik me dat realiseerde was ik er voorbij en waren zij al voor me weggevlucht.
En tot slot van deze lekkere dag, met minder zon dan gisteren, nog heerlijk terrasjes gepakt en gegeten in Sainte Mere Eglise. Lekker mensen kijken, en me af zitten vragen hoeveel fotoâs er per jaar gemaakt worden van die kerktoren met parachutist.
De campingmeneer uit La Cambe gaf me genoeg tips om heel het schiereiland Cotentin te bewandelen. Ik zou hier nog gerust een maand door kunnen brengen, er is genoeg moois te zien. Maar ik ben er klaar mee hier. Nu ik alle landingsstranden gezien heb ben ik tevreden over dit stuk van mijn reis. Ik heb daarom besloten om morgen terug te wandelen naar Carentan en daar eens te gaan uitzoeken hoe ik met het openbaar vervoer in de buurt van Le Mont Saint Michel kan komen. En daarna kijk ik weer verder wat ik ga doen.
Sainte Mere Eglise
15 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 49, Sainte Mere Eglise
Dit tentje wordt verkocht als tweepersoonstent, en dat heb ik vannacht geprobeerd. Maar het past niet hoor, je vecht elkaar de tent uit. Vooral als de tweede aanwezige een mug is. Wat een ellendige nacht was dit! Vriend mug heeft de strijd gewonnen, ik ben een paar bulten rijker en heb heel wat uren slaap gemist. Maar vanmorgen toen het licht was heb ik wraak genomen en een moord gepleegd. Wie het laatst lacht....
Vandaag op pad naar de parachutist aan de kerktoren, Sainte Mere Eglise. De dag begon mistig maar al snel scheen de zon volop. Lekker nazomer-wandelweer.
De route ging net als gisteren via boerenland en kleine dorpjes. Vandaag nog stiller dan gisteren, want het is zondag. Maar de bar/epicerie/boulanger is natuurlijk wel open dus dat kopje koffie zat er ook op zondag gewoon in.
Ik ben ik weet niet hoeveel kleine riviertjes overgestoken, het is duidelijk dat ik in âhet maraisâ ben. Prachtige bruggetjes, heel stil water, lekker genieten van al het moois Ă©n van het lopen. Want wat gaat dat me nog steeds goed af. OkĂ©, iedere dag zijn de laatste twee kilometer net te veel, het maakt niet uit hoelang de dagafstand is overigens. Maar met die zware rugzak waardoor ik op bijna iedere camping met ontzag wordt onthaald of uitgezwaaid, doe ik het toch maar gewoon. De Fransen die ik tegenkom of spreek noemen me steevast âtres courageuxâ. En dat ben ik! Ha, hier spreekt een trotse reiziger.
En tja Bert, die details...ik hoef me alleen maar druk te maken over âwat eet ik vandaagâ en âwaar slaap ik vanavondâ en daardoor is mijn hoofd leeg om andere/meer dingen te zien en te ervaren dan thuis.
Op deze camping gaat de receptie ook pas om 16.00 uur open, maar er hangt een bordje op de deur dat je vast een plekje mag zoeken en terug moet komen als de receptie weer open is. Dat is slim!
Na het opbouwen en inchecken maar eens het dorpje ingelopen om die parachutist aan de toren te bekijken. Grappig hoor, maar wel een beetje poppenkast. Er staat een kerk met die âpopâ aan de toren, er is een groot plein waar alle toeristen fotoâs maken van zichzelf en de toren en het dorpje barst van de souvenirswinkels en barretjes. Eerder sprak ik een Nederlandse meneer die zei: 75jaar geleden was het heel heftig voor de bewoners hier, maar nu verdienen ze er hun brood mee. En op sommige plekken is dat ook echt zo. Maar geef ze eens ongelijk, wij toeristen komen er toch met zijn allen op af.
En eerlijk gezegd vind ik het nog leuk ook, die poppenkast.
Carentan
14 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 48, Carentan
Vanmorgen was de tent droog hoor Loes, dus het inpakken was snel gedaan.
Als je zo een aantal weken door het landschap loopt dan zie je de seizoenen echt van heel dichtbij. Nu kleuren de struiken zwart van de bramen en de vlierbessen, en rood van de vuurdoorn, rozenbottels en allerlei andere bessen, waar dat eerst nog bloemen waren. De kalfjes stonden eerst in kleine veldjes vlak bij de boerderij, nu gaan ze mee de wei in. Het gras op het land werd eerst gemaaid, toen opgerold tot grote pakketten, toen opgehaald door grote boerenwagens en nu staat het op veel plekken torenhoog opgestapeld in de schuren. Klaar voor de winter. En sommige bomen verkleuren al een beetje naar de hersttinten.
