Luc-sur-Mer
04 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 38. Luc-sur-Mer
Gisteren enorm genoten van het gezelschap. Samen gegeten en daarna onder de luifel van de camper heerlijk de andere campinggasten gekeken. Het had een hoog âwe zijn er bijnaâ gehalte en we hebben dan ook veel gelachen. Het wijntje, biertje en pannenkoeken resulteerden wel in een stuk hogere suikerwaarde vanmorgen, dus vanaf nu weer even terug naar mijn dieet. Maar dat komt goed, want ik ben weer op weg. Olga en Tjitske zijn op weg naar Mont Saint Michel en daarna zien ze wel. En ik ben op weg naar Luc-sur-Mer, ben nu echt op de landingsstranden aangekomen dus de rest van mijn route is vrij overzichtelijk.
Meiden: hartstikke bedankt voor de heerlijke tijd samen, het was goed jullie even te zien en te knuffelen. Fijne reis verder.
Ik ben vanmorgen begonnen in de grote bunker in Ouistreham, daar is een museum over de Atlantik Wall. Letterlijk Ăn die bunker wordt uitgelegd hoe deze verdedigingslinie tot stand is gekomen en hoe de Duitse militairen daarin werkten en woonden. Brrr....je zou claustrofobisch worden als je daarin moet leven, zeker als je weet dat de vijand eraan komt. Doodeng in zoân betonnen gevangenis.
Daarna ging ik op pad richting Luc-sur-Mer, een route langs het strand. Niet meteen medelijden met me hebben hoor, want de hele weg ligt er een plankier of betonnen wandelpad langs Sword Beach. Dus het is minder zwaar dan het klinkt.
Wat ik heel mooi vind hier is dat ze de gevallen en overleden militairen een gezicht geven door aan iedere lantaarnpaal een foto met naam en regiment van de betrokkene te hangen. Daardoor spreken die verhalen over de enorme aantallen soldaten nog meer tot de verbeelding. En natuurlijk zijn er heel veel gedenktekens met de onvermijdelijke poppykransen.
Het weer is ineens een stuk minder, 17 graden en bewolkt. Soms ook een beetje regen. Gisterenavond probeerde ik voor vandaag een camping te vinden, maar toen bleek dat in deze regio veel campings op 1-9 dichtgaan. Dat was niet de afspraak! Voor vanavond dan maar een hotel geregeld, dat is sowieso fijn als het regent. En vandaag zoek ik vast voor morgen en overmorgen naar een kampeerplek.
In het hotel aangekomen snel de bagage afgegeven en terug naar buiten. Nu schijnt even de zon, dus lekker een terrasje âgepaktâ heerlijk. Er is in deze plaats niet zoveel te zien, het ligt ook precies tussen Sword en Juno beach in, dus het mag zichzelf geen landingsstrand noemen. Maar er is wel een mooi park en er zijn prima terrasjes, dat reken ik ook goed. En ik heb een hotelkamer met zeezicht, dus vanavond kan ik heel comfortabel vanuit mijn luie stoel de zon in zee zien zakken, best goed geregeld al zeg ik het zelf.
Ouistreham 2
03 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 37, Ouistreham
Na het eten gisterenavond zijn we samen naar het strand gewandeld en zo was ik ineens aangekomen op het eerste landingsstrand. Sword Beach, indrukwekkend om de aantallen te lezen op de plaquettes. Tijdens mijn wandeling morgen kom ik hier weer langs, maar leuk om het eerste âsnufjeâ nu al te doen.
Vandaag een dagje naar Caen. Ik heb een fiets gehuurd en Olga en Tjitske hebben hun eigen fietsen mee. Via het jaagpad langs het kanaal konden we heerlijk âautovrijâ op pad en na 12 km bereikten we het centrum van Caen. Daar hebben we genoten van veel verschillende kerken, het kasteel, de winkels en de terrasjes.
Leuk om dat samen te doen! Als ik alleen hier was geweest zou ik Caen hebben overgeslagen omdat het te ver landinwaarts ligt. Maar nu was het een topdag op de fiets en Caen is een mooie stad met veel prachtige bloemperken en parkjes.
En fijn om mijn tent weer eens een dagje te mogen laten staan. En ook heerlijk om te kunnen zitten op een comfortabele stoel.
