Vierville-sur-Mer 3
12 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 46. Vierville-sur-Mer 3/Pointe duHoc
Wauw Pointe du Hoc! Wat een indrukwekkende plek is dat zeg. Bovenop een hoge klif is een Duitse stelling zichtbaar en een bataljon van Amerikaanse Rangers had de opdracht om deze Duitse stelling onschadelijk te maken. Vanaf het strand moesten ze met touwladders omhoog, alsof je een middeleeuws kasteel wilt veroveren! Natuurlijk was dat makkelijk verdedigen voor de Duitsers. Toch lukte het de Amerikanen, ondanks gigantische verliezen. Je kunt hier rondlopen en in alle nog aanwezige bunkers een kijkje nemen. Het uitzicht op de kliffen is natuurlijk heel spectaculair. En in het bezoekerscentrum is weer een film te zien met ooggetuigenverslagen, echt ontroerend. Wat mij betreft is dit de meest indrukwekkende plek van de hele reis langs de stranden van D-Day!
Dat bezoekerscentrum is trouwens wel bijzonder: er is die film van 7 minuten en er zijn 4 panelen met informatie, meer niet! Maar voor je naar binnen mag wordt wel je bagage gescand alsof je in een vliegtuig stapt en ook zelf wordt je helemaal gescand en gefouilleerd......is dat nou nodig?
De wandeling vandaag liep langs de weg, er is volgens GPS en GoogleMaps wel een pad dat bovenlangs de klif loopt, maar bij de camping staat een groot bord met verboden toegang naar dat pad. Ik heb geleerd van de vorige keer op de falaises en daarom voor de veilige route gekozen. Ook al was het langs de weg, er was genoeg moois te zien. Ik heb mijn droomhuis in ieder geval al gespot, haha. Mooi huisje, maar je woont hier wel van god en alleman verlaten, dus ik weet niet of het iets voor mij zou zijn hoor.
Na de tocht heen en weer naar Point du Hoc even boodschappen gedaan en daarna lekker een terrasje gepakt aan het strand van Vierville-sur-Mer. Hier voor de kust heeft ook zo’n Mulberry haven gelegen, maar daar zie je bijna niets meer van, hier is alles grondig opgeruimd. Alleen bij echt laag water komt er nog een stukje tevoorschijn.
Inmiddels is mijn must-see lijst van 10 teruggebracht naar nog 3 onderdelen: de Duitse begraafplaats in La Cambe, de parachutist aan de kerktoren in Saint-Mere-Eglise en natuurlijk Le Mont Saint Michel, het gaat fijn.Morgen ga ik weer verder op mijn pad.
Vierville-sur-Mer 2
11 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 45. Vierville-sur-Mer 2/Colleville-sur-Mer
Ik blijk op de camping te staan waar Jos en Elly in 1985 ook geweest zijn, hoe grappig is dat!
Vandaag begonnen met een wandeling naar het Overlord Museum in Colleville-sur-Mer. Langs/over het strand en door de duinen, prachtig gewandeld en heerlijk licht zo zonder rugzak. De route ging via de grooooooote Amerikaanse begraafplaats met al die witte kruizen op de graven . Enorm indrukwekkend om letterlijk te zien hoeveel mannen hier het leven lieten. De begraafplaats ziet er, op zijn Amerikaans, keurig onderhouden uit. Tuinman zijn op zo’n complex is wel een mooie baan, hoewel.....je kunt natuurlijk nooit eens lekker hardop lachen met je collega’s.
Daarna doorgelopen naar het Overlord museum. Ook weer indrukwekkend en heel mooi hier dat ze ook de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog belichten. Hoe het kon dat Hitler zoveel mensen achter zich kreeg. Niet alleen die glorierijke D-Day-landing, maar gewoon alles wat erbij hoort. Aan het eind was er een fotoreportage met daarbij verhalen van veteranen. Wauw, dat is pas indrukwekkend. Sommigenzijn weliswaar weer thuisgekomen na de oorlog, maar hebben de rest van hun leven geleefd met een dubbel gevoel, ‘waarom leef ik wel en mijn maatje niet’? En ze zijn de beelden en vooral de geluiden van D-Day nooit meer vergeten. Heftig!