De campingmeneer vertelde me vanmorgen op zijn Frans hoe ik vandaag moest gaan lopen. Gelukkig heb ik ook GoogleMaps, hahahaha, maar ik denk dat ik toch aardig zijn advies opgevolgd heb. Eerst een heel stuk door prachtige laantjes, daarna een stuk over een parallelweg langs een snelweg en daarna weer door allerlei leuke dorpjes. Weliswaar langs een route departemental, maar op zoân lange afstand kies ik liever hiervoor dan slingerend door de natuur via de hele kleine weggetjes. Hij zei: âJe hoeft alleen maar rechtdoor, lekker makkelijkâ. Nou dat was inderdaad het geval.
Omdat het vandaag ruim 20 km is neem ik goede pauzes, in het begin had ik de neiging om op lange wandeldagen een beetje te gaan ârennenâ, zo van dan ben ik er maar vast (iets met een doelstelling of zo). Inmiddels weet ik dat het slimmer is om langere pauzes te houden op lange afstanden. Dus heb ik in Isigny-sur-Mer lekker een terrasje gepakt voor een bakkie koffie.
Vlak na Isigny stak ik de rivier de Vire over, hierover had een Amerikaans echtpaar in Bayeux nogal lyrisch zitten vertellen. Zij hadden langs de rivier gefietst en het was very wonderfull! Het gebied hier is inderdaad erg mooi hoor, dus ik snap hun woorden wel, maar het overdreven Amerikaanse gedweep begint me wel een beetje tegen te staan. Alles is WAUW en AMAZING..... En echt met hoofdletters hĂš, zo hard gaat het. Zelfs op de begraafplaatsen en bij de herdenkingsplekken.
Ik ben nu aangekomen in het departement La Manche en heb Calvados achter me gelaten zonder een slok Calvados te proeven. Dat is toch wel een beetje gek hĂš? Maar ja, iets te veel suiker ben ik bang.
Ik vind het landschap nog steeds een beetje Engels aandoen, veel holle weggetjes, veel omheinde weitjes en vooral heel veel koeien.
Vlak voor Carentan heb ik nog even lekker op mijn rug in het gras gelegen en genoten van de zon, want die doet het weer hoor.
Carentan is ook weer een leuk stadje, de camping ligt in het watersportcentrum, er is een mooie jachthaven en de gebruikelijke zeilschool.
En ondanks de langere pauzes moest ik bij aankomst op de camping toch nog wachten omdat de receptie nog niet open is. Omdat het nu laagseizoen is wordt dat wel allemaal minder hoor. Maar goed, ik vind nog steeds genoeg goede plekken om te overnachten dus ik klaag niet.
La Cambe
13 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 47, La Cambe
Vanmorgen de tent helaas kletsnat in moeten pakken, de wolken hingen zo laag dat de lucht gewoon vol druppeltjes leek. Gelukkig heb iknog steeds die goede plastic zak waar de tent in past zodat niet alles in de rugzak nat wordt.
De route naar LaCambe ging over boerenpaadjes en -weggetjes. Langs enorme boerenhoeven met heel veel koeien en langs kleine keuterboertjes. Ik had de camping voor vandaag gevonden op internet, gewoon gekozen omdat dit mooi in de goede richting ligt. Kom ik toch ineens op een âkamperen bij de boer-campingâ terecht Wil! En ze spreken hier nog Nederlands ook. Omdat ze zoveel Nederlandse gasten hebben, hebben ze dat geleerd, hartstikke kneuterig. De camping heeft iets van 20 plekken en er is een âhuiskamerâ met magnetron en oven waar ik gebruik van mag maken, hoe leuk is dat!
Eerst de tent naar snel opgezet om hem te laten drogen en daarna op pad, naar de Duitse begraafplaats. Tip uit mijn boekje en van Jos & Gerard. Dit is van een heel andere orde dan de Amerikaanse van eergisteren, maar minstens zo indrukwekkend. Ook 21.000 graven! En bij de ingang staat een tekst met de strekking: ook veel van deze militairen kozen niet voor deze koers en niet voor deze strijd, nu rusten ze voor altijd in Franse bodem. Mooi hoor want zo is het hĂš? De meeste militairen, van beide zijden en uit alle landen, deden gewoon het werk dat ze werd opgedragen.
Op de terugweg ook nog even langs de supermarkt voor de dagelijkse boodschappen en daarna lekker in de âhuiskamerâ een boekje gelezen, gegeten en alle apparaten weer opgeladen. Fijn zoân plekje. De camping-meneer is heel enthousiast en geeft me allemaal tips voor het vervolg van mijn reis, haha ik weet niet of ik die allemaal ga opvolgen, maar het is wel heel leuk!