De meiden hebben zich echt voorgenomen om me te verwennen en dat doen ze! Gisterenavond heerlijk gewoon aardappels, groente en vlees gegeten, en vandaag pannenkoeken. Superfijn.
Ouistreham
02 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 36. Ouistreham
Vandaag maar een klein stukkie wandelen, want op de camping in Ouistreham heb ik afgesproken met Olga en Tjitske. Zij reizen met hun camper, niet helemaal toevallig, door deze streek.
Vandaag mocht ik dan de Orne oversteken met de Hordybrug en daarna het Canal de Caen met de Pegasusbridge waar in de nacht van 5 op 6 juni 1944 een drietal Britse vliegtuigen landden, vol manschappen die de brug veroverden om de verdere doortocht van de geallieerden te waarborgen. Ik ga niet iĂ©der museum in, want dan ben ik alleen daarmee al dagen bezig. En zoals Martin gisteren zei: âVanaf nu kun je van museum naar museum wandelen. Of van souvenirwinkel naar souvenirwinkelâ, en dat doe ik toch maar niet. Maar ik vind de daadwerkelijke plaatsen wel heel interessant. Bij de Pegasusbrug koffie gedronken in een cafeetje, de dame achter de bar herkende ik volgens mij van het programma van Philip Freriks, âIn de voetsporen van D-Dayâ. Het kroegje hangt vol met fotoâs (vooral van de dame zelf met allerlei verschillende militairen), vlaggen, poppykransen, en herkenningstekens van allerlei brigadeâs en er zijn heel veel Britten op bezoek.
Daarna over een jaagpad langs het Canal de ruim 3 km weer terug naar de kust gelopen. Prachtig wandelen, door een âvolgens de boekjesâ paradijs voor vogels. Ik heb helaas alleen, meeuwen, meerkoeten en een paar aalscholvers gezien. Maar in het zonnetje was het prachtig wandelen. En omdat het echt maar een korte wandeling is vandaag, heb ik wat extra pauzes genomen om even uitgebreid te staren over het water.
Het âwandelstokdoppen-verhaalâ heeft een dramatische wending genomen: mijn kunstig vervaardigde leukoplast/kurk-dop bleef hangen tussen twee planken van een houten bruggetje en toen âplopâ verdween mijn kunstwerk in het water onder de brug! Daarna de andere dop ook maar weggedaan en hele kurken aan de stokken geprikt, zoals de Franse meneer een paar dagen geleden. Maar het verhaal heeft gelukkig ook een happy end, want vriendinnen Olga en Tjitske hebben een setje nieuwe doppen bij zich dat ik mag gebruiken. Jippie!
Aangekomen bij de camping blijkt er hier âvoor de deurâ een kampement van asielzoekers te zijn! Ik ben dus toch niet in staat gebleken om ze volledig te ontlopen, sorry zoons, broers en zwagers. Bizar gezicht: allemaal kleine tentjes op een openbaar grasveld, veel Afrikaans ogende mannen die rond een vuurtje samenzijn. Zo te zien zijn ze er al een tijdje want veel tenten hebben een groot zeil eroverheen. Vanuit Ouistreham gaat de boot naar Portsmouth en daar hopen ze op, denk ik. Maar volgens de campingmevrouw en de reviews op internet veroorzaken ze geen overlast en komen ze niet op de camping zelf Ă©n omdat deze camping er goed verzorgd uitziet blijven we toch maar hier.
Het is heerlijk om Olga en Tjitske te zien en even gewoon lekker Nederlands te kletsen. En daarbovenop hebben ze zich voorgenomen om me ook nog eens lekker te verwennen. Ik houd ervan! Entja, Olga is al 40 jaar mijn vriendin dus we hebben een feestje te vieren. Gezellig.
Ranville
01 sep. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 35. Ranville
In Nederland maken we ons zorgen over al die elektrische fietsen. Hier is een ander fenomeen: elektrische steps, levensgevaarlijk! Ze zijn geluidloos, razendsnel en mogen gewoon over de stoep tussen de voetgangers. Ik snap best dat je voor elektrisch gaat hier hoor, al die heuvels, maar je schrikt je af en toe gek als er weer een vanuit het niets je voorbij raast.