Op de terugweg heb ik de GPS een mooie route laten kiezen. Door oerwoudachtig bos en via een heel steil pad kwam ik weer op de boulevard van Vierville-sur-Mer uit. Lekker gewandeld vandaag (toch zo’n kleine 20 km alles bij elkaar) en weer veel gezien.
Bij terugkomst op de camping helaas regen, terwijl buienradar maar bleef zeggen dat ik lekker naar buiten moest gaan omdat het droog is, haha. Gewoon lekker plat in het tentje en een boekie lezen. Ben de tel kwijt van het aantal dat ik inmiddels gelezen heb hoor.
Vierville-sur-Mer
10 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 44. Vierville-sur-Mer
Vandaag heb ik de bus naar Omaha beach gepakt en daar ga ik het net even anders doen dan tot nu toe. Ik ga 3 nachten op camping Omaha Beach in Vierville-sur-Mer kamperen en vandaar uit ga ik 2 locaties bezoeken: Colville-sur-Mer en Pointe-du-Hoc. Ik vind het fijn om hier even wat langer te blijven, dus daarom een andere strategie voor de komende dagen. Scheelt ook weer: nu kan ik twee dagen op pad zonder de rugzak op mijn rug.
De weersvoorspelling zegt dat het wat warmer wordt en dat het droog blijft (min of meer) dus prima om weer te kamperen.
Deze dag hangt wel een beetje van wachten aan elkaar. Eerst vanmorgen op de bus, ik moest voor 11 uur de hotelkamer uit en de bus ging pas om 12.30 uur, dus....wachten. Toen kwam ik om 13.45 uur aan bij de camping, maar daar ging de receptie pas om 15.00 uur open, dus.....wachten. Maar ach, het zonnetje schijnt, ik hoef niks en bij de bushalte heb ik uitgebreid zitten kletsen met een Amerikaanse meneer die naar het American cemetary in Coleville-sur-Mer ging. Ikheb me ook hier weer vermaakt.
Nadat het tentje weer is opgebouwd ben ik naar het strand gelopen. De camping heeft een eigen pad dat rechtstreeks naar Omaha Beach leidt. Een prachtig immens breed zandstrand met uiteraard memorials en de bijbehorende toeristen, hier zijn het zoals je kunt verwachten vooral Amerikanen.
Enne sorry mannen, ik moet even iets kwijt: overal waar ik kom hoor ik mannen aan hun vrouwen uitleggen hoe die oorlog in elkaar zat en hoe de gevechten precies verliepen. Alsof ze er zelf bij waren en alsof hun vrouwen zelf geen bordjes kunnen lezen waarop het verhaal verteld wordt. Vanmiddag vertelde een Nederlandse man in geuren en kleuren hoe de Duitsers de bunkers uitkwamen, niet meteen natuurlijk, maar nadat duidelijk werd dat ze gingen verliezen, na een minuut of tien...... Mannen, doe het niet! Ik moet er steeds om lachen, maar als ik zo’n man zou hebben zou ik me gek ergeren. Maar ach, misschien heb ik juist daarom geen man, haha.
Op deze camping is een bar/restaurant én een klein winkeltje, ik hoef nu in ieder geval niet te zoeken voor mijn dagelijkse voorraad proviand, dat is fijn!
Bayeux 2
09 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 43. Bayeux 2
Vanmorgen weer genoten van een hotel-ontbijtje en daarna op pad naar alweer een museum. Musée de Bataille Normande, gaat ook weer over de 100 dagen strijd in dit deel van Europa. Eerlijk gezegd word ik een beetje museum-moe, want steeds weer wordt hetzelfde verhaal verteld. Weliswaar steeds vanuit een ander oogpunt, nu vooral vanuit de medische troepen en de oorlogscorrespondenten, maar toch.... Hierna ga ik alleen nog het Overlord-museum in Coleville in en de rest sla ik over.
Wat wel mooi is, is een rememberance-park voor alle overleden oorlogsverslaggevers sinds de tweede wereldoorlog. Op grote witte stenen staan, in een mooi bloemrijk park, de namen van honderden reporters. Prachtig. ‘Onze’ Stan Storiman staat op de gedenkplaat van 2008.