Vandaag begonnen met een wandeling naar Musée de Batterie de Merville, een Duitse stelling die in de nacht van 5 op 6 juni is veroverd door het 9e parachutisten bataljon van de Britten. Deze stelling moest ingenomen worden om de aanval op het naastgelegen Sword-beach een kans van slagen te bieden, want de Duitsers hadden hier als onderdeel van hun Atlantik Wall nogal wat luchtafweer- en ander geschut staan. De eerste op mijn must-see-lijstje. Mooi museum met de bunkers en kazematten nog zoals ze in die tijd waren. Indrukwekkend.
Ik moet nu het Orne oversteken om in Ouistreham en Sword Beach te komen. Het is een beetje jammer dat je bij iedere zee-arm steeds eerst een kilometer of 3 landinwaarts moet voor de eerste brug. En natuurlijk aan de overkant van het water die 3 km ook weer terug. Omdat ik een beetje lang ben blijven hangen in het museum haal ik dat vandaag dus niet. Nou ja, dan maar een camping in Ranville.
Overigens is vandaag de eerste min of meer vlakke dagetappe sinds België. Ook wel weer eens lekker. Ik liep vandaag door het marais, nou ja over een paadje door het marais dan. Niet letterlijk natuurlijk. Ik had dat op het kaartje al zien aankomen en aangezien ik de afgelopen dagen in de bossen volledig lekgeprikt ben door ik weet niet wat voor beesten, was ik nu voorbereid op muggen en ander gespuis. Ik heb me van top tot teen in de Deet gewikkeld en als een soort wandelende citroen ga ik mijn weg. Gelukkig is er vandaag een camping waar ik wel naar de wc durf en waar ik kan douchen, dus de citruslucht gaat er ook weer af.
In Ranville is natuurlijk een oorlogsbegraafplaats, ik zal jullie niet vermoeien met het vermelden van alle Commonwealth begraafplaatsen die ik tegenkom, maar dat er bij de ingang van deze plek vol met Britse slachtoffers zoân rode Engelse telefooncel staat vind ik dan weer heel grappig.
Op zondagmiddag is er niets meer open in de kleine Franse plaatsjes, geen supermarkt, geen bakker, geen restaurant. En deze camping heeft ook geen bar, als laatste redmiddel staat er op de parkeerplaats bij de supermarkt een pizza-automaat. Serieus waar, je kiest, betaalt en 3 minuten later komt er een kant-en-klare pizza uitrollen. En nog best te eten ook, weer een ervaring rijker.
Cabourg
31 aug. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 34. Cabourg
Lief van je Ingrid, dat je doppen wilt opsturen. Dank voor het aanbod. Ik hoop nog steeds op een Decathlon op loopafstand en mijn vriendinnen Olga & Tjitske zijn met hun camper onderweg deze kant op. Als zij langs een outdoorwinkel komen nemen ze nieuwe doppen mee. Maar voorlopig doen de kurken prima dienst.
Villers-sur-Mer uit ging weer lekker de berg op en daar begon meteen een mooi bos om door te wandelen. Soms zijn de paadjes moeilijk te vinden, maar met behulp van de rood-witte tekens en mijn gps kom ik er toch wel steeds weer uit. Bovenop de eerste heuvel stond een kapelletje, de Eglise dâAuberville uit de 12e eeuw, inclusief begraafplaats. Mooi rustig plekje om te âliggenâ, zeg maar.
Hier zijn geen witte kliffen (falaises) meer, ze noemen de kust hier âla cote des falaises des vaches noirâ. Niet omdat de kliffen nu zwart zijn, maar omdat er op het strand grote rotsblokken liggen (ooit naar beneden gestort door erosie) die begroeid zijn met een soort zwarte algen.
Verder voerde de wandeling weer naar het strand, in Houlgate en Les-Dunes-sur-Mer was er een prachtige promenade om langs te wandelen en daarna ging ik door de enorme jachthaven van Cabourg. Guillome le Conquéreur(Willem de Veroveraar) heeft hier huisgehouden en dat zie je overal terug. Zelfs de restaurants en straten zijn naar hem vernoemd.
Ook hier staan weer prachtige villaâs langs de boulevard, de mensen die daar wonen zijn wel bofkonten hoor. Hoewel ik niet weet hoe het er hier in de winter aan toegaat natuurlijk. De zee ligt wel heel dicht voor je deur en er zijn geen duinen of kliffen.
Gelukkig weer een camping kunnen vinden, maar zoân klein plekkie en zulk slecht sanitair dat ik toch morgen maar weer verder trek, ook al was ik van plan hier een nachtje extra te blijven. Dat doen we morgen dan maar.
Na het installeren op de camping natuurlijk Cabourg ingegaan, alweer een leuke badplaats met mooie boulevard en winkelstraatjes.
Villers-sur-Mer
30 aug. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 33. Villers-sur-Mer
En dan loop je ineens, sinds heel lange tijd weer over een zandstrand. Bij Trouville en Deauville is dat weer aanwezig, mooi! En dit zijn wel de goudkust-badplaatsen zeg maar, wat een villaâs staan hier! Ook is er in Deauville een hippodrome en een polo-stadion (ik heb het gezien hoor Linda), ik vermoed veel Engelse invloed hier. Verder een prachtige wandeling. Bij het verlaten van Deauville ging het weer omhoog het bos in en daarboven liep ik via een oorlogsbegraafplaats ook over de âBateries de Mont Canisyâ, een bolwerk van de Duitse krijgsmacht. Het serieuze AtlantikWall en D-Day-werk gaat hier wel beginnen hoor. Ik vind het prachtig, het voelt alsof ik door de geschiedenis loop.
Bij een glasbak heb ik serieus een paar kurken meegenomen en deze gebruik ik nu, met veel leukoplast om ze te bevestigen, als extra stokdoppen. Het werkt nog ook, haha waar leukoplast in je bagage al niet goed voor is.
Het einde van de wandeling ging niet helemaal zoals gepland, ik had Villers-sur-Mer als eindpunt, daar zijn twee campings dus ik dacht: dat moet lukken. Zeker nu het Franse vakantieseizoen voorbij is. Helaas zijn ze allebei âcompletâ, zelfs mijn kleine tentje past niet meer. En ik heb geen zin om naar het volgende dorp te lopen want er zitten al bijna 18km in mijn benen. En dat volgende dorp betekent weer een heuvel over. Maar gelukkig is Villers geen klein dorp en ik vond hier een hotelkamer boven een cafĂ©. De waardin is zoân gezellig schommelende dame. Dus ik heb weer een plekje om te slapen gevonden. Maar voor morgen ga ik toch maar weer even vooruit kijken naar een campingplekje. Ik wil niet iedere nacht in een hotel.
Nadat ik me gesetteld heb in mijn âluxe kamerâ maar-niet-heus, ben ik het stadje ingelopen en heb ik me als eerste door zoân toeristentreintje laten rondrijden. Op een makkelijke, en de benen sparende manier zie je dan al vast heel veel. Zo ook hier, wat een prachtige Belle-epoque huizen staan hier zeg. Het zijn van die sprookjesachtige huizen die je eigenlijk als poppenhuis zou willen bouwen. Dit is alweer een mooie badplaats met veel historische gebouwen. En alles wat nieuw is gebouwd heeft in ieder geval dezelfde bouwstijl/sfeer. Mooi gedaan.
Er is hier ook een soort dino-park, er zijn kennelijk veel sporen uit het Paleontologische tijd hier gevonden. Daarom staat er voor de plaatselijke VVV een gigantisch grote groene dino, mooi voor de fotoâs. En Villers-sur-Mer is de eerste stad op het Europese vasteland op de Greenwich meridiaan, daar zijn ze ook trots op hier. Op de boulevard is de lijn aangegeven met metalen bollen in de grond en een plaquette op de kademuur. In het treintje vertelde de gids dat je door die lijn te passeren van oost naar west stapt. Het zal wel.
Als ik op die boulevard zit trouwens dan zie ik rechts nog steeds Le Havre en links denk ik de rest van de Normandische kust die ik wil belopen te kunnen overzien.
Maar goed, Villers-sur-Mer is een leuk, weliswaar ietwat toeristisch, plaatsje waar ik weer lekker van geniet.
Trouville
29 aug. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 32. Trouville
Inderdaad Jos, genoten van het bloemrijke Honfleur, wat een mooi stadje.
Gisterenavond voor onze hotelkamer lekker buiten zitten kletsen met de buren. Fietsende Nederlanders deze keer, zij zijn gestart in Cherbourg en gaan de andere kant op, richting Nederland. Mooie tips gekregen en gegeven van interessante dingen die nog gaan komen. En zo âouwehoerâ ik iedere dag wel weer met iemand, het maakt inmiddels bijna niet meer uit in welke taal.