En ook mooi is de commonwealth begraafplaats, waar ze hier nog een grapje over Willem de Veroveraar maken. In het Latijn staat er op de gevel van een soort tempel iets in de trand van: wij (de Britten) die veroverd werden door Willem de Veroveraar hebben gevochten om het land van onze onderdrukker te bevrijden van diens onderdrukker. Grappig om de geschiedenis zo aan te halen. Het blijft indrukwekkend om die kaarsrechte rijen met graven te zien. Het heet hier the British Cemetary, maar er zijn naast Britten ook allerlei andere nationaliteiten en onder andere graven van moslim, joodse en onbekende soldaten te zien. Bijna 5.000 graven, waarvan bijna 4.000 Brits, poeh!
Na al dat oorlogsgedoe ben ik eens lekker gaan winkelen (zo’n heerlijk grote supermarché) en door het mooie Bayeux gaan slenteren. Terrasjes gepakt, lekker gegeten.
En toen het conform de voorspelling aan het eind van de middag ging regenen heb ik heerlijk mijn toevlucht genomen tot mijn hotelkamer en in mijn vuistje lachend een boek gelezen op een warme, droge plek. Kortom alweer een heerlijk dagje.
Bayeux
08 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 42, Bayeux
Zes weken ben ik al onderweg! Los van alles en iedereen, nou ja bijna dan. Want natuurlijk heb ik af en toe contact met kinderen en kleinkinderen. En via de appjes, reacties op dit blog en Wordfeud ook met veel anderen. Dat maximaal halve uur online per dag, dat ik me had voorgenomen is niet gelukt. Alleen al voor het plannen van de route en het zoeken naar campings die nog open zijn, het boeken van een hotel zo hier en daar en voor het vinden van de busdiensten heb ik het internet nodig. En voor het contact met thuis, dit blog en al die andere dingen overschrijd ik met plezier mijn maximale datalimiet.
Vandaag maak ik een zijsprongetje, ik ga naar Bayeux. Mijn Nederlandse hotelburen in Honfleur hebben me op het hart gedrukt om ‘La Tappisserie de Bayeux’ te gaan bekijken. “Als je van borduren én van geschiedenis houdt, moet je daarheen”, zeiden ze. Dus dat doe ik dan maar nu ik er zo dichtbij ben. Dit stond niet op mijn programma, maar ik laat me graag afleiden van de initiële plannen. (Het doel was om de doelstellingen los te laten, toch?) En ik heb Guillome le Conquereur al zo vaak voorbij zien komen in de afgelopen weken dat ik zijn verhaal op dat tapijt zeker moet gaan bekijken. Dus heb ik een hotel geboekt in het centrum van Bayeux voor twee nachten. Daarna pak ik de bus naar Omaha-beach voor het vervolg.
Ik heb aan de dame bij de VVV in Arromanches gevraagd of zij een mooie wandelroute naar Bayeux wist. Het is maar 10 km en dan wil je toch mooi lopen. Zij adviseerde de fietsroute tussen Arromanche en Bayeux te nemen, dus dat heb ik gedaan. Eerst dacht ik, is dit het nou? Maar hoe verder ik kwam, hoe mooier de omgeving. Van die Franse boerderijen die in een vierkant gebouwd zijn, met heel hoge muren eromheen. En als je dan even naar binnen gluurt dan zie je een heel idyllisch plaatje, vol bloemen en mooie zitjes. Veel zijn inmiddels in gebruik als gites, sommige nog echt als boerenbedrijf, maar er staan er ook heel wat leeg. Daar zou je een nieuw leven onder de zon kunnen beginnen hoor. En alweer van die slaperige kleine dorpjes, nog slaperiger omdat het zondag is. En als je dan in de verte ineens de torens van Bayeux ziet liggen is dat ook weer mooi. Het voordeel van een fietsroute is dat de weg grotendeels verhard is, dat is weer eens wat anders dan door enkel-hoog gras te ploeteren.
In het hotel aangekomen snel de bagage afgegooid en op pad naar dat tapijt. Eerst zien dan geloven he?! Maar het was de extra wandeling zeker waard hoor! Prachtig geborduurd ‘stripverhaal’ over de slag bij Hastings en de troonsverovering door Willem de Veroveraar. Leuk om alle stukjes die ik tot nu toe onderweg tegenkwam te kunnen zien en horen in het hele verhaal. Heel andere geschiedenis dit, maar ook interessant.
En daar komt nog bij dat Bayeux een heel leuk stadje is, ik geniet van mijn omweg.
Arromanches-les-Bains 2
07 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 41. Arromanches 2
Gisteren gegeten in het restaurant 6 juni, haha dat moet je toch gedaan hebben als je hier bent. En dan ook nog boeuf bourguinon gegeten, Franser kan het niet.....hoewel er een 12-man sterke Engelse Harley-Davidson-club naast me aanschoof. Waarvan de man met de grootste mond natuurlijk een praatje aanknoopte, ik heb hem geadviseerd met zijn menukeuze, gelachen weer!
Op zo’n municipal camping is het vaak echt lekker rustig ‘s nachts. Prima geslapen hier én heerlijk kalm aan gedaan vanmorgen omdat het tentje kan blijven staan. En het is fijn dat op deze camping het sanitair ook weer in orde is, want dat is niet op iedere municipal het geval.
Na het ontbijt begonnen met een lekkere grote koffie in een tentje in het dorp en daarna door naar het museum. Daar wordt het verhaal van de Mulberry havens uitgelegd en wauw wat een ingenieus en goed uitgewerkt plan is dat geweest! Lang voor D-Day is men begonnen met de plannen en de bouw (in Engeland om later de onderdelen te verslepen naar deze kust) en het heeft gezorgd voor de versterking en bevoorrading van de geallieerden na de landing op6 juni. Superinteressant en indrukwekkend, zeker omdat een deel nog zichtbaar op het strand en voor de kust ligt. In de woorden van Winston Churchill: “This miraculous port has played and will continue to play a most important part in the liberation of Europe”.
Na een lekkere lunch -alweer een salade Normande, heerlijk met gefrituurde camembert- ben ik naar boven geklommen voor de 360 gr. film. Die vertelt in originele filmbeelden over de 100 dagen van Normandië, zoals ze de invasie en herovering van het eerste deel van Frankrijk hier noemen. Wat een massavernietiging! Zowel voor militairen (wat moeten ze bang geweest zijn) als voor de burgers een helse tijd. Wat een indrukwekkende documentaire is dit zeg!
Ik geniet met volle teugen. De geschiedenis leeft hier en ik leer enorm veel over D-Day en de strijd om Normandië en een vrij Europa. Door letterlijk langs de stranden te lopen is het best intens maar heel mooi. Tjitske vroeg eerder waar mijn fascinatie voor de oorlog vandaag komt en eerlijk gezegd weet ik dat niet. Misschien komt het door de -beperkte- verhalen vroeger thuis, misschien komt het doordat zwager Martin veteraan is uit latere oorlogen, misschien komt het doordat ik me probeer voor te stellen hoe ik zelf in een dergelijke situatie zou handelen, misschien gewoon omdat ik geschiedenis reuze interessant vind, redenen genoeg. Maar dat ik dit mooi en indrukwekkend vind is duidelijk. Ik word er wel een beetje een huilebalk van, van al die verhalen en beelden raak ik steeds weer geëmotioneerd. Maar goed, hoort erbij denk ik.
Tegelijkertijd is ook het landschap weer prachtig, mooie heuvels met prachtig uitzicht over zee en over Arromanche. Dus na alle indrukwekkende ervaringen heb ik daarna heerlijk op een heuvel een tijdje over zee zitten staren. Ook lekker hoor.
Arromanches-les-bains
06 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 40, Arromanches
Vandaag verder naar Gold Beach, het volgende landingsstrand. Het eerste stuk ging weer door de duinen, mooi wandelen hoor. In Ver-sur-Mer eerst maar eens naar het musee America-Gold geweest. En dat is meteen het bewijs dat je echt niet alle musea hoeft te bezoeken. Het America slaat op de eerste vliegtuig-vlucht over de Atlantische Oceaan (de landing ging mis en ze crashten in zee voor Ver-sur-Mer) en het vervolg daarvan, de oprichting uiteindelijk van Air France. Daarna komt er ook nog een zaaltje over de landing op Gold Beach, maar deze keer stelde het niet zoveel voor. Ach, weer een ervaring opgedaan.
Na het museum en de dagelijkse boodschappen verder op pad naar Arromanche. Voor deze wandeling heb ik even de kust losgelaten en volg ik weer de GR/GPS combinatie. Dat voert meteen door ander landschap, langs immense boerenvelden en door kleine dorpjes. Prachtige vergezichten en hardwerkende boeren.