De wandeling van vandaag laat meteen zien dat ik aan de andere kant van de Seine ben. Niet dat het nu vlak is of zo, maar de eerste anderhalf uur liep ik door het prachtige Bois du Breuil, supermooi. Daarna kwam ik aan in Pennedepie, en wat zie je daar dan voor je: het uitzicht op Le Havre, alsof je niks bent opgeschoten haha.
En eindelijk was daar vandaag het roodborstje dat ik op iedere reis tegenkom. Ik miste hem al. Misschien klinkt het zweverig, maar voor mij is dat kleine vogeltje een groet van moeder Visser. Zij was zo gek op roodborstjes, en ik kom er steeds een tegen op plekken waar het voor mij mooi of fijn is. In ieder geval tot nu toe op al mijn reizen (en ook altijd in de moestuin) en dat voelt alsof ze er âeen soort vanâ bij is.
De route voerde me door veel bos en over modderige begroeide paadjes. Vanavond maar weer een goede tekencontrole doen. Maar het was weer een mooie wandeling, langs manshoge varens, een soort orchidee-achtige bloemen en over allerlei kleine stroompjes die het water van de heuvels naar de zee brengt. De bestemming van vandaag is camping âLe chant des oiseauxâ (de zingende vogeltjes), hoe toepasselijk is dat! Het is zoân grote camping dat ik met een golfkarretje naar mijn plekje werd gebracht, en ik heb een plekje met zeezicht, super!
En even een update van het âmateriaalâ: mijn tenen gaan goed, de blaren zijn bijna weg, met wandelwol kun je prima doorlopen (ook met blaren). De doppen van mijn stokken zijn finaal versleten, die repareer ik steeds met meubelviltjes en leukoplast. Maar ik zag net een meneer met kurken als doppen, lekker op zijn Frans, daâs ook een idee. Tent, slaapzak en matje gaan ook prima, na 2 nachten in hotels mag ik vanavond weer lekker kamperen. En mijn lijf tot slot, ja dat gaat ook goed, alles wordt wel een beetje âpezigâ. Door het vele lopen en zwaar sjouwen krijg ik zowaar een soort sportlijf, hihi. En dat op mijn ouwe dag.
Honfleur
28 aug. 2019
đ«đ·
vanuit Frankrijk
Dag 31, Honfleur
Terwijl jullie opgelucht ademhalen dat de temperatuur weer een beetje daalt, begint de dag hier bewolkt en met regen. Fijn dat ik voor de bus en een hotel heb gekozen!
Honfleur is wel een populair dagtripje vanuit Le Havre, de bus zat behoorlijk vol.
Ik heb genoten van de âgroteâ stad, maar ook gezien dat dit land veel armoede kent. Het aantal zwervers op straat is enorm en dat geeft een onbestemd gevoel. Mijn hotel lag vlakbij het station, meestal niet een al te goede buurt, en hier waren âs avonds dan ook enorm veel dronken mannen op straat. Vanuit hier gaat natuurlijk ook een boot naar Engeland en ik heb de indruk dat er ook hier flink wat gestrandde gelukszoekers zijn. Het maakt dat ik vanuit het restaurant gisterenavond liever de tram terug naar het hotel pakte dan te lopen.
De Pont de Normandie is WAUW!! Ben blij dat ik deze route mocht doen vandaag, wat een indrukwekkend ding zeg. En ben bij dat ik niet gedacht heb dat dit te voet te doen zou zijn. Er ligt weliswaar een voetpad, maar direct langs de snelweg en dat op die hoogte, brrrr. Maar veilig en droog in de bus was het adembenemend mooi.
Na een lekkere lunch, op een overdekt terras, het leuke stadje Honfleur verkend. Wat een mooie geveltjes hier allemaal, en alweer veel vakwerkhuizen. Dit is een stadje met een middeleeuws centrum, ik snap niet hoe dat kan. Le Havre ligt aan de andere kant van de Seine en is helemaal platgebombardeerd, terwijl dit volledig bewaard is gebleven. Er is zelfs een houten kerk uit vijftienhonderd-zoveel.
Het hotel, La Dilligence, stamt ook zoân beetje uit de middeleeuwen, het ligt rond een soort binnenplaatsje waar je de postkoets ieder moment verwacht. Kortom weer een dagje genoten. Morgen ga ik mijn pad weer vervolgen, nu de GR223.