Het is zo grappig: ieder plaatsje heeft een eigen verhaal over6 juni. Hier is het het eerste huis dat bevrijd is, daar is het de eerste straat. Vandaag liep ik langs een mooie kerk en daar was het verhaal als volgt: het was de bedoeling dat onze kerk het eerste meetingpoint was voor de geallieerden, maar door een navigatiefout kwam men bij elkaar bij de kerk 1,5 km verderop. Toch hangt er bij die kerk, waar dus niks gebeurd is, een herdenkingsplaat en poppykransen, hahaha.
Aangekomen op de heuvel boven Arromanche zie je in zee/op het strand de resten van de Blockships en de Mulberry-havens liggen. Gebruikt door de geallieerden bij de landing en bij het aanvoeren van materiaal in de maanden erna.
Arromanche is een leuk plaatsje, ik blijf hier een nachtje extra om morgen op mijn gemak de ongeving, het museum en de 360gr film te bekijken. De camping is weer een municipal, netjes en met genoeg plek.
Graye-sur-Mer
05 sep. 2019
🇫🇷
vanuit Frankrijk
Dag 39. Graye-sur-Mer
Het wordt nu ‘s ochtens twijfelen: moet ik een lange broek aan? Trui? Zeker aan zee, in de wind, is het fris. Maar eigenlijk wil ik mijn lange broek bewaren tot de terugweg, haha. Ik loop al bijna 6weken in korte broek en dat wil ik graag zo houden. En als je eenmaal weer loopt met bepakking is de kou snel verdwenen. Maar ik merk echt dat het september is geworden. Vanmorgen dus toch maar met de trui aan begonnen.
Na een lekker ontbijtje in het hotel weer op pad, de wandeling voert me vandaag naar Juno-beach. Daar landden de Canadese geallieerden op 6 juni. Alweer een route langs het strand, nou ja meestal over boulevards, en langs zeer veel herdenkingsplaquettes en monumenten. De nieuwe doppen zijn erg fijn, zeker nu ik meer verharde weg loop.
Natuurlijk een bezoek gebracht aan het Juno-Beach Centre. Een tentoonstelling over de Canadese inbreng tijdens D-Day en WOII. Er was een tijdelijke expositie over de rol van vrouwen in de oorlog. Dat varieert van het breien van ‘oorlogskleding’ tot een rol in het verzet. Indrukwekkend om te zien.
Marleen je vraagt of ik ‘last heb’ van alles wat ik hier zie. Nou.....het komt wel binnen hoor. Wij Vissers noemen het ‘emotioneel incontinent’, en dat word je hier vanzelf. Soms lopen de tranen gewoon over je wangen bij het besef hoeveel manschappen hier hebben gevochten voor een vrij Europa. Op andere momenten word je boos over de zinloosheid van dat alles en op zo’n ‘gek’ die vanuit zucht naar macht zoveel ellende op zijn geweten heeft. En dan weer ben je dankbaar dát we in een vrij Europa leven. Tegelijkertijd weet je ook dat het een illusie is dat er geen oorlog meer gevoerd wordt, we kennen de verhalen. En als ik langs het strand loop zie ik hier iedere dag F16’s of andere militaire vliegtuigen voorbij komen, er wordt kennelijk volop geoefend en dus lijkt oorlog helaas van alle tijden te zijn.
Bij het zien van alle vlaggen van alle geallieerde landen langs de boulevards voel je ook de verbondenheid in Europa en soms lach ik hardop als ik de Britse vlag pontificaal naast de Europese vlag zie hangen. Met al dat gedoe rond de Brexit is dat gewoon een beetje lachwekkend.
Na het Centre Juno Beach nog een klein half uurtje doorgelopen, dwars door de duinen, naar de camping. Fijn om weer even te klimmen en te dalen, met al die boulevards hier zou je dat gewoon helemaal missen.
Hier kwam ik langs de plek waar general De Gaulle aan land kwam kort na D-Day, de hele kust hier is één groot geschiedenisverhaal én een successtory.
De camping is een municipal en heet “Canadiens Scottish”, zelfs dat is in het teken van ‘Les Plages Débarquement’. En gelukkig gewoon open en plek genoeg. Dus ik ga weer tentje bouwen en lekker ‘buiten’ slapen.
